ชีวิตของชาวนาและความอดอยาก : หน้า 106/124

ๆ ไม่เคยได้ เบา ๓ ได้อย่างสบายจนตลอดชีวิต ลิ้มรสความอดอยากขาดแคลน ส่วนชาวนา "อื้อก็น่าจะเห็นใจอ้วบ้าง” เหล่านั้น ฝากชีวิตอันแร้นแค้นไว้กับ "เห็นใจน่ะเห็น” หญิงเจ้าของบ้าน พื้นแผ่นดินและฝนฟ้าอากาศ ปีไหนฟ้า พูดด้วยหน้าตาเต็มไปด้วยแววแห่งความ ฝนดี ก็พอมีข้าวกินประทังชีวิต ปีไหน ทุกข์ "แต่มันยังไม่มี จะให้ฉันทำอย่างไร เทวดาฟ้าดินไม่อำนวยก็อดอยาก ต้อง เถ้าแก่ก็รู้แล้วว่าปีกลายนี้ ฉันไม่ได้ข้าวเลย กู้หนี้ยืมสินเขามาเลี้ยงบุตรภรรยา ต้อง เมื่อเดือน ที่ผ่านมานี้ ผัวฉันก็ตาย อดอยากผอมโซอยู่ไปวัน ๆ เพื่อพลีแรง จากไป ฉันก็อยู่กัน ๒ คนแม่ลูกอย่างที่ กายสร้างความสมบูรณ์พูนสุขให้แก่คนอื่น เห็นนี่แหละ ไม่รู้จะไปหาเงินหาทองที่ไหน อาจจะกล่าวได้ว่า เขามีชีวิตอยู่เพื่อ มาใช้ ฉันก็ผัดผ่อนไปอีก ความสุขสำราญของคนอื่นแท้ ๆ แม้จะ สักปีเถอะ บางทีปีนี้อาจจะ ทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ได้ทำนาบ้าง เมื่อฉันขาย ก็ไม่เคยมีฐานะกระเตื้องขึ้น มีแต่คงที่ ข้าวได้เงินแล้วฉันจะเอาไป และทรุดลง ในขณะที่เจ้าของนาและพ่อ ใช้ให้ เวลานี้ไม่มีจริง ๆ” ค้าคนกลางร่ำรวยทุกที ชาวนาเหล่านี้ “ก็ลื้อพูดได้ค่าเดียว เป็นพลเมืองส่วนใหญ่ของไทย รายได้ ว่า ไม่มี ไม่มี” ชายจีน ส่วนใหญ่ของชาติมาจากเขาเหล่านี้ ไม่ เจ้าหนี้พูดพลางสั่นศีรษะ โดยตรงก็โดยอ้อม ในยามสงครามเขา อย่างอ่อนอกอ่อนใจ เหล่านี้ต้องออกแนวหน้าต่อสู้อริราชศัตรู "อ้าวมันไม่มีจริง ๆ ในยามสงบเขาก็ต้องสู้กับความอดอยาก นี่ จะให้ฉันบอกมีได้อย่าง โรคภัยไข้เจ็บและความโง่เขลาไร้ความรู้ ไง” อาตมารู้สึกสงสารพี่น้องเหล่านั้นอย่างจับใจ เจ้าของบ้านเถียง ขณะที่อาตมากำลังนั่งคิดเพลินอยู่ “ถ้ามีฉันก็ให้เถ้าแก่ นั่นเอง หูก็แว่วได้ยินเสียงคนทุ่มเถียงกัน ไปแล้วละซี ใครบ้างจะ ดังมาจากบ้านใกล้เคียงด้วยความสนใจ อยากเป็นหนี้เขา มันสนุก ใคร่รู้ จึงลุกขึ้นเดินไปสังเกตดูเหตุการณ์ อยู่เมื่อไหร่” หญิงอายุกลางคน ๆ หนึ่ง กำลังอยู่บน "เอาอย่างนี้ก็แล้ว แคร่หน้ากระต๊อบมุงจากโกโรโกโสหลังหนึ่ง กัน” ชายจีนพูดขึ้น หลัง มีชายชาวจีน ๒ คนยืนเท้าสะเอวส่งเสียง จากยืนตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ล้งเล้งอยู่ใกล้ ๆ ทุกคนหยุดโต้เถียงกัน "ดื้อไปกู้ยืมใครมาให้อ้ว และหันมามองดูอาตมาเป็นตาเดียวกัน สักร้อยบาทก่อนก็แล้วกัน ไม่มีใครรู้จักอาตมา เขาคงคิดว่าอาตมา สำหรับเดือนนี้ ด้วยอมให้ เป็นเพียงหนุ่มต่างถิ่นคนหนึ่ง หรือเป็น ซื้อผ่อนใช้เดือนละร้อยบาท เพียงตัวแทนบริษัทที่จะมาเที่ยวโฆษณา จนกว่าจะหมดตกลงไหม?” ขายสินค้ากับชาวนา ซึ่งมีอยู่เสมอ จึง "อย่าว่าแต่ร้อยบาท หันกลับไปโต้เถียงกันตามเดิม โดยมิได้ เลย” หญิงเจ้าของบ้านพูด เอาใจใส่กับอาตมามากนัก อย่างหมดหวัง "แม้แต่ ๕ "ถั่วผัดผ่อนให้ซื้อมาหลายครั้งแล้ว” | บาทฉันยังไม่มีเลย ฉันไม่ ชายจีนรูปร่างอ้วนกล่าวขึ้นด้วยเสียงแผ่ว กล้าไปกู้ยืมใครอีกแล้ว เวลา ๑๐๔ กัลยา ณ มิตร นี้ที่อยู่กันได้ก็เพราะไปเที่ยวเที่ยวยืม ชาวบ้านเขามากิน ข้าวสารเอย กะปิ น้ำปลาเอย กู้ยืมเขาทั้งนั้น บางทีขอเอา ดื้อ ๆ จนคนเขาเกลียดฉันทั้งหมู่บ้าน แล้ว” "อ้วผัดผ่อนให้อีกต่อไปไม่ไหวแล้ว” ชายจีนพูด "ใคร ๆ ก็ขอผ่อนผัน ๆ ตัว ก็เจ๊งเท่านั้นเอง ถั่วให้เวลาซื้ออีก ถ้าซื้อหาเงินร้อยบาทให้ถั่วไม่ได้ ภายใน ค วัน Kalyanamitra.org