การกลับบ้านและความทรงจำ : หน้า 98/110

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ฉ นมองเห็นน้องทั้งสองยืนรออยู่แต่ไกล พอรถแล่นเข้าเทียบชานชาลา น้อง เล็กจึงหันมาเห็นฉัน “นั่นแน่ะพี่กรอม” แล้วทั้งสองคนก็รีบ วิ่งมารอรับของที่หน้าต่าง ฉันลงจากรถเดินเข้าไปใกล้ น้องรองจึง ยกมือไหว้ น้องเล็กทำตาม “คุณพ่อไปชลบุรีตั้งแต่เช้า คุณอาวิทยา โทรมาบอกว่าคุณย่าไม่สบายมาก คุณพ่อให้ คุณแม่รอไปพร้อมกับพี่กรอม” น้องรองเล่าให้ฟัง "คุณย่าไม่สบายเป็นอะไรหรือคะ แล้ว น้องรองกับน้องเล็กจะได้ไปด้วยไหม” “รองก็ไม่ทราบ รองกับเล็กต้องอยู่บ้าน เป็นเพื่อนป้านุ่น” ปฏิเสธ “หรือคะ ที่บ้านเรามีน้ำแข็งไหมคะ” “มี ไม่มี มี” ทั้งสองคนทั้งตอบรับและ “ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวพี่จะแวะซื้อไปด้วยสักถุง น้องรองกับน้องเล็กจะเดินไปก่อนก็ได้นะคะ" “เด็กจะรอ พี่กรอมซื้อหมากฝรั่งให้เล็ก กล่องหนึ่งนะครับ" "ได้ค่ะ น้องรองอยากได้อะไรไหม” “ไม่ครับ” “หนูกรอมใช่หรือเปล่าคะ” “ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณน้าประไพจะซื้อ อะไรหรือคะ" "น้ำตาลค่ะ จะใช้ค่อยนึกขึ้นได้ หนูกรอม จะกลับมาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่แล้วใช่ไหมคะ” ลงเล็กน้อย "สวัสดีครับ” ฉันกล่าวสวัสดีตอบ "มัวแต่พูดถึงน้องนุช พี่เกือบลืมแน่ะ ใบสมัครของรามฯ ที่มีคนฝากซื้อไว้แล้วไม่มาเอา ยังอยู่ไหม เอามาขายต่อให้หนูกรอมสิคะ” "รอสักครู่นะครับผมจะไปเอามาให้ ฉันมองตามร่างสูงเพรียว ผิวขาวสะอาด ในชุดกางเกงยีนส์สีฟ้าหม่น เสื้อยืดคอกลมสีขาว คว้าจักรยานเสือหมอบได้ก็ยกขาพาดนั่งค่อมปั่น ออกไป “ดูน้องธีร์ส เหมือนเด็กจังเลย จะจบ ปีนี้แล้วนะคะนี่” ฉันเห็นด้วย ไม่ใช่เพราะอาการเมื่อสักครู่ แต่ฉันหมายถึงดวงตาโตที่ดูชื่อคล้ายเด็กผู้ชายตัว เล็ก ๆ อย่างน้องเล็กของฉัน ไม่น่าเชื่อเลยว่า หน้าเด็ก ๆ แบบนี้กำลังจะเป็นบัณฑิตอยู่เต็มตัว ครู่เดียวจริง ๆ เขากลับมาพร้อมกับ ถุงกระดาษในมือ "เท่าไหร่คะ” "เอาไปเถอะครับ อยู่กับผมมันก็ต้อง ถูกทิ้งไปเปล่า ๆ” "ขอบคุณค่ะ” ฉันประณมมือไหว้ขอบคุณ เขาด้วย เขาไหว้ตอบ ใบหน้าแดงกร่ำถึงใบหู เป็นอาการแบบเด็ก ๆ อย่างที่ฉันรู้สึกจริง ๆ “น้องธีร์เหลืออีกกี่วิชาคะ ใกล้จะจบ “กรอมแค่จะมาซื้อใบสมัครเข้าเรียนรามฯ เท่านั้นค่ะ” “น่าจะกลับมาอยู่บ้านจะได้มีเวลาไปฟัง บรรยายบ้าง ช่วยได้เยอะเลยนะคะ โน่นแน่ะ ลูกพ่อขุนกำลังเดินมา ทางนี้ค่ะน้องสุธีร์” "น้องนุชหลับหรือครับพี่ประไพ ถามขณะที่มือยังจูงจักรยานไว้ข้างตัว เรา "ค่ะ เพิ่งหลับเมื่อสักครู่ เห็นบ่นอยู่ว่า พิธี ไม่เอากบกระดาษมาให้สักที” “เพิ่งพับเสร็จครับ เอ้อ...” เขาก้มศีรษะ เต็มที่แล้วใช่ไหม” คุณน้าประไพถามพลางยิ้ม อย่างเอ็นดู "จบแล้วครับ ถ้าวิชาที่สอบคราวนี้ผ่าน หมดนะครับ” “ตาย จะจบแล้วหรือนี่ เอาอย่างนี้นะ พอรู้ผลมาบอกพี่ พี่ประไพจะเลี้ยงฉลองให้เชิญ หนูกรอมด้วยนะคะ อยากทานอะไรนะน้องธีร์ จดไว้ได้เลย รับรองมื้อนี้เต็มที่ไม่มีอั้น” คุยกันต่ออีกครู่ฉันจึงขอตัวกลับบ้าน น้อง ทั้งสองหายตัวไปพร้อมกระเป๋า ฉันจึงหิ้วถุงน้ำแข็ง กับหมากฝรั่งเดินกลับบ้านคนเดียว ขณะก้มลงถอดรองเท้า ฉันเกือบส้ม ๙๔ ก ล ย า ณ ม ต ร