ชีวิตนักศึกษาไทยที่ฮาร์วาร์ด : หน้า 57/110

จดหมายจากฮาร์วาร์ด (ต่อจากหน้า ๓๔) มาก ต้องต่อสู้กับอุปสรรคต่าง ๆ มากมายจน กระทั่งได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยอันมีชื่อเสียง แห่งนี้ พระภิกษุเตรียนมิได้ห่มจีวรเหมือนกับ พระภิกษุทั่วไป ท่านใส่แจ็คเก็ตสวมหมวกบาเล่ย์ ปิดศีรษะไว้เกือบตลอดเวลา และไม่ได้ปลงผม แบบพระในเมืองไทย แต่ไว้ผมยาวประมาณ ๑ นิ้วอย่างสม่ำเสมอ ท่านได้แวะเข้ามาคุยกับ อาตมาด้วยพอสมควรพร้อมกับถวายของใช้เล็ก จ๊ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็กลับไป กินไป กว่าจะจัดข้าวของเข้าที่เรียบร้อยก็ต้องใช้ เวลาถึงค่ำทีเดียว และเนื่องจากยังปรับตัวให้เข้า กับเวลาในอเมริกายังไม่ดีพอ ตอนบ่ายของ อเมริกาในขณะนั้นก็เหมือนกับที่ ๓ ที่ ๔ ที่บ้าน ของเรา อาตมารู้สึกง่วงมากทีเดียว จึงต้องพักไป จนถึงเย็น 1 ค่ำวันนั้น มีแขกพิเศษมาเยี่ยมคนหนึ่ง คือ ดร.เบนสัน เป็นอาจารย์เก่าที่เคยสอนภาษา สันสกฤตให้กับอาตมาเมื่ออยู่อ๊อกซฟอร์ด ปัจจุบัน เป็นอาจารย์ในภาควิชาภาษาสันสกฤตของฮาร์ วาร์ด ท่านแสดงความประหลาดใจที่พบว่า ห้องพักของอาตมานั้นแทบจะไม่มีข้าวของอะไรเลย เพราะทางมหาวิทยาลัยจะจัดสิ่งของไว้ให้แก่นัก ศึกษาเพียงโต๊ะหนังสือ ตู้ และเตียงเปล่าเท่านั้น นักศึกษาจะต้องเอาของใช้ส่วนตัวมาทุกอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโทรศัพท์ และผ้าปูที่นอน ความที่ก่อนออกเดินทาง อาตมามีเวลาจัดของ เพียงชั่วคืนเดียว เตียงของอาตมาจึงไม่มีอะไร นอกจากหมอนไม้ท่อนหนึ่ง ซึ่งนำติดตัวมาด้วย จากเมืองไทย และหนังสือ ๒-๓ เล่ม ด้วยความ เป็นห่วงว่าอากาศจะเย็นเกินไปสำหรับอาตมา ดร.เบนสันจึงกลับไปห้องพัก เอาผ้าห่มมาให้ผืน ใหญ่ทีเดียว เป็นไมตรีจิตอย่างหนึ่งที่ได้รับจาก อาจารย์เก่าของอาตมาเอง - เมื่อถึงเวลาเย็น ภายในหอพักก็เริ่มอึกทึก มากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะนักศึกษาจากชาติต่าง ๆ ค่อยทยอยเข้ามา อาตมาออกไปเดินสำรวจดูทางเดินต่าง ๆ ผ่านห้องอาหาร ห้องครัวของหอพัก แต่เดิมอาคาร นี้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นโรงเรียนสอนพวกนักบวชมิช ชันนารี ห้องพักของอาตมานั้นอยู่ติดกับโบสถ์ของ เรียล ฮาร์วาร์ดยาร์ด มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตต์ส chorus กั ล ย า ณ ม ต ร ๕๗