นวนิยาย : หน้า 112/124

นวนิยาย โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ เพราะเมื่อสิ้นพระองค์ไปจนกระทั่ง พระเจ้าแผ่นดินบรมโกศเข้าสู่วาระชราภาพ นั้น ทรงมีพระปริวิตกว่าเจ้าฟ้าเอกทัศน์ "ต่ำต้อยอับปัญญา จะพาแผ่นดินไม่รอด” ซึ่งการก็เป็นไปเช่นนั้นจริง ๆ ดูเถิด... หากวันนั้น พระองค์ไม่ ลุแก่ความต้องการส่วนตนไปโดยอำนาจ แห่งความหลงแล้วละก็ อยุธยาคงจะ ต้านทัพพม่าได้ สามารถคงความจำรัส จัดจ้าเกรียงไกรไว้จนทุกวันนี้ เวลาไม่รอท่า จะต้องรีบกลับ โรงแรมเพื่อทันอาหารมื้อกลางวันกับคน ชิดเชื้อที่จะมาจากกรุงเทพฯ โดยไม่ลืม ฉันเดินเข้าไปหาพระ ประธานองค์เก่าคร่ำในโบสถ์ปรักหักพัง อย่างใจที่เต็มไปด้วยความหวังและขวัญ อันเจิดจ้า กระแสเย็นเยือกภายในโบสถ์ปะทะ ใบหน้าอย่างจัง หนาวจนสะท้าน ครั้น เหลือบมองไปที่พระพักต์กลับเห็นราวกับว่า นักดอก ในเมื่อมีพระสัพพัญญูเจ้าอยู่ ลูกจะตั้งใจสร้างความดี บำเพ็ญธรรม พระองค์ทรงลืมดวงเนตรขึ้นจับจ้องมองอยู่ เคียงใกล้เช่นนี้ คิดพลางตาก็มองต่ำลง ให้สม่ำเสมอ เพื่อผลนั้นจะได้พลอยบัง ฉันขยี้ตาอย่างไม่แน่ใจตัวเอง แล้วมอง อย่างไม่ตั้งใจ เห็นดอกจันทร์กระพ้อ เกิดแด่ดวงวิญญาณผู้เป็นบรรพชน ที่ได้ อีกครั้ง... อ้าวไม่ได้เป็นเช่นนั้นสักหน่อย เหลืองใสช่องามวางอยู่บนพระเพลาของ รักษาบ้านเมือง ได้รังสรรค์งานอัน - ความเคารพในพระพุทธองค์แล่น พระองค์ กำซาบเข้ามาเต็มดวงใจ ฉันทรุดตัว "จันทร์กระพ้ออีกแล้ว... หอมจริง” คุกเข่าเบื้องหน้าพระองค์อีกครั้งอย่างไม่ ฉันนึกในใจ ก่อนก้มลงกราบพระพุทธ สนใจกับพื้นขรุขระ ตาทอดมองเงยขึ้น องค์ด้วยความคิดที่ผุดขึ้นภายในว่า ไปดูพระพักตร์สงบเยือกเย็น ไพเราะไว้ให้คนรุ่นหลังภูมิใจในมาตุภูมิ” “ด้วยกรรมดีใด ๆ ที่ลูกเคยกระทำ และเมื่อหยัดกายขึ้นตั้งตรง กลิ่น จันทร์กระพ้อดูแรงขึ้นจนจับใจ หูแว่วได้ ยินเสียงคล้ายมีผู้คนมากมายอยู่ข้าง ๆ จริงสินะ... พระองค์ต่างหากที่ และจะกระทำ ขอผลบุญนั้น จึงมีผลต่อ ทรงเล็งเห็นทุกสิ่งอย่างถ่องแท้ เห็นทุกข์ ดวงพระวิญญาณของทั้งสองพระองค์ ด้วย และข้างหลัง ฉันหันกลับไปทันที จริง เช่นนั้น ภาพที่เห็น แม้จะดูเหมือนเลือน ในวัฏฏะนี้เป็นของธรรมดา เห็นความ ทรงอุตส่าห์สร้างเหตุให้ลูกได้มาที่นี่ ได้ ลาง แต่ก็แจ่มชัดอย่างไรอยู่ ฉันเห็นผู้ เสื่อมสูญเป็นเรื่องปกติ และทรงอยู่ที่นี่ มาสักการะต่อพระพุทธองค์เบื้องหน้านี้ คนมากมายเป็นจำนวนสิบกว่าคนขึ้นไป ขอให้ทั้งสองพระองค์ และดวงวิญญาณ ในเครื่องแต่งกายแบบชาวบ้านโบราณ ถ้าอย่างนั้น ทั้งสองพระองค์ที่นึก อื่น ณ ที่นี้ มีความสุข พ้นจาก ทั้งหญิงชายนั่งเรียงรายอยู่ในตัวโบสถ์ ถึงเมื่อสักครู่นี้คงจะไม่ทนทุกขเวทนามาก เวทนาที่รุกรานอยู่เป็นนิจให้พอบรรเทา มานมนานหนักหนา ๑๑๐ กั ล ย า ณ มิตร ฉันสะท้านใจเล็กน้อย หันหน้า