การทำบุญ : หน้า 35/128

ต่อทุกๆ คน ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง อย่างนี้จะไปโกรธ เกลียดใครก็ทำไม่เป็น ไม่รู้จักด้วย อย่าบอกว่าไม่เชื่อ อีกนะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองปฏิบัติด้วยตัวเองซิจ๊ะ ดูเหมือนลูกยังสงสัยอีกอย่างจากฉบับที่ ๑ ที่ แม่เขียนว่า หลังจากที่ได้แผ่เมตตาแล้ว แม่ดูในกลาง ก็เห็น “ดวงบุญ” สว่างขึ้น ขยายใหญ่ขึ้น ลูกสงสัยว่า “บุญ” ที่เห็นเป็นอย่างไร ตอนแรกแม่ก็เข้าใจว่า “บุญ” เป็นสภาวธรรมที่ไม่มีตัวตนให้เห็น เช่น ทำ บุญเลี้ยงภัตตาหารพระภิกษุสามเณร แม่ก็จะทำทุก วันศุกร์ ทุกวันอาทิตย์ และในวันคล้ายวันเกิดทั้งของ แม่เองและของลูก ถ้ามีโอกาสอย่างน้อยที่สุดก็ควรจะ ตักบาตรให้ได้วันละองค์หรือหลายองค์ให้ได้ทุกวัน หนูก็เห็นนี่จ๊ะว่าแม่ “พยายาม” ลากหนูไปทำบุญให้ได้ในตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน เพื่อให้ลูกได้ใส่บาตรก่อนจะ ไปเรียน ถึงกระนั้น ลูกก็ยังบ่นว่า “เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะคุณแม่” “เอาไว้วันหลังได้ไหมคุณแม่” “เอาไว้ถึงวันคล้ายวันเกิดลูกก่อนแล้วค่อยใส่บาตร” แม่ก็ต้องทนฟังลูกบ่นไปจนขับรถมาถึงบริเวณที่ใส่บาตร โด อย่าไปรอเลยลูกเอ๋ย อย่าผัดวันประกันพรุ่งเลยจ้ะ นึก จะทำบุญอะไรก็รีบทำทันทีทันใดเลย แม่เห็นตัวอย่างมา มากแล้ว พอเจ็บป่วยหนักๆ เข้าจวนจะตายแล้วนั่นแหละ ถึงได้วิ่งหาบุญทำกันใหญ่ ทำไปเลยลูก ตอนที่ยังแข็งแรง ยังมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ แล้วก่อนทำบุญก็ต้องทำใจให้ ใสๆ ก่อนนะจ๊ะ ไม่ใช่บ่นไปทำบุญไป หรือทำบุญอย่าง ไม่ตั้งใจ เราก็จะได้บุญไม่เต็มที่ ดูจากวันอาทิตย์ต้นเดือน ก่อนทำพิธีถวายข้าวพระ หลวงพ่อท่านยังต้องให้พวกเรานั่งสมาธิให้ใจใสๆ ก่อน ทุกครั้ง มันมีเหตุก็ต้องมีผลนะจ๊ะ ว่าทำไมต้องเตรียม 66 “จ๋า” ไว้ว่า “พระธรรมกายเป็น ที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุด" แม่อยากให้ “จ๋า” ก่อน แล้วถ้าลูกได้ปฏิบัติธรรม จน “รู้แจ้ง” แล้วละก็ ทีนี้ลูกจะเข้าใจ อย่าง ‘แจ่มแจ้ง’ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๗ ๒๒