คืนพระจันทร์เต็มดวง : หน้า 110/124

นวนิยาย โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ ความเดิม หญิงสาวกลับมาถึงโรงแรม ในห้องพักของเธอนั้นสามารถ มองเห็นทุ่งกว้างใหญ่ของ กรุงศรีอยุธยาและเจดีย์สาม องค์ ในคืนนั้นเองเป็นคืน พระจันทร์เต็มดวง ซึ่งเป็น คืนวันเพ็ญเดียวกันกับที่เสีย ฤ า ต ฝั น ไ ป ไป เสียงไก่ขันลอดผ่านบานหน้าต่าง กรุงศรีอยุธยาให้แก่พม่า เธอได้กลิ่นหอมของดอกไม้ และเสียงพิณพาทย์อยู่เป็น ระยะ ๆ บ่อยได้นำอาหาร พร้อมกับดอกไม้ที่มีคนฝาก มาให้ ซึ่งเป็นชนิดเดียวกันกับ ที่เจอในวัด ทำให้เธอแปลกใจ มาก เพราะไม่คิดว่าจะมีใคร เคยชินทำให้ต้องรีบลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา รู้ว่าเธออยู่ที่นี่แต่ก็ไม่รู้สึกกลัว ทรุดกายลงใหม่ในท่าพิงหัวเตียงอย่าง และตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะกลับ แสนสบาย ไปวัดไชยวัฒนารามอีกครั้ง ๆ สูดลมเช้าที่หอบเอากลิ่นหอม หนึ่ง วัดซึ่งเป็นที่ฝังพระศพ ของเจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร ยอดกวีเอกของไทย ๑๐๙ กัลยา ณ มิตร ที่แง้มไว้นิด ๆ ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นรับอรุณ ทั้ง ๆ ที่อยากจะดื่มชาเต็มที่ แต่ความ ทำร่างกายให้สดชื่น ก่อนจะกลับมา ไกล ทอดสายตามองออกไป จาง ๆ ของฟางใหม่ลอยมาเคล้าเคลีย "เฮ้อ... สบายจริง” ฉันรำพึงใน ใจ พลางค่อย ๆ หลับตาลงอย่างเป็นสุข เพื่อคล้อยใจให้ล่วงลึกลงสู่ที่พักของใจ ค่อย ๆ เคล้าใจให้อ่อนโยนนุ่มนวลกับ อารมณ์เบาใสในเวลาอรุณ ที่กรุ่นกลิ่น ฟางใหม่กับเสียงไก่ขันที่ยังคงแว่วมาเป็น ระยะ ๆ นานเท่าใดไม่ได้กำหนดไว้เป็นกฎ เกณฑ์ของเข็มนาฬิกา หากคะเนเอาตาม ความรู้สึกเพียงพอ พอเหมาะ พอสบาย ของตัวเอง ด้วยความรู้สึกอบอุ่นชุ่มชื่น อย่างเต็มที่กับความสงบ ท่ามกลาง ความสว่างไสวในใจ หล่อหลอมให้รู้สึก เอิบอิ่ม แสนสบายเป็นปกติวิสัยกับ ทุกวันใหม่ของฉัน และนี่กระมัง คือขวัญที่ไม่เคย