ความตื่นตระหนกและการเผชิญหน้ากับความกลัว : หน้า 87/110

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ฉันถอยกลับมาเอนตัว นั่งครึ่งนอนครึ่ง พิงหัวเตียงใจยังคงสัมผัสกระชับกับความนุ่มนวล ภายในใจ แต่ตาจ้องมองดูอากัปกิริยาที่แปลกไป ของอรรถอย่างงวยงง... ฉันเห็นอรรถถอนหายใจ แล้วกลับมา นั่งพิงหัวเตียงข้าง ๆ ฉัน นัยน์ตานั้นหายดุดัน ท แต่กลับระคนด้วยความสงสัย... ระแวง ระวัง มองอยู่ประตูห้องอย่างไม่แน่ใจ แน่นอนฉันจำเป็นต้องทำเป็นไม่รู้ ไม่เห็น เพื่อไม่ให้ดูรุนแรง น่ากลัวกว่านี้ ในขณะ ที่เสียงดีดสียังคง แผ่วแว่ว เพียงแต่ ดูอิดโรยไม่หวาน ซึ่งสดใส คล้าย ขับออกมาจาก ใจ ที่ไร้กำลัง อย่างนั้น ทั้ง กระแสลมเย็น ๆ ก็ยังพลิ้วโชยมา ต้องตัวจนขนลุก "บุษเห็นใคร เข้ามา ในห้องไหม” เสียงถาม ของอรรถทำให้ฉันเกร็งตัวขึ้นนั่งตรงในทันที “เห็นไหม... คือ ผู้ชายสองคนแต่งชุด สีน้ำเงินเข้ม คล้ายทหารโบราณ คนหนึ่งผิวเข้ม มีหนวด ตัวเตี้ย อีกคนผิวสองสีสันทัด” อรรถพูด ต่อไปโดยไม่หันมามองดูฉันเลยสักนิด "มาทำไม...” คุณพระช่วย... เสียงของ อรรถเปลี่ยนไป ดูกร้าวแข็ง น่ากลัว “จะเอาอะไร... มีอะไร พูดมาซิว่าจะ เอาอะไร” เขาพูดต่อ ตาจ้องไปยังบริเวณที่ว่าง ระหว่างประตูห้องน้ำที่ติดกับประตูห้อง และตู้เสื้อผ้า อย่างลืมสนิทว่า ตัวเขานั่นแหละ เป็นคนล็อค ทั้งกุญแจและกลอนประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา หลังจากที่เด็กนำกาแฟขึ้นมาให้เราแล้ว ฉันเริ่มไม่แน่ใจกับเหตุการณ์ เพราะอรรถ มีทีท่าเปลี่ยนไป หน้าตาดูเข้ม ดุ จนคล้ายกับ มีอรรถสองคนซ้อนอยู่ในอรรถคนเดียวของฉัน ซ้ำคำพูด ท่าทางก็ดูเป็นจริงเป็นจัง 1 ฉันหวั่นนิด ๆ หวาดหน่อย เพราะ ไม่เคยพบกับเหตุการณ์ แบบนี้มาก่อน แต่ใจจริง ยังคงหนักแน่น ปัก ลึกลงไปกลางความสว่าง ในตัวที่ดูเหมือนจะ กระจ่างจ้า และชัด ขึ้นทุกที ๆ ฉัน หลับตาเบา ๆ เพียง ๒-๓ วินาที อีกครั้ง เพื่อความมั่น ใจ เนื่องจาก สภาวะรอบตัว ดูบาง ๆ เบา ๆ เหมือนอยู่ในสภาพ ไม่มีน้ำหนัก ฝันก็ไม่ ใช่ แต่ที่แน่ ๆ คือ ฉัน ไม่ได้หลับ... ไม่ได้หลับแน่นอน บางสิ่งบางอย่างทำให้ต้องลืมตาขึ้น... ฉันเห็นแล้ว... ผู้ชายสองคนที่อรรถพูด ถึง เขายืนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงหน้าห้องน้ำจริง ๆ ทั้งสองมองอรรถอย่างต้องการจะบอกเล่าอะไร สักอย่าง แต่ท่าทางเต็มไปด้วยความยำเกรงกลัว ฉันมองเขาทั้งสอง... นิ่ง... นานและแน่ใจว่า เห็นจริง ๆ ด้วยตาธรรมดา ๆ ของฉันเอง “อะไรกันวะ” เสียงของอรรถดังทำลาย กั ล ย า ณ ม ต ร ๘๗