การเตือนสติและผลของการพูดความจริง : หน้า 103/110

สู่ชาย ไม่มีความจงรักภักดี อย่างนี้ที่คนเขาเรียก กันว่า “สวมเขา” ให้สามีนะ ฉันรู้สึกโกรธจริง ๆ เลย คอยดูนะ ฉันจะฟ้องพ่อ” “อย่านะน้อง เดี๋ยวบ้านแตกแน่ เรื่อง - บางอย่างถึงเราจะรู้ แต่เราก็ไม่ควรพูด” “แหม... แต่ฉันเหลืออดจริง ๆ พี่ งั้น เอาอย่างนี้ ฉันจะเตือนสติแม่เขาสักหน่อย” “อย่าเลยน้อง มันไม่ใช่ธุระของนก อย่างเรา” "พี่ก็ อะไร ๆ ก็ เย็นวันนั้น พราหมณ์กลับจากค้าขาย กลับมา เมื่อพบนกแขกเต้าตัวพี่จึงถามว่า "ลูกรัก พ่อเพิ่งกลับมาถึง ทุกคนสบายดี อยู่หรือ แม่ของเจ้าล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง มีใคร มาหาแม่ของเจ้าหรือเปล่า” “ข้าแต่พ่อ ธรรมดาบัณฑิตทั้งหลาย ย่อมไม่พูด ไม่ว่าคำพูดนั้นจะจริงหรือไม่จริง ถ้า คำพูดนั้นไม่ทำให้พ้นทุกข์ได้ “เจ้าหมายความว่า อย่างไร” กลัว แม่ทำไม่ถูกพี่ก็ไม่กล้า เตือน จะทำหูหนวกตาบอด อยู่อย่างนี้หรือพี่ ฉันทน ไม่ได้หรอก” และแล้ว นก แขกเต้าผู้น้องก็เข้าไปเตือน นางพราหมณี เมื่อนางอยู่ ตามลำพัง นางได้ฟังคำ ตักเตือน แทนที่จะได้คิด กลับรู้สึกโกรธมาก นาง คิดว่าขืนปล่อยเจ้านกตัวนี้ไว้ มันจะต้องไป ฟ้องพราหมณ์แน่ จึงหาอุบายฆ่านกผู้น้องทันที ด้วยการพูดจาอ่อนหวาน ชักชวนให้มันเข้าไปใน ห้องของนาง "ลูกรัก ขอบใจลูกมากนะจ๊ะที่ตักเตือน ให้สติแม่ ต่อไปแม่จะไม่ทำตัวอย่างนี้อีกแล้ว ลูกมานี่หน่อยซิจ๊ะ แม่มีอะไรจะบอกลูก” เมื่อลูกนกแขกเต้าบินตามเข้าไปในห้อง แล้ว นางได้จับลูกนกเอาไว้ และพูดขู่ตะคอก "ฮะ ฮะ เจ้านกน้อย เจ้าไม่รู้จักเราดี ซะแล้ว เจ้าเป็นนก แต่ชอบมายุ่งเรื่องของคน โดยเฉพาะคนอย่างฉัน ตายเสียเถอะ!” นางพราหมณีก็จับนกแขกเต้าหักคอตาย คามือ แล้วโยนลงเตาไฟนอกหน้าต่าง 19 "พ่อ บัณฑิตเขาจะ ไม่พูดหรอกนะ แม้ว่าคำ พูดนั้นจะเป้นความจริง แต่ว่าไม่ดี ขึ้นพูดไปคง ต้องตายเหมือนน้องของ ฉันที่ถูกโยนลงเตาไปนั่น แหละ” นี่แหละค่ะ หลาน ๆ แม้จะเป็นความจริง แต่ ความจริงบางอย่างก็ไม่มี ประโยชน์ พูดไปก็มีแต่ความเสียหาย ไม่ทำให้ คนอื่นเสียหาย ก็ทำให้ตนเองเสียหาย สู้นิ่งไว้ดี กว่านะคะ นิทานเรื่องนี้ น้าอึดนำมาจาก "อรรถ กถารามิชาดก” ซึ่งเป็นเรื่องในอดีตชาติของพระสัมมา สัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งเสวยพระชาติเป็นนกแขกเต้า ผู้พี่ และพระอานนท์เป็นนกแขกเต้าผู้น้อง น้าอี๊ด Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๓