การขายที่นาและผลกระทบต่อชาวบ้าน : หน้า 109/124

เจ้าของนาจะขายที่นาให้เขาสร้างโรงงาน ชาวบ้านมารบเร้าอาตมาให้พาไปพบเจ้า ของนาในบางกอก แต่อาตมามาล้มเจ็บ เป็นไข้หวัดเสียเลยยังไม่ได้ไป คุณมาก็ดี แล้ว จะได้ไต่ถามให้รู้ความจริงเสียที "ท่านไม่ต้องวิตกหรอกครับ” อาตมาตอบหลวงตาบุญ "ขายหรือไม่ขาย ก็จะทราบกันในวันนี้แหละ ประเดี๋ยวผม จะประกาศให้ชาวบ้านทราบ "ถ้าคุณโยมตั้งใจจะขายจริง อาตมาก็ใคร่จะขอบิณฑบาตไว้อย่างเพิ่ง ขายเลย ถ้าคุณโยมขาย ชาวบ้านแถวนี้ ก็คงหมดที่พึ่ง ไม่รู้จะไปทำอะไรกิน วิชาความรู้ก็ไม่มี เพราะทำนากินกันมา ตั้งแต่ปู่แต่ย่า ถ้าคุณโยมขายที่นา เขาก็ คงจะแตกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทิศ ละทาง หมู่บ้านก็คงจะกลายเป็นบ้าน 3) ร้างไปด้วย เพราะบ้านกับวัดต้องอาศัย กังวล เกรงว่าผมจะขายที่นาให้เขาสร้าง | พอวางหลังลงนอน วางก้นลงนั่งเท่านั้น กัน ถ้าไม่เห็นแก่ญาติโยม ก็ขอให้เห็น โรงงานอุตสาหกรรมเพราะมีผู้มากระจาย เราเกิดมาเรามิได้หอบสมบัติใด ๆ มาด้วย แก่พระบวรพุทธศาสนาเถอะโยม ข่าวเช่นนั้นล่วงหน้าหลายวันแล้ว ท่าน เมื่อตายไปก็ไม่มีใครหอบเอาทรัพย์สิน ในที่สุดชาวบ้านประมาณ ๔๐ คน ทั้งหลายต่างกระหายอยากทราบว่าผมจะ ก็มาประชุมกันเต็มศาลาวัด แม้จะมี ขายที่จริงหรือไม่ ความจริงที่ดินแถวนี้ คนจำนวนมากอยู่ด้วยกัน แต่ก็รู้ว่า กำลังขึ้นราคาอย่างรวดเร็ว ถ้าผมขาย บรรยากาศเงียบเหงาผิดปกติ ชาวบ้าน เวลานี้ จะได้เงินเป็นสิบ ๆ ล้านบาท ต่างหันหน้าเข้าหากันเป็นกลุ่ม ๆ ปรึกษา | ที่เดียว แต่ผมขอประกาศแก่พี่น้องทั้ง หารือกันด้วยเสียงเบา ๆ ทุกคนล้วนมี หลายทราบเสีย ณ บัดนี้ว่า ผมจะไม่ ใบหน้าแสดงความวิตกทุกข์ร้อน เงินทองไปปรโลกได้ สิ่งที่จะติดตัวไปได้ ก็มีแต่ดีกับชั่วเท่านั้น เนื่องจากที่นานี้ ผมเอาไปด้วยไม่ได้ เพราะฉะนั้นผมจะ เปลี่ยนที่นานี้ให้เป็นบุญ ผมขอมอบที่นา นี้ให้เป็นสมบัติของท่าน ใครทำนาอยู่แล้ว เป็นเนื้อที่เท่าใด ผมก็ขอมอบให้ผู้นั้น ขายที่นา ไร่นี้เป็นอันขาด!” หรือครอบครัวนั้นเป็นจำนวนเท่านั้น พอสิ้นเสียงอาตมา ชาวบ้าน ชาวบ้านทุกคนนั่งนิ่งอ้าปากค้าง เสร็จแล้ว อาตมาก็กราบท่านสมภาร แทบทุกคนถอนหายใจเกือบพร้อมกันด้วย คล้ายต้องมนต์สะกด ดวงตาทุกคู่จ้องดู ลุกขึ้นกล่าวปราศรัยต่อชาวบ้าน ซึ่งนั่ง ความโล่งอก ทุกคนมีใบหน้าแจ่มใสขึ้น อาตมาอย่างงุนงง ดุจไม่เชื่อหูของตนเอง นิ่งเงียบจ้องดูอาตมาเป็นตาเดียว มาทันที และหันไปยิ้มแย้มทักทายกัน หลังจากนายเพิ่มกล่าวแนะนำตัว ๓๐๐ “พี่น้องทั้งหลาย ผมมีความยินดี เองเสียงดังแซดไปทีเดียว ที่ได้มีโอกาสมาพบปะกับพี่น้องทั้งหลาย "พี่น้องทั้งหลาย” อาตมากล่าว ในวันนี้ นับว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผม ต่อไป ทำให้ชาวบ้านเงียบเสียงลงทันที ได้มาเห็นที่นา ที่คุณพ่อยกให้เป็นมรดก "ผมเป็นคนไม่ชอบความร่ำรวย เพราะ แก่ผม และได้มาเห็นสถานะความเป็น พิจารณาเห็นแล้วว่า คนเรานั้นแม้จะ อยู่อันแท้จริงของลูกนา ร่ำรวยเพียงใด กินอาหารพอเต็มท้อง เมื่อผมมาถึงหมู่บ้านเมื่อเช้านี้ วันละ ๓ มื้อเท่ากัน แม้จะมีคฤหาสน์ ผมก็ได้ทราบว่าพี่น้องทั้งหลายกำลังวิตก อันโอ่โถง เวลาใช้จริง ๆ ก็ใช้เฉพาะที่ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๐๗