ความยากจนของชาวนา : หน้า 105/124

๓๙ - ธ นาข้าว – นาบุญ จากบ้านที่สอง อาตมาได้ไปสู่บ้าน ที่สามบ้านที่สี่ตามลำดับบ้านที่ห้า ทุก สิ่งที่อาตมาได้เห็นทุกคำที่อาตมาได้ยิน ได้ฟัง ล้วนแสดงให้เห็นความจริงอันเดียว กัน คือความยากจนขัดสนในทุกสิ่งทุกอย่าง ยากจนในทรัพย์ ยากจนในความรู้ ยากจน ในโอกาสที่จะก้าวหน้าในชีวิต ความจริง ที่อาตมาได้พบ ทำให้เกิดความรู้สึก เศร้าใจ และสงสารชาวนาเหล่านั้นเป็น กำลัง "นายเพิ่ม” อาตมาเรียกนายเพิ่ม เมื่อออกมาจากบ้านที่ห้า "ครับ คุณมีอะไรจะใช้ผมหรือครับ” นายเพิ่มถาม จ้องดูอาตมาอย่างงง ๆ เขาคงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงใน สีหน้าของอาตมา “มี” อาตมาตอบ “ฉันอยากให้ นายเพิ่มไปที่บ้าน ฉันคงไปด้วยไม่ได้ รู้สึกอ่อนเพลียเต็มที่ ไปบอกให้ผู้ใหญ่บ้าน เรียกประชุมลูกบ้าน ที่เช่านาฉันทำทั้ง หมดในบ่ายวันนี้ที่ศาลาวัด เวลาประมาณ ร ร ม ร า ร า ความเดิมตอนที่แล้ว โดย ธรรมโฆษ พระภิกษุรูปนั้นให้รู้สึกสลดใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงได้ไปหาพระอาจารย์ เล่าเรื่องให้ฟัง พระอาจารย์ได้ชี้ให้เห็นโทษของความโลภ ความโกรธ ความหลง ความอยากที่ไม่รู้จัก "พอ" ของมนุษย์และได้ชักชวนให้ท่านบวชเพื่อกำราบกิเลส ๓ ตัวนี้ให้เบาบางลง จะได้ช่วยชี้แนะผู้อื่นให้ปราบกิเลสเหล่านี้ตามไปด้วย พระอาจารย์แนะนำให้มอบมรดกส่วนที่เป็นห้องแถวให้กับแม่ ส่วนที่ดินแถวรังสิต ขอให้ท่านไปสำรวจดูพื้นที่ก่อน แล้วจะตัดสินใจได้ว่าควรมอบให้แก่ใคร เมื่อไป ดูพื้นที่กับพบว่า ชาวบ้านที่เช่าที่ดินมีความเป็นอยู่แร้นแค้น ขัดสน มีฐานะ ยากจน ท่านไปเยี่ยมบ้านแค่ ๒ หลัง ก็รู้สึกสลดหดหู่ใจเป็นอย่างมาก เปอร์เซ็นต์อย่างงาม อาตมาทรุดกายลงนั่งบนคันนา ๔ โมงเย็น ฉันมีเรื่องสำคัญจะประกาศ "เอาเถอะน่า ขายหรือไม่ขายก็รู้ | ใต้กอไผ่อันร่มเย็น มองทุ่งนาอันกว้างไกล ให้เขาทราบ” กันวันนี้ นายเพิ่มรีบไปบอกผู้ใหญ่บ้านก็ สุดสายตาแล้วก็หวนคิดถึงความแตกต่าง "คุณจะขายที่นาใช่ไหมล่ะครับ?” แล้วกัน” ระหว่างตนเองกับชาวนาผู้น่าสงสารเหล่า นายเพิ่มถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาคง "ครับ ๆ” นายเพิ่มรับคำแล้วก็ นั้น ในขณะที่อาตมาเกิดขึ้นมาในกอง คิดว่าอาตมาจะขายที่นาและหวังจะได้ รีบเดินดื่ม ๆ จากไป เงินกองทอง แม้ไม่ต้องทำอะไรก็อยู่ กัลยาณมิตร ๑๐๓