ความทุกข์ในสงคราม : หน้า 90/110

ฉันคิดในใจอย่างหดหู และรู้สึกตัวว่าจะต้องทำ อะไรสักอย่าง... และต้องเร็วที่สุดด้วย ใจกระหวัดถึงคำสอนของพระ... ของ หลวงพ่อผู้เป็นที่เคารพ... และคำสอนของคุณยาย แม่ชีที่ครอบครัวของเราเคารพนักหนา "ผีหรือคนก็เหมือนกันนั่นแหละ... แนะนำ วิธีทำสมาธิไปเถอะ... เขาเข้าใจ” ๆ คำสอนเก่า ของท่านทั้งสองดังขึ้น มาในใจ ดีแล้ว... เดี๋ยวจะแนะพวกเขา... จะ แนะเดี๋ยวนี้จะได้พากันพ้นทุกข์เสียที อย่างเร็วที่สุด ฉันทั้งกายให้อยู่ในท่าที่ สบายขึ้น โดยมือยังคงกุมมืออรรถไว้ อรรถที่ ขณะนี้ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว ด้วยเหตุที่เป็นคนซาบซึ้งในความงามของ พระจันทร์ ในแสงอันงามของเดือนยามเต็มดวง ฉันหลับตาอยู่พักใหญ่ แล้วจึงลืมตาขึ้น พลาง นึกในใจ... ขอร้องให้พวกเขาทุกคนนึกถึงพระจันทร์ ดวงสว่าง พระจันทร์วันเพ็ญกลางฟ้าใส ๆ ให้ นึก... และนึกไว้ในใจทุกคน... เอาไว้ในใจทุกคน.... ใจที่อยู่ตรงกลางตัวนั่นแหละ... อย่างคาดไม่ถึง สิ้นคำพูดในใจฉันกลับ เห็นดวงหน้าของทุกคนเหยเก บางคนตะโกนร้องไห้ บางคนกรีดเสียงแหลมเล็ก ความนิ่งกลายเป็น ความระส่ำระส่าย บางคนตั้งท่าจะออกวิ่ง และ บางคนยกมือขึ้นปิดหน้า เสียงระงมของทุกข์นั้นบีบคั้นหัวใจฉันเป็น ที่สุด... นี่เองเสียงแห่งสงคราม ฉันยอมรับว่า ตกตะลึงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้า ตะลึงกับ สิ่งที่คาดไม่ถึงตะลึงกับภาพแห่งทุกข์ที่ไม่เคยพบ ความสงสาร... ความสับสน วิ่งสลับกันไปมา ฉันนั่งนิ่ง ตาจับอยู่กับภาพข้างหน้า อย่างยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร นอกจากใจที่ยังคง ทำงานอยู่อย่างอัตโนมัติ ใจที่สกัดความกลัว.... ความตระหนกให้เหือดหายด้วยการจรดลึกลงไป ในห้วงใส ๆ ที่กลางตัว กระทั่งรู้สึกเต็มที่กับสติ สัมปชัญญะของตัวเองอีกครั้ง อย่างไม่ลืมที่จะ หันไปดูอรรถ... หลับ... อรรถยังคงหลับสนิท... หลับ สนิทอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ เหลือแต่เพียงตัวฉัน คนเดียวเท่านั้น คนเดียวอีกแล้วที่อยู่กับเหตุการณ์ เหล่านี้ เหตุการณ์ของสงครามร้าย ในคืนวันเพ็ญ ขึ้น ๙ ค่ำ... คืนวันพระจันทร์สว่าง... โอ! ฉันฉุกคิดได้ทันที ถึงสาเหตุแห่งความ ระส่ำระสายเบื้องหน้า "โอ... วันเพ็ญที่รวดร้าวของชาวอยุธยา” ...วันเพ็ญที่ฝังอยู่ในจิตสำนึกของผู้คนในยุคนั้น วันเพ็ญ... คืนวันที่พม่าโหมกระหน่ำเข้ามาฆ่าฟัน วันที่ทหารกล้ามากมายต้องพลีชีพอย่างไม่มี ความหวังในการที่จะรักษาแผ่นดิน... วันเพ็ญที่ สุดสิ้นเสียงสังคีตดีดสี... วันเพ็ญที่ไม่มีใครอยาก จะนึกถึงหรือนำพา... "ดีแล้วละค่ะ... ที่คุณหลับ..... จะได้ไม่ ต้องเห็นอดีตที่ฝังอยู่ในใจ..... อดีตที่ไม่ถูกล้างลบ ด้วยกาลเวลา” ฉันคิดพลางหันไปมองดูอรรถ อย่างเข้าใจ.... และอย่างไม่สิ้นกำลังใจที่จะช่วย เหลือบรรพชนเหล่านั้น อ่านต่อฉบับหน้า ๙๐ ก ล ย า ณ ม ต ร