การเตรียมตัวก่อนตาย : หน้า 44/128

[ เมื่อถามคนที่นั่งประชุมข้างๆ ประสบการณ์ชีวิตกว้างขวางขึ้น จึงได้ ความยึดนี้เมื่อสั่งสมมากเข้าก็เหนียว เขาก็เล่าว่า “อ๋อ พอเลิกทำงานอยู่กับ บ้านได้ไม่ถึงเดือน ท่านก็ป่วยเป็น อัมพาต เดินไม่ได้ พูดไม่ได้ แปลก แท้ๆ เคยเป็นคนแข็งแรงตลอดมา มา เป็นเอาปุบปับทีเดียว” เวลานั้นข้าพเจ้าไม่ได้คิดถึงเรื่อง จิตวิทยาอะไร กลับไปนึกสมน้ำหน้าไป รู้สึกเห็นใจนายพลที่ตายผู้นั้น อย่าว่า แต่เตรียมตัวตายเลย แม้แต่เตรียมตัว แน่น แกะไม่หลุด นี่ข้าพเจ้าพูดคลุม ไปถึงความสมมุติทุกชนิดในโลกนี้ ไม่ แก่ ท่านก็ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ ว่าตำแหน่งอะไร เพราะฉะนั้นจึงทำใจไม่ได้ เมื่อสูญเสีย โลกธรรมฝ่ายดีในเวลาเพียงวันเดียว คือตลอดเวลาราชการ ในฐานะที่ มีตำแหน่งยศชั้นนายพล ย่อมได้รับ โน่น “สงสัยจะคอร์รัปชั่นมากไปหน่อย การทำความเคารพอย่างอ่อนน้อมจาก ละมั้ง... กรรมตามทันซะก็ไม่รู้....” มานึกให้อภัย เลิกคิดตำหนิติติง เอาก็เมื่อต่อมาอีกไม่กี่สัปดาห์ เห็นที่ ผู้ด้อยยศกว่าทุกระดับชั้น ท่าทางที่ผู้ อื่นแสดงออก ถ้าผู้รับไม่เข้าใจว่าเขา เหล่านั้นเคารพหัวโขน คือยศถาบรรดา หน้าประตูเหล็กรั้วบ้านซึ่งตัดเป็นรูปตรา ศักดิ์ที่สมมุติตั้งกันขึ้นมา เขาไม่ได้ ราชการ มีโบว์สีดำผืนใหญ่ผูกติดอยู่ เคารพที่คุณธรรมความดีของเราเองแล้ว เป็นที่รู้กันว่า เจ้าของบ้านนี้ตายแล้ว ผู้รับการเคารพนั้นก็จะยึดติด ถือเป็น เมื่อข้าพเจ้ามีอายุเพิ่มขึ้น มี จริงเป็นจังว่า ตนเองเหนือกว่าคนอื่น ๔๒ กันยายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร ทีนี้พอรุ่งขึ้นวันที่ 9 ตุลาคม อัน เป็นวันขึ้นปีงบประมาณใหม่ ผู้ที่ถูก เกษียณอายุพ้นจากตำแหน่งก็เหมือนถูก ถอดหัวโขนออกโดยปัจจุบันทันด่วน เพียงชั่วข้ามคืน รุ่งเช้าตื่นนอนขึ้นเคย แต่งตัวด้วยเครื่องแบบโก้หรู ไปให้ใคร ต่อใครโค้งคำนับทำความเคารพ กลับ ทำไม่ได้ ต้องนอนมองเพดานห้องคิด ว่า วันนี้และวันต่อๆ ไป เราจะทำ อะไรเสียอีก นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ทำ อะไรก็ไม่ได้ความโก้เท่าเดิม ไม่ได้มี รายได้เหมือนเดิม แถมยังไม่รู้จะใช้