การทำภาวนา : หน้า 70/110

ประมาณร้อยกว่าตารางวาบนยอดเนินพนมเพลิง ชมนกชมไม้พอหายเหนื่อยจึงพากันไปกราบพระ เหมือนกับฝากเนื้อฝากตัวว่าพวกเราเดินทางมาถึง ขอได้รับความดูแลจากพระปฏิมากรอันศักดิ์สิทธิ์ ด้วย 1. แน่นอน ถึงจะเป็นกลุ่มทัวร์ที่รักการทำ ภาวนา แต่ก็รักความอิ่มหนำ สำราญ และ รักความสบายไปในขณะเดียวกัน ก่อนที่จะพา กันไปสวดมนต์ และบำเพ็ญธรรม ณ เบื้องหน้า พระปฏิมากรที่ดูคล้ายจะยิ้มให้เราอยู่เสมอนั้น จึง ทยอยกันมาดื่มกาแฟ ชา ที่อุตส่าห์ตระเตรียม หิ้วหอบกันขึ้นไป เพราะรู้แน่อยู่แก่ใจว่าจะต้อง กระหายแน่ทั้งเด็ก และผู้ใหญ่... และจุดสำคัญที่สุด หรือที่ภาษาฝรั่งเรียกว่า Hight Light ของการเที่ยวศรีสัชฯก็มาถึงหลัง จากกาแฟ ชา หรือนมเข้าไปอุ่นกรุ่นอยู่ในท้อง - ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ อย่างไม่มีข้อแม้ และข้อบังคับ ทุกคนพากันไปนั่งเตรียมตัวกราบ และสวดมนต์อยู่บนพื้นวิหารเก่า ทั้งนี้ด้วยกลิ่น อายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ที่ยังไม่โรยรานั่นเอง เสียงสวดมนต์ดังขึ้นกระหึ่มขุนผาจาก จำนวนคนเพียงไม่กี่คน ที่ต่างเปล่งเสียงออกมา จากความศรัทธากลางดวงใจ สวดมนต์แล้ว เตรียมตัวทำภาวนากันแบบสบาย ต่างคนต่างหา Location หรือทำเลตามถนัดในบริเวณนั้น นั่นแหละ ส่วนเด็ก ๆ สวดมนต์แล้วก็พากันหิ้ว สัมภาระลงไปก่อน เพื่อจะได้ไปวิ่งเล่นที่ลานข้างล่าง และเดินเล่นชมวัดต่าง ๆ ที่มีของน่าสนใจแฝงอยู่ เช่น ต้นมะขามป้อมที่เด็กชาวกรุงไม่คุ้นกับรส แต่อยากลิ้ม ช้างพ่อเฒ่าอายุเกือบร้อยปีที่ผู้ใหญ่ (พวกเรา) ขอร้องไม่ให้เด็ก ๆ ไปขี่เพราะสงสาร ในความเฒ่า แต่ให้ไปซื้อกล้วย อ้อยเลี้ยงช้าง เฒ่านั้นให้อิ่มหนำ เด็กของเราจึงลงเขาหายไป ในความสนุกกับวัฒนธรรมที่จะฝังใจพวกเขาไป อีกนาน ทิ้งให้ผู้ใหญ่ ผู้เฒ่า ได้วางใจสงบกัน อย่างสบายในทีท่า และอารมณ์ ไม่อยากจะเล่าว่าการทำภาวนานั้น แสน สบาย และยอดเยี่ยมเพียงไหน เพียงแต่สรุปได้ ว่า สงบและมีความสุข ผ่อนคลาย ความเหนื่อย ละลายหายไปหมดเกลี้ยง - ทำไมจะไม่เป็นเช่นนั้น ในเมื่อรอบตัว ๗o กั ล ย า ณ ม ต ร