ความรักและความหายนะ : หน้า 111/124

หล่นหาย คือสิ่งทำให้ฉันไม่หวั่นไหว หรือหวาดกลัวกับความรู้สึกประหลาดใด ๆ ที่ได้พบ แล้วจะพาเจ้าจรจรัล "สวยรมย์สมบัติพี่ ในสิมพลีเกษมสันต์ นวนิยาย โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ จะพากันตกนรกานต์" นึกแล้วได้แต่ถอนหายใจ เพราะภัยที่พากันต้องสิ้นชีพิตักษัยทั้งสอง พอลืมตาความรู้สึกยิ่งปลอดโปร่ง สดใส ราวกับโลกทั้งโลกเป็นของตัวเอง อย่างนั้น ทันที... มือไวเท่าความคิด ฉันรีบ หมุนโทรศัพท์ลงข้างล่างสั่งจองเรือสำหรับ ล่องแม่น้ำอีกครั้ง พร้อม กับชาร้อน แม่น้ำสีทันดร เที่ยวชมชั้นพระสุเมรุธร พี่จะชี้ชมทรายแก้ว พระองค์นั่นแหละ ที่ทำลายขวัญของ พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ และข้าราชบริพาร งามพรายแพร้วเชิงสิงขร ทั้งหลาย คลับคล้ายจะต่างสัมผัสได้ถึง และขนมปังปิ้งหนึ่งชุด สิงขรกั้นเป็นกันกง" ตอนหนึ่งในงานอันเลื่องชื่อของ แล้วฉันก็ไม่ตื่นเต้นอีกแล้ว กับกลิ่น เดิมของดอกจันทร์กระพ้อที่มองไม่เห็นต้น เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศรลอยเข้ามาในความคิด นอกจากสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ คงจะเป็นด้วยบทร้อยกรองนี้ที่พระองค์ทรง กลิ่นนี้คงจะตามให้ฉันกลับมาที่นี่อีกครั้ง ใช้ในการเกี้ยวพาราสีก่อกรรมอันเป็นวิบัติ อย่างตั้งใจกว่าเดิม แต่ที่มาของกลิ่นจะ ความหายนะของอยุธยา เมื่อคราสิ้นคน สำคัญในแผ่นดินที่จะดำรงความเป็นใหญ่ ทันที ...ในที่สุดเรือแจวลำใหญ่ก็พาฉัน กับเจ้าฟ้าสังวาลย์ หนึ่งในมเหสีของ มาจากไหน อย่างไร ฉันไม่หมายใจจะ มาถึงฝั่งวัดไชยวัฒนารามอีกครั้ง และ พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ จนกระทั่งต้อง วุ่นวายให้เกินที่ เพราะทุกอย่างย่อมตอบ อย่างรวดเร็วฉันไต่ตลิ่งขึ้นไปสู่บริเวณวัด โทษใหญ่หลวงถึงแก่ชีวิต ทั้งที่พระเจ้า คำถามด้วยตัวของมันเองได้อยู่แล้ว และ อยู่หัวบรมโกศผู้ทรงอยู่ในทศพิธราชธรรม กลิ่นประหลาดซาบซ่านนี้คงจะเวียนวน สวยเหลือเกินวัดแห่งนี้ แม้จะดู มิได้มีความประสงค์ที่ปลงชีวิตของสมเด็จ อยู่ที่นี่มานับศตวรรษ เพียงแต่เมื่อวานนี้ สงบปนวังเวง แต่ก็ยังพอสัมผัสได้ถึง กรมพระราชวังบวรเลยแม้สักนิด เพียง ฉันบังเอิญรับสัมผัสนั้นได้อย่างใส่ใจ ทำ ไอแห่งความรักที่ยังคงลอยตัวปะปนอยู่ แต่ต้องจัดการไปตามความผิดที่มีกฎวาง ให้ต้องกลับมาอีกครั้ง เพื่อความเข้าใจ ในบรรยากาศ ผสมผสานกับกลิ่นดินชื้น | ไว้แล้วอย่างทรงธรรม ยามเช้าทำให้ดูยิ่งลึกล้ำ เศร้าสร้อย ถึง เหมือนกับข้อความที่พระองค์ทรง อดีตของความรักอันไม่บังควร และ นิพนธ์ขึ้นต่างคำตอบของนางกากีต่อ ร่องรอยเริ่มต้นลางสังหรณ์แห่งความวิบัติ พญาครุฑว่า ของกรุงศรีอยุธยา เมื่อคราคนดีมีฝีมือ ต้องมีอันคิดผิด ทำผิด เปิดโอกาสให้ผู้ "ตอบรสพจน์วาที ด้อยปรีชาสามารถได้ขึ้นครองเมือง จน ตัวเจ้านี้อหังการ ความมลังเมลืองแห่งนครที่ใหญ่และมั่งคั่ง ไม่เกรงพระภูบาล ที่สุดในภาคพื้นสุวรรณภูมินี้ มีอันต้อง ทั้งภัยพาลในอบาย อัปราชัย ถึงเป็นชายชาญสกา ไม่เจตนาอย่าพักหมาย ฝ่ายเจ้าก็เลิศชาย โอ้หนอ... อำนาจแห่งตัณหา... - สายสุริยวงศ์พงศ์เทวัญ ย่อมพาผู้ละเลิงหลงให้ก้าวพลาดสู่ความ หายนะ โดยความร้อนแห่งไฟราคะที่จุด ขึ้นด้วยตนเองแท้ 17 เสวยทิพยพิมานทอง ฝูงนางน้องล้วนสาวสวรรค์ ไม่ควรมาผูกพัน มากขึ้นในครั้งนี้ นิจจาเอ๋ย... สองพระองค์คงระทม - ทุกข์หนักหนา แม้ว่าจะไม่ได้สิ้นพระชนม์ พร้อมกันในขณะนั้น แต่ก็สิ้นตามกันไป ในเวลาไม่นาน พระศพของทั้งสอง พระองค์จึงถูกนำมาไว้ที่นี่ตามความต้อง การของเจ้าฟ้าผู้ปรีชา ฝ่ายชายที่มีจิตใจ ใฝ่เสน่หาในฝ่ายหญิง และจากที่ตรงนี้ พระองค์คงจะ ได้ยินเสียงร่ำไห้ใจจะขาดของประชาชน หญิงชายในวันที่ภัยมาถึงกรุงอย่างสุด ปัญญาที่จะเข้าแก้ไข ทั้ง ที่ทรงพระ ปรีชาสามารถเป็นยิ่งนัก อยางระทม ทุกข์เป็นสองเท่าทับทวี กับความผิดที่ พระองค์เท่ากับเข้าไปมีส่วนร่วมด้วย ๆ กัลยาณมิตร ๑๐๙