การใช้เวลาอย่างมีคุณค่า : หน้า 79/110

การทำความชั่ว ด้วย เป็นการกระทําที่ผู้กระทํา มิรู้...มิได้เจตนา... แต่พลาดพลั้งด้วย ความไม่ประมาณตน ...ประมาท...แต่เมื่อ รู้ซึ้งถึงความผิดพลาด แล้ว...ได้ละเว้นระมัด ระวังมิได้กระทำอีก โอกาส...ที่จะ เสาะแสวงหาความรู้...ความรู้ซึ่งนำความสุขที่ แท้จริง...คือพระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ทุกคนมีโอกาส ที่จะนำ มาประพฤติปฏิบัติ ให้ได้รู้รสถึงความสุขภายใน และได้เรียนรู้สร้างสมประสบการณ์ดุจเดียวกับ พระองค์ได้พบ เมื่อเวลานั้นมาซึ่งโอกาส ประสบการณ์ และเหตุการณ์ต่าง ๆ มาสู่ชีวิต... ชีวิตที่เวลา ให้มาจึงเต็มเปี่ยมด้วยความสนุกสนาน เพลิด เพลินหลงใหลไปกับชีวิต และเวลา เวลาจึงล่วง เลยไปอย่างรวดเร็ว และทิ้งร่อ และทิ้งร่องรอยของเวลา... คือ...อายุ...ความแก่...ความชรา...ร่วงโรย... ดุจจะกระตุ้นเตือนว่า “พวกท่านทำอะไรกันอยู่” ด้วยเวลาใกล้จะสิ้นสุดลง เวลา...จึงเสมือนดาบสองคม สุดแต่ผู้ ใช้จะรู้ประโยชน์ รู้จักใช้เวลาอย่างระมัดระวัง โดยมิให้เวลาคร่าชีวิตผ่านเลยไป เฉือดเฉือนวัย และโอกาสของการทำความดีให้สลายสูญสิ้น ทิ้งไว้ แต่ความบอบช้ำ...หลงใหล... หลงลืม... มัวเมา ไร้สาระ ไร้ความดีงาม ผู้ที่ใช้เวลาเป็น โดยเป็นผู้เคารพซื่อตรง ต่อเวลา...ทำงานตรงเวลาไม่สะสมงาน...ไม่ สะสมทรัพย์สมบัติ เพื่อก่อให้เกิดความตระหนี่ ...แบ่งเวลากินและนอนให้เกิดประโยชน์ต่อความ เป็นระเบียบในครอบครัว ซื่อตรงและซื่อสัตย์ต่อ สามีภรรยา... ใช้เวลาใกล้ชิดกับสมาชิกในบ้าน เพื่อสร้างความรักความ ผูกพัน ให้ได้รู้ถึงความ ทุกข์ และสุขที่จะหยิบ ยื่นให้ซึ่งกันและกัน... และเมื่อเวลาถูกใช้อย่าง มีคุณภาพเช่นนี้...เวลา ล่วงเลยไป พร้อมกับ นำความชราเข้าครอบ ครองสังขารให้ร่วงโรย - เวลาจะมีแต่จะนำวัน มาให้เท่านั้น แต่จะนำ "รางวัล” มามอบให้ ผู้รู้ คุณค่าของเวลารางวัลในบั้นปลายของชีวิตที่เข้าสู่ ปัจฉิมวัย คือความสุขความอบอุ่นที่ได้รับจาก ลูกหลาน ที่เคารพบูชาผู้มีคุณธรรม เป็นแบบ อย่างของผู้รู้ค่าของเวลา เป็นสติเตือนใจให้ลูก หลานได้รำลึกนึกถึงความดี มีประโยชน์ของเวลา ที่มีมาให้พร้อมชีวิต โลกหมุนเวียน เวลาเปลี่ยนไป จากวัน ...เป็นคืน...จากคืน...เป็นเดือน...จากเดือนเป็นปี ไม่มีใครจะหยุดยั้งเวลาได้ เวลายังคงเดินหน้า เรื่อยไป สามร้อยหกสิบห้าวันต่อปี...เวลาได้สร้าง รอบของความดีไว้ในใจจวบจนครบปี ปีหนึ่งผ่านไป และอีกปีกำลังตามมา...วันแรก...เดือนแรกของปี จึงควรจะเป็นวันที่สำรวจใจ ว่าใจนั้นอิ่มเอมต่อ ความดีที่ได้กระทำ จดจำไว้ ครบถ้วนพอที่จะ ทำให้ใจนั้นเป็นใจที่ใสสบาย งดงาม ชื่นฉ่ำ สดชื่นต่อความดีงามของการกระทำตลอดทั้งปี ใจนั้นจะเป็นดวงใจที่ใส ด้วยรู้คุณค่าของเวลา และเวลาจะให้คุณค่าของใจให้เป็นใจที่สบายเป็นสุข และวันทุกวันของปีจะเป็นวันเวลาที่ ใจใส ใจสบาย ก ล ย า ณ ม ต ร ๗๙ Kalyanamitra.org