การต่อสู้กับความกลัวและความจริง : หน้า 88/110

ความเงียบขึ้น... น่ากลัวจริง... อรรถทำท่าจะ ขยับตัวลุกขึ้น ฉันรู้สึกเหมือนเห็นอรรถสองคน ในคนเดียวกันอย่างชัดเจน “อรรถคะ” ฉันรีบเอื้อมมือไปแตะแขน เขาเบา ๆ แปลกที่กล้ามเนื้อแขนของเขาดูแข็งแรง ขึ้นจนสัมผัสได้ และแน่นอน... ใจของฉันไม่ยอม ละออกจากความสว่างในตัว... "อรรถคะ... ใจเย็น ๆ เถอะค่ะ ทุกอย่าง จะเรียบร้อยเอง” ฉันพูดไปอย่างต้องการจะปลอบ เขาเท่านั้น มิได้คิดสักนิดว่าจะเป็นการไปปลุก ให้เขายิ่งตื่นยิ่งขึ้น "เรียบร้อยหรือ... เฮอะ... ฉิบหายนะ ซี..." อรรถพลุ่งออกมาอย่างคาดไม่ถึงนัยน์ตา ยิ่งเข้ม เสียงดังก้อง แปลกแต่เพียงว่า การแตะ เบา ๆ ของฉันสามารถทำให้เขาเอนทิ้งลงไปกับ หัวเตียงได้... “ดูสิ... พากันมาจนเต็มไปหมด... โธ่... นี่จะทำอย่างไร... จะพากันไปที่ไหน” เสียงของ อรรถอ่อนลง คล้ายจะแหบเครือ “ไป... ไปกัน” แล้วกลับดังขึ้นมาอีก พร้อมทั้งอึดฮัดขยับตัวไปมา เพียงแต่ไม่สามารถ ดึงตัวเองหลุดไปจากมือของฉันที่จับข้อมือเขาไว้ ปล่าว... ฉันไม่ได้ออกแรงยึด เพราะ ถึงอย่างไร ผู้ชายกำยำอย่างอรรถนั้น ไม่มีวันที่ ฉันจะดึงไว้ได้ ฉันเองก็แปลกใจเช่นกัน ว่าเพียง มือที่จับไว้เท่านี้ สามารถทำให้อรรถไม่สามารถลุก ออกไปได้ มือที่เต็มไปด้วยกระแสแห่งความรัก และห่วงใยเท่านั้น ดูเหมือนว่าใจส่วนลึกของฉันจะเข้าใจ เหตุการณ์ทั้งหมดที่กำลังเป็นไป ในขณะที่อีกใจ หนึ่ง ลังเลว่าแท้จริงคืออะไรกันแน่ ไม่ใช่ความ ฝันแน่หรือ แต่ในที่สุดความมีสติเต็มที่ของตัวเอง ทำให้มั่นใจว่าไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงที่ ซ้อนอยู่ และยังคงดำรงอยู่ เป็นอยู่อย่างซ้ำซาก ในขณะที่ความเป็นจริงนั้น เวลาของเหตุการณ์ที่ เกิดขึ้นอยู่นี้ ได้ผ่านเลยไปนานแล้ว ยังคงทนทุกข์อยู่อีกหรือ อนิจจา... พี่น้องทั้งหลาย นี่พวกท่าน ยังคงเวียนว่ายอยู่ใน ห้วงของความกลัว ความตื่นตระหนกอย่างไม่มี โอกาสได้ผ่อนพัก ความเห็นใจ ความอยากช่วยเหลือ วิ่ง แล่นเข้ามาจับใจของฉันอย่างเต็มที่ จนความรู้สึก ที่คล้าย ๆ กับว่าจะเริ่มหวาดกลัว ต้องเร้นหายไป เสียงสังคีตดีดสีไม่มีอีกแล้ว พระจันทร์ก็ดูเขียว หมดราศี กลิ่นจันทร์กระพ้อหวานหอมนั้นก็ จางหายไป “อรรถขา... อรรถเป็นใครกันนี่... นี่ พวกเขาคงจะพากันมาหาอย่างหวังพึ่งในตัวอรรถ อย่างเต็มที่” ฉันหันไปพูดกับอรรถ ที่ดูนิ่งจึง นิ่งเงียบจนน่าหวั่นใจ มีแต่นัยน์ตาเท่านั้นที่บ่งบอก ความร้าวรานอย่างชัดเจน อรรถไม่ตอบ... แต่หลบตาลงต่ำชั่วขณะ น้ำตารื้นขึ้นมาเรือเต็มตาที่ดำขลับคมเข้ม ตัวเย็นเยียบ เนอ ฉันบีบมือเขาบ่อยครั้งขึ้น และมองลึก ลงไปนัยน์ตาของเขา... ปล่าว เขาไม่ใช่อรรถคนเดิม แต่ยังคงเป็นอรรถที่รักฉัน เข้าใจและไว้ใจฉัน นัยน์ตาคู่นั้นบอกทุกอย่างแจ่มชัด "พวกเขามากันมากมาย เห็นไหม.... มากมายเหลือเกิน พวกเขาเป็นทุกข์ ครอบครัว ของเขาเป็นทุกข์ ฟัง... มีแต่เสียงสะอื้น... ฟังส... ได้ยินไหม” อรรถพูดกับฉัน โดยไม่เรียกขานชื่อเลย สักนิด เสียงของเขารันทด แต่นัยน์ตายังคงทอ ประกายแข็งกร้าว ก ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org