การตัดสินใจและความอดทน : หน้า 11/110

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ห ลวงพ่ออยากให้ทุกท่านมีคุณสมบัติ ข้อนี้ ใครมีอยู่แล้วก็ให้มียิ่ง ๆ 1 ขึ้นไป เวลานั่งสมาธิจะได้ตัดเครื่อง กังวลใจได้ฉับ ๆ เหมือนเจ้าชายสิทธัตถะ พอ ตัดสินใจบวชก็ไปเลย ไม่ต้องบอก "ฉันนะ ไปหา กลดให้หน่อยนะ” หรือ “ฉันนะ ไปห่อข้าวสาร ห่อโต ๆ มานะ” ท่านตัดใจไปเลย ลูกเมียก็ไม่ ต้องลา คนที่ฝึกเรื่องการตัดสินใจมาตลอดชีวิต จะไม่ห่วงหน้าพะวงหลังอย่างนี้ เรื่องที่ ๒. ความอดทน หลวงพ่อฝึกเรื่องการตัดสินใจมาแต่เด็ก คนอื่นเขาก็คงฝึกมาเหมือนกัน แต่เขาตัดสินใจ ไปจากวัด หลวงพ่อตัดสินใจอยู่ ทำไมหลวงพ่อ จึงตัดสินใจอยู่ และอยู่ได้เพราะอะไร เมื่อมา นึกตรึกตรองดูก็ตอบตัวเองว่า เพราะ “ขันติ” ความอดทนที่เรามีอยู่ แต่ขันติที่รู้จักปีที่แล้ว กับปีนี้ไม่เหมือนกัน ปีที่แล้วดีใจว่ารู้จักขันติ แต่ แต่ปีนี้ดีใจว่า รู้จักขันติดีกว่าปีที่แล้วมากมาย ที่รู้เมื่อปีที่แล้ว เป็นแค่อนุบาล ไม่รู้เหมือนกันว่าปีหน้าจะเห็น ขันติของปีนี้กระจอกงอกง่อยไปหรือเปล่า แต่ หลวงพ่อก็คิดว่า คนเราถ้าตั้งแต่เล็กมีพ่อแม่อบรม มาบ้าง ความอดทนต่อดินฟ้าอากาศความ ลำาบากตรากตรำาคงต้องมี ถ้าไม่มีคงมาไม่ถึง วัดพระธรรมกายและอยู่ไม่ได้เกิน ๗ วัน เพราะ ที่วัดเราใช้กลด ใช้ศีล ๘ กลั่นกรองคน ถ้าไม่ ยอมทนต่อความลำบากก็คงไม่ยอมมุดเข้ากลด คงหนีกลับไปนอนบ้านแล้ว แต่นี่ก็ยังถือเป็น ความอดทนในระดับอนุบาล ความอดทนระดับประถม คือทนต่อ ทุกขเวทนา ความเจ็บไข้ได้ป่วย พวกเราทุกคน ที่ได้บวช ล้วนเป็นพวกที่แม้เจ็บไข้ได้ป่วยก็ยัง โงหัวขึ้นมาทำงาน มีธาตุทรหดอยู่ในตัวกัน คนละมาก ๆ ไม่เช่นนั้นคงทนนอนกลดอยู่ไม่ได้ เป็นปี ๆ แต่สำหรับหลาย ๆ รูปที่เข้ามาบวช แล้วสึกไป ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจมาแต่ต้นว่าจะไม่ลึกนั้น ที่สังเกตเห็นได้ชัดคือ เขาไม่อดทนต่อความ กระทบกระทั่งของเพื่อนฝูง ของหมู่คณะ บางรูป ไม่อดทนต่อหมู่คณะใหญ่ ๆ ของวัดพระธรรมกาย ไม่ชอบอยู่ร่วมกับคนจำนวนมาก ๆ ก็ขอออก ไปอยู่ที่วัดอื่น ที่มีพระน้อย ที่ ๆ ๆ เขาไม่ เข้มงวดเรื่องระเบียบวินัย บางรูปไปแล้วไม่ นานก็สก เพราะไม่มีที่ไหนที่จะไม่มีการ กระทบกระทั่งกันเลย แต่มีเหมือนกันนะ บางรูปอดทนต่อ การกระทบกระทั่งดี แต่ไป ๆ ก็อยู่ไม่ได้ มารมัน มาล่อ ชวนลึกไปจนได้ ว่าก็ว่าเถอะอยากไป มีเมีย หรือจริง ๆ แล้วไม่อยากจะไปมีเมียหรอก ๆ แต่อยากอยู่ให้สุขสบายกว่านี้ ปัดโธ่เอ๋ย! จะเอาอะไรอีก พระเราทุกวัน นี้บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องหุง ถึงเวลาเขา ก็เอามาประเคนให้ จะให้สบายยิ่งกว่านี้อีกหรือ บ้านก็ไม่ต้องเช่า มีกุฏิอยู่ฟรี ข้าวก็ไม่ ต้องซื้อ จีวรห่มยังไม่ทันเก่าโยมเอามาถวายให้ เปลี่ยนใหม่แล้ว เจ็บป่วยก็มีโรงพยาบาลมีหมอ มารักษาให้ ถ้ายังอยู่ไม่ได้ก็แสดงว่าไม่อดทน ต่อความยั่วยวน ทางโลกก็เป็นสิ่งยั่วยวนสำหรับ พระด้วย ซึ่งเป็นความอดทนระดับที่ ๔ เทียบ ได้กับระดับมหาวิทยาลัย สิ่งที่มายั่วยวนนั้นไม่ ได้เอาเฉพาะสตรี พวกความสุขความสบาย € แต่หลาย ๆ รูปเขาก็มีความอดทนทั้ง ระดับนี้แล้ว ทนต่อความลำบากตรากตรำ มาไม่น้อยกว่าหลวงพ่อ ทนต่อทุกขเวทนามา เคียงบ่าเคียงไหล่กัน ความอดทนต่อการกระทบ กระทั่ง ความยั่วเย้า เย้ายวน ก็มีไม่น้อยกว่า หลวงพ่อ แต่เขาก็ไปแล้ว ก็มาคิดว่า ทำไม ทำไมเขาจึงไป แต่ € เรายังอยู่ ก็คิดได้ว่าความอดทนทั้ง อย่างนี้ ถ้าไม่มีโยนิโสมนสิการ หรือการใคร่ครวญ ไตร่ตรองแล้ว เขาจะยกระดับของความอดทน ทั้ง ๔ อย่างนี้ให้สูงขึ้นไม่ได้เลย หลวงพ่อก็มานึกถามตัวเองต่อว่า ทำไม เรายกขึ้น แต่เพื่อนที่ไปแล้วเขายกไม่ขึ้น ก็ได้ คำตอบว่า มันมีขั้นตอนที่ต้องปรับ จะเอาอะไร กั ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org