การศึกษาและการค้นหาความสงบ : หน้า 116/124

ในปัจจุบันก็ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย ไม่เต็ม ความสามารถ เพราะพลังจิตพลังงาน อโศกมีสหายผู้หนึ่ง ซึ่งถูกใจกันมาก พักผ่อนหย่อนใจ เขาได้รับความเพลิด แล้วก็มัวแต่ฟุ้งซ่านอยู่นั่นเอง ทำอะไร เขาชื่อศาสวัต บุตรพราหมณ์มหาศาลผู้ เพลินสนุกสนานเป็นอย่างยิ่ง ป่าที่สงบ หนึ่งในนครตักศิลานั่นเอง ศาสวัตมี ร่มเย็น อากาศดี ก่อให้เกิดความชุ่มชื่น ลักษณะพิเศษไม่เหมือนใคร รูปร่างหน้า ทั้งแก่ร่างกายและดวงจิต นี่เองกระมัง ตาขนาดปานกลางเหมือนเด็กหนุ่มชาว นักปราชญ์ผู้ใฝ่สงบจึงพรรณนาคุณค่า ตักสิลาทั้งหลาย แต่มีความฉลาดล้ำ มีความจำเป็นเลิศ เขาชอบใช้เสื้อผ้า ของเสนาสนะป่ายิ่งนัก เขาขึ้นไปยืนบนภูเขา ขนาดย่อมลูกหนึ่ง มองไป เบื้องล่างเห็นทิวไม้เขียวชอุ่ม สลับสร้างสวยงาม น่ารื่นรมย์ จริง ๆ บริเวณนั้น มองไป 1 ๆ ปอน ๆ จะขาดจะยับยู่ยี่อย่างไร ศาสวัต ไม่เคยสนใจ มุ่งหน้าแต่ศึกษาอย่างเดียว และอย่างเดียวเท่านั้นจริง ๆ เพราะเขา ปัดวิชาการอื่น ๆ ทั้งหมด ศึกษาแต่ วิชาศาสนาอย่างเดียว สนใจศาสนา ทางทิศใดก็เห็นภูเขาอยู่โดย ทุกอย่าง ทั้งพราหมณ์ พุทธ เชน และ รอบ เขารู้สึกเหมือนถอนตัว ลัทธิปลีกย่อยต่าง ๆ เท่าที่จะศึกษาได้ ออกไปอยู่ในโลกอีกโลกหนึ่ง ในชมพูทวีป ดังนั้น เขาจึงแตกฉานใน ต่างหาก โลกแห่งความสงบ วิชาการทางศาสนาอย่างหาใครเสมอเหมือน ร่มเย็น มนุษย์เราถ้าได้มี ได้ยาก โอกาสถอนตนออกไปจาก ถูกแบ่งไปมาก เมื่อปัจจุบันมิได้ทำอะไร ให้ดี อนาคตจะดีได้อย่างไร ทั้งสามเที่ยวเพลินชมป่าจนเที่ยงวัน ...กระแสโลกเป็นกระแสร้อน ชีวิตนี้ไหลวนอยู่ ในกระแสธารสองสาย สายหนึ่งเป็นกระแสน้ำเย็น สายหนึ่งเป็นกระแสนํ้าร้อน ใครหมุนตัวเข้าไป หากระแสน้ำร้อนก็ร้อนตัวเอง ใครหมุนเข้าไป หากระแสน้ำเย็นก็เย็นกายเอง กระแสธรรม เป็นกระแสเย็น ดวงใจนี้เป็นที่ไหลผ่านแห่ง กระแสทั้งสอง ผู้ใดยอมให้กระแสโลกไหล พ่านดวงใจมาก ผู้นั้นก็ได้รับความร้อนมาก แน่นอนทีเดียว การ ผู้ใดยอมให้กระแสธรรมไหลผ่านดวงใจมาก ผู้นั้นก็มีความร่มเย็นมาก... อีกอย่างหนึ่งซึ่งเป็นสิ่งผิดวิสัย โลกเสียบ้างเป็นครั้งคราวก็จะ สำหรับเด็กหนุ่ม แต่มีอยู่ในตัวศาสวัต ช่วยให้สุขภาพจิตดีขึ้นมิใช่ คือเขาไม่สนใจไยดีกับสตรีใด ๆ เลย น้อย ไม่ว่าสตรีนั้นจะงามเลิศปานใด เป็น ลำบาก และไม่น่าอภิรมย์ชมชื่นอะไรเลย ผงมอยู่กับความเพลินอัน นักปรัชญาผู้มองโลกในแง่ความทุกข์ยาก | หมกมุ่นอยู่ในโลกิยารมณ์ ตรงกันข้ามกับศีขรินซึ่งแต่งกาย เกิดจากสิ่งกำหนัดย้อมใจ ประณีตอยู่เสมอ ชอบสนุกสนานเฮฮา ซึ่งมนุษย์พากันหลงใหลเข้า เห็นผู้หญิงสวยชอบพูดเคาะเรื่อยไป มอง ใจว่า "มันเป็นความสุขแห่งชีวิต” นั้น แสงแดดแผดกล้า จึงหยุดพักผ่อนใต้ โลกในแง่ความเพลิดเพลินเจริญตาเจริญใจ มักทำให้สุขภาพจิตเสื่อมโทรมเสมือนคน ต้นไม้ใหญ่ริมลำธารแห่งหนึ่ง แต่ค่อนข้างไปทางมุทะลุ โกรธง่าย แต่ ไข้ได้ของแสลง ไม่พยาบาท แม้เขาจะบริโภคอย่าง “กระหายน้ำ” ศาสวัดพูดขึ้น เอร็ดอร่อยเพียงใด มันก็มีอำนาจทำให้ "ก็น้ำในลำธารที่ใสส ใสสะอาด น่าม ออก ดื่มซิ” อโศกพูด ความโน้มเอียงต่างกันอยู่บ้าง แต่ก็มี ดังนั้นการถอยตัวออกไปยืนมอง "น้ำในถุงหนังก็มีมิใช่หรือ? เห็น ทั้งสามสหายแม้จะมีอัธยาศัยและ อาการไข้ทวีสูงขึ้นอยู่นั่นเอง ความรักใคร่กลมเกลียวกันดี มีความ โลกอยู่ห่าง ๆ และในระดับสูงจึงมีค่า ศาสวัตเอามา ดื่มนํ้าในถุงหนังก็ได้ เห็นอกเห็นใจกัน ไปไหนมักจะไปด้วย แก่ชีวิตอย่างมาก ทำให้มองเห็นชีวิต | ศีขรินพูด กันเสมอ เสมือนผงธุลีในอากาศ ไม่ควรแก่การ วันหนึ่งเป็นวันหยุดการศึกษาและ ยึดมั่นถือมั่น แล้วดำเนินชีวิตโดยถือหลักว่า ฝึกซ้อม สามสหายจึงกราบลาอาจารย์ "ทำวันนี้ให้ดีที่สุดแล้วอนาคตจะดีเอง" ชวนกันไปเที่ยวนอกเมือง ไปชมป่าเขา การหมกมุ่นครุ่นคิดแต่อนาคตมาก ลำเนาไพรและท้องถ้ำเป็นการหาความรู้ เกินไป วางแผนการสำหรับอนาคตมาก นอกหลักสูตร เพื่อประสบการณ์และ เกินไป มักทำให้ใจฟุ้งซ่าน กังวลและ ๑๑๔ กั ล ย า ณ มิตร "มีที่ไหน หมดแล้ว เธอสองคน ฉันบอกให้เอาน้ำมาด้วยก็ไม่เอามา แล้ว ช่วยกันดื่มของฉันหมด” ศาสวัตพูดเป็น เชิงเย้าเพื่อนเล่น ศีขรินพูด "ถ้าอย่างนั้นต้องดื่มน้ำในลำธาร