ความรักและการตัดสินใจ : หน้า 91/110

พระเจ้าอโศกมหาราช โดย วศิน อินทสระ 1 ความเดิมตอนที่แล้ว แม้ว่าอโศกจะมาหาชโลธราหลายครั้งแล้วก็ตาม เธอไม่ยอมเปิดโอกาสให้พบบิดาเลย อโศกเคารพในเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคนจึงไม่เข้าซื้อะไร บ่ายวันหนึ่งชายหนุ่มทั้งสามคือ อโศก ศีขริน และศาสวัต มาหาชโลธราและชาลินี พวกเขาได้คุยกันถึงเรื่องอยู่เมืองหรือป่า อย่างไหนจะดีกว่ากัน ใช้เกณฑ์อะไรมาตัดสินว่าอะไรดีหรือไม่ดี ในที่สุดก็สรุปว่าไม่มีอะไรดีหรือเลวอย่างแท้จริง ความรู้สึกที่มีต่อสิ่งนั้นเองเป็นตัวตัดสิน ความดีสากลนั้นมี แต่ผู้ที่จะยอมรับคือ คนที่สามารถเข้าถึงได้ ผู้ที่เข้าไม่ถึงก็คัดค้านหน้าที่ของเราคือ ศึกษาตนเองและเข้าให้ถึงตัวต ถึงตัวตนที่แท้จริง ๑๗ พาวรี-พระสหายแห่งบิดา "พอแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็น” อโศก ทวนคำนี้อยู่ในใจขณะมาถึงสำนักตักศิลาแล้ว คำนี้ “พอแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็น” พวกผู้ชายมักได้ยินเสมอ ๆ แต่ส่วนมากเขาไม่ ค่อยเอาใจใส่ต่อคำนี้เท่าใดนัก คงตะกรุมตะกราม หาความสำราญเบิกบานใจให้แก่ตนต่อไป ความ ละอายในสิ่งที่ควรละอายเป็นสมบัติที่ดีของมนุษย์ ประการหนึ่ง ดังนั้น มนุษย์จึงแสดงความรัก ระหว่างเพศในที่ลับหลับตาคนไม่เหมือนสัตว์โลก ประเภทอื่น 1 จำนวนมาก ที่ไม่คำนึงถึงว่า ใครจะเห็นใครจะดูอย่างไร ในเรื่องทำนองนี้ ผู้หญิงได้ก้าวหน้าไป กว่าชายมาก แม้เธอจะมีธรรมชาติที่ปิดความลับ ไม่ค่อยได้ แต่เธอก็ไม่ชอบทำอะไรประเจิดประเจ้อ ให้เป็นที่อับอายขายหน้า โลกควรจะขอบคุณ นิสัยอันดีงามเรื่องนี้ของสตรีไว้ด้วย มิฉะนั้นแล้ว โลกจะโสมมกว่านี้อีก อีกอย่างหนึ่ง สตรีรู้สึกอยู่เสมอว่า ใน การแสดงความรักก่อนถึงเวลาอันสมควรนั้น ถ้า มีใครมาเห็นเข้าเธอเป็นฝ่ายเสียหาย ส่วนชาย มองเห็นว่าตนเป็นฝ่ายได้เปรียบจึงไม่ค่อยระวัง ในเรื่องนี้เท่าที่ควร แต่ในที่สุดทั้งบุรุษและสตรีก็ ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๑