ความบริสุทธิ์และการพึ่งพาตนเอง : หน้า 17/128

พระพุทธเจ้าไม่รับสั่งเลย รับสั่งว่า ให้พึ่งตัวของตัวนี่แหละ ที่รับสั่งว่า อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ ตนนี่แหละ เป็นเกาะ อัตตาหิ อตฺตโน นาโถ ตัวนี้แหละเป็นที่พึ่งของตัว สุทธิ ปัจจตต์ อสุทธิ ปจจตต์ บริสุทธิ์ไม่ บริสุทธิ์เฉพาะตัว นาญโญ อญฺญ์ วิโสธเย บุคคลอื่นทำบุคคลอื่นให้ บริสุทธิ์ไม่ได้ ต้องตัวของตัวเองจึง ได้ ตัวของตัวเองรักความบริสุทธิ์ ก็ ทำความบริสุทธิ์ของตัวได้ ตัวเองรัก ความบริสุทธิ์แต่ไม่ทำความบริสุทธิ์ ใส่ตัว เขาก็บริสุทธิ์ไม่ได้ ไม่ทำความ บริสุทธิ์ใส่ตัวก็ชื่อว่าไม่รักตัว ลงโทษ ตัวอย่างขนาดหนัก เมื่อทำความ บริสุทธิ์ให้แก่ตัวแล้วช่วยตัวเองอย่าง บัดนี้ในสัจจกิริยคาถา ท่าน ยกขึ้นไว้ว่า นตฺถิเม สรณ์ อญฺญ์ ที่ พึ่งอื่นของเราไม่มี พุทโธ เม สรณ์ วร์ พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอันประ เสริฐของเรา อ้าวรู้ละ พระพุทธเจ้า เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา พระ ธรรมเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา พระสงฆ์เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเรา ขนาดหนัก ทำความไม่บริสุทธิ์ใส่ ตัว เหมือนเรามีผ้าที่สะอาด เอา ของโสโครกมาประพรมเสีย ผ้านั้น เป็นอย่างไรบ้าง ผ้าที่สะอาดนั้นก็ดู ไม่ได้ กลายเป็นของเลวเกวไป คน ที่สะอาดคนที่ดีๆ แท้ๆ คนที่บริสุทธิ์ แท้ๆ ไปประพฤติชั่วเข้าเป็นอย่างไร ก็เหมือนผ้าเปื้อนสกปรกนั่นแหละ ใช้ ไม่ได้ดุจเดียวกัน ต้องรักษาความ เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเราแท้ๆ สะอาดนั้นไว้ พระองค์รับสั่งว่า อตฺตที่ปา อตฺตสรณา นาญญสุสรณา ธมฺมที่ปา ธมมสรณา นาญญสุสรณา ว่าตัวนี่แหละเป็นเกาะ ตัวนี่แหละ เป็นที่พึ่งของตัว สิ่งอื่นไม่ใช่ธรรม นั่นแหละเป็นเกาะ ธรรมนั่นแหละ เป็นที่พึ่ง สิ่งอื่นไม่ใช่ รับสั่งอย่างนี้ แล้วจะคิดว่ากระไร พระพุทธเจ้า เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของเราละ เรา จะเอาใจเข้าจรดในรูปพระปฏิมากร หรือ รูปพระประธานในโบสถ์นี่หรือ นั่นหรือคือพระพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งอัน ประเสริฐของเรา ที่เรานับถือพระ พุทธเจ้า พระพุทธเจ้าอยู่ที่ไหน เอา กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๗ ๑๕