อาการของคุณย่าและการจากไป : หน้า 99/110

หน้าขม่าเพราะถูกชนเข้าอย่างจัง “น้องเล็ก จะรีบร้อนไปไหนคะ นี่ “ขอโทษครับพี่กรอม เล็กกำลังรีบ หมากฝรั่ง” ขอบคุณครับ” "เดี่ยว บอกพี่ก่อน จะรีบไปไหนคะ” "น้องเล็กเร็ว หน่อย ชักช้าอยู่ นั่นแหละ” เสียงน้องรองดังอยู่นอกรั้ว "พี่กรอมปล่อยแขนเล็กเถอะครับ เล็ก กับพี่รองจะชวนพี่ธีร์ไปตกปลาที่บ่อท้ายสวน ฉันปล่อยแขนน้องพร้อมกับคิดในใจ... นี่เอง เขาจึงมีท่าทาง เพราะชอบเล่นกับเด็ก คล้ายเด็ก คุณย่าไม่สบายเนื่องจากท้องเสีย คุณ อาวิทยาเห็นอาการของท่านไม่ค่อยดีจึงพาไป โรงพยาบาล แล้วโทรศัพท์แจ้งให้คุณพ่อทราบ เมื่อฉันกับคุณแม่ไปถึง คุณย่าได้รับ อนุญาตให้กลับบ้านได้ "ไม่เป็นไรแล้วครับ น้ำ เกลือจะช่วยให้ท่านแข็งแรงขึ้น เย็นนี้ให้รับ เสร็จแล้วจึงนั่งลงแปรงผมที่หน้ากระจก ผมของ ฉันยาวเกือบถึงกลางหลัง หยิกเล็กน้อยตาม ธรรมชาติ “พี่กรอมครับ พี่กรอบ” เสียงน้องรอง กับน้องเล็กดังอยู่หน้าห้อง “จำ พี่อยู่ข้างในค่ะ” แปลกใจที่น้องไม่เข้ามา คิดว่าอาจจะ เดินเลยไปที่ห้องคุณย่า รีบรวบผม รัดด้วยยาง ยืด ตั้งใจจะตามไปที่ห้องคุณย่า “อ้าว! มายืนเงียบอยู่ตรงนี้เอง เข้าไป กราบคุณย่าแล้วยังคะ... คะ..." คำลงท้ายฉันเปลี่ยนเสียงเป็นคำถาม เมื่อเห็นน้องทั้งสองซึ่งยืนหันหลังให้แต่แรก หัน กลับมาด้วยใบหน้านองน้ำตา “เกิดอะไรขึ้นคะ คุณย่า..... ฉันมุ่งประเด็นไปที่คุณย่า มือเท้าอ่อน เปลี้ยไปหมด "พี่ธีร์ตายแล้วครับ” น้องรองพูดเสียงเบา ข้าวต้มหรือโจ๊กก็ได้นะครับ” ท่าทางคุณหมอ เป็นคนใจดีและใจเย็นมาก ก่อนค่ำ ดูแลให้คุณย่าทานข้าวเสร็จแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่จึงกราบลาท่านกลับกรุงเทพฯ "ถ้าไม่ติดว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน พี่ก็ อยากอยู่เป็นเพื่อนคุณวิทยาอีกสักวัน” คุณแม่ พูดกับคุณอาวิทยา "ไม่ต้องห่วงแล้วครับ ผมว่าแม่คงหาย กรอม แล้วล่ะ ได้หนูกรรมอยู่เป็นเพื่อนผมยิ่งเบาใจ อีกสองวันคุณสุกับลูก ๆ ก็กลับแล้วละครับ เวลา แม่บ้านไม่อยู่นี่มีอะไรนิดหน่อยมันก็วุ่น อยู่เป็นเพื่อนอาสักสองวันนะ อาสกลับหนูค่อยกลับ “พรุ่งนี้ แม่จะให้น้องรองกับน้องเล็กมา แต่เช้า หนูปราม ๆ น้องนะอย่าให้เอะอะเจี๊ยว จ้าวรบกวนคุณย่า” “ค่ะ” ดูแลให้คุณย่าทานข้าวเช้าเสร็จแล้วฉัน จึงกลับเข้าห้อง อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ทาแป้งกระป๋อง ไม่ผิดกัน “คะ..." ไม่ใช่อย่างที่คิด แต่ร้ายแรง “พี่สุธีร์ตาย” น้องรองย้ำอีกครั้ง "ทำไม" ฉันถามน้องแค่สองคำ ขณะ ที่หูทั้งสองข้างแว่วเสียงเตือนของคุณป้าที่รู้จักกัน บนรถไฟในวันก่อน... หนูนะ เวลาไปไหนมาไหน ระวังรถให้ดี ระวังตกรถ ระวังรถเฉี่ยวรถชน... เขาประสบอุบัติเหตุด้วยรถ ในลักษณะไหนหนอ... ความตกใจและความสยดสยองที่คิดขึ้น มาเอง ทำให้รู้สึกเหมือนจะเป็นลม "พี่ธีร์นอนตายอยู่ข้างเตียง ไม่รู้เป็น อะไร คุณลุงเอาศพไปโรงพยาบาลให้หมอผ่าดู สาเหตุไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดสักนิด “เมื่อไหร่คะ” “เมื่อเช้านี้เองครับ ป้านุ่นกำลังใส่บาตร คุณน้าประไพเดินผ่านมาก็เลยเล่าให้ฟัง คุณน้า ประไพร้องไห้เสียงดังเหมือนน้องเล็กเลย” ระหว่างฟังน้องรองเล่า ฉันกระพริบตา ถี่ ๆ เพื่อไล่น้ำที่ขังอยู่ในเบ้าให้แห้งหายไป น้องเล็ก เข้ามากอดเอวฉันแน่นแล้วร้องไห้ น้องรองหยุด ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๙