การสนทนาและการมองโลก : หน้า 117/124

"ไม่ได้” ศาสวัตพูด พร้อมด้วยมอง น้ำในลำธารอย่างพินิจพิเคราะห์ "เดี่ยว เล่าเรื่องอย่างนี้ให้ฟังน้ำลายออก ตอนนี้ ปวดท้องตาย ฉันกลัวโรค” ศาสวัตตอบ “ฉันกำลังกระหายน้ำ เธอ เบือนหน้าไปเสียทางหนึ่ง เพราะไม่อยาก ฟังเรื่องนี้ ค่อยดีแล้ว” "อ้อ! เราลืมไป” อโศกอุทาน ทั้งสามเดินเลียบลำธารต่อไป มอง "เป็นชายถ้าไม่เห็นผู้หญิงสวยแล้ว จะเห็นอะไรสวย” ศีขรินพูดพลางหัวเราะ "ศาสวัตเขากลัวโรคยิ่งกว่าอะไรหมด แต่ ไปเบื้องหน้าเห็นหมู่ไม้กลุ่มหนึ่งขึ้นอย่าง ชอบใจ แล้วร่ายโสลกสันสกฤตซึ่งมีความว่า มีระเบียบ ไม่เหมือนหมู่ไม้ป่าซึ่งขึ้น "นรชนใดมีใจไม่กินทนาการด้วยเสียงดนตรี ไม่วายเป็นโรคตั้งหลายอย่าง "สิ่งที่เรากลัวมักจะมาให้เห็นเป็น ตามธรรมชาติ เขาก้าวเท้าไปอีกไม่ ดอกไม้งามและอาการเยื้องกรายแห่งสตรี มากนักก็มองเห็นบ้านไม้ชั้นเดียวหลังหนึ่ง สาวผู้นั้น ถ้ามิใช่นักพรตก็เป็นดิรัจฉาน ซุ่มตัวอยู่ในหมู่ไม้นั้น เมื่อเดินเข้าไปใกล้ “คนจะเป็นดิรัจฉานไปได้อย่างไร?” จึงเห็นว่ามีรั้วไม้ล้อมอยู่โดยรอบ บริเวณ ศาสวัตหันมาถาม ให้ดูเสมอ” ศาสวัตพูด "สิ่งที่เราไม่กลัว ก็มาให้เห็นเป็น ให้ดูเหมือนกัน” อโศกพูด "เป็นอะไร?” ศีขรินถาม "เชนเธอ ฉันไม่เคยกลัว แต่ก็มา ให้เห็นเสมอ” อโศกตอบ แล้วทั้งสามก็ หัวเราะขึ้นพร้อมกัน หาน้ำดื่มกันดีกว่า” เรื่องเดิม รั้วออกมามีต้นไม้ใหญ่เรียง เรียบร้อย และมีม้านั่งซึ่ง รายบริเวณโคนต้นสะอาด ทำด้วยไม้วางอยู่แทบทุกต้น "อย่าพูดเรื่องอื่นเลย พูดเรื่อง รั้วนั้นเป็นรั้วโปร่ง จึงสามารถ ศาสวัตวกเขาหา “ถ้าอย่างนั้น เราออกเดินไป เรื่อย ๆ ดีกว่า เผื่อพบแอ่งน้ำที่ดี หรือ กระท่อมน้อยสักหลัง พอจะหาน้ำกินได้” ๆ อโศกพูด มองไปภายในบ้านได้อย่าง ชัดเจน ทั้งสามเดินวนเวียน อยู่หน้าประตูบ้าน เพราะ ไม่ทราบจะเรียกใคร ศีขริน ส่งเสียงร้องเพลงชมป่าขึ้น ดัง ๆ ตามนิสัยคะนองของ "ในป่าอย่างนี้จะไปหากระท่อมที่ เขาสักครู่บานประตูบ้านก็ ไหน” ศีขรินทักท้วง เปิดออก "ไม่แน่ สิ่งที่เราคิดว่าไม่มี อาจจะมี ภาพที่ปรากฏ ณ สิ่งที่เราคิดว่ามีอาจจะไม่มี สิ่งทั้งหลาย เบื้องหน้า หญิงสาวทรง ไม่ได้สำเร็จที่การคิดเอา” ศาสวัตพูด สะคราญตาโผล่ออกมา เมื่อ "ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอ” ศีขรินเย้า เห็นสามสหายเธอมีอาการ "มีปรัชญาเต็มไปหมดแล้ว พูดอะไรเป็น ตะลึงเล็กน้อยแล้วถามว่า ปรัชญาไปหมด” - เขาพากันเดินต่อไป เดินไป เรื่อย ๆ อโศกเล่านิทานหลายเรื่องให้ เพื่อนฟัง รวมทั้งนิทานที่เกี่ยวกับมะม่วง มะขาม มะปราง และผลไม้เปรี้ยวชนิด เป็นนิทานที่ขบขันและมีคติสอน สิ่งทั้งหลายสำคัญที่ใจ สิ่งทั้งหลายที่อยู่ รอบข้างเป็นเพียงกระจกเงา เราแสดง อาการอย่างไร ก็จะแสดงอาการอย่างนั้น ตอบ ถ้าสามารถทําใจให้มั่นคงหนักแน่น เหมือนแผ่นดิน รับได้ทุกสิ่งทุกอย่าง เราก็ จะพบความสงบสุขอย่างแท้จริงแห่งจิตใจ ไม่มีใครมอบความสุขสงบให้แก่ใครได้ ถ้า บุคคลผู้นั้นไม่ทำตนให้เป็นเครื่องรองรับ ความสุขที่ดี... - "ท่านมาหาใครคะ?” “มาหาน้ำ” ศีขรินตอบทันที เธอยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะถามต่อว่า "น้ำอะไรคะ ไม่เข้าใจ” “อ้อ-ขอโทษที” ศีขรินทำเสียงล้อ "ลืมนึกไปว่าศาสวัตเขาไม่ชอบผู้หญิง แต่ ฉันเชื่อว่า ศาสวัตของเราเป็นนักพรต "น้ำดื่ม” ศีขรินตอบ มากกว่าอย่างอื่นแน่นอน เมื่อไรออกบวช อยเดี๋ยวนะคะ” พูดแล้วหาย อย่าลืมบอกก็แล้วกัน” เข้าไปข้างใน พอดีหญิงสาวออกมา มีเพื่อนหญิง เธอทั้งสองยิ้มให้เขาก่อน อื่น ใจด้วย "เธอนี่เหมาะที่จะเป็นแม่ทัพเหลือ เกิน” ศาสวัดเปรยขึ้น "ทำไม?” อโศกถาม "สวยไม่ใช่เล่น” ศีขรินพูดกับ อีกคนหนึ่งติดตามออกมาด้วยสามสหาย เพื่อนขณะที่หญิงสาวหายเข้าไปข้างใน จึงเงียบไป "เธอเห็นผู้หญิงไม่ได้ เป็นสวย จะพูดว่า “แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีมาก” ทั้งนั้น” อโศกเย้า ขณะเดียวกับที่ศาสวัต "นี่ค่ะน้ำ เชิญท่านดื่มตามสบาย กัลยาณมิตร ๑๑๕