การตัดสินใจและการกลับบ้าน : หน้า 115/128

p 0 ก็หันไปกราบเรียนให้หลวงลุงทราบ ต่อว่า “ตามั่นพ่อของพี่เฉลียวเอา ข่าวมาบอกกระผมเมื่อสามวันที่แล้ว กระผมตรองอยู่หลายวันจึงตัดสินใจ มาหาหลวงลุง อีกสามวันตามั่นจะ กลับบ้านนอก หากขาวจะกลับบ้าน ก็ควรจะกลับไปพร้อมแก น้าชายปรึกษากับหลวงลุง อยู่นาน โดยขาวเป็นฝ่ายนั่งฟังแบบ รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง จนกระทั่ง น้าชายลากลับ “อีกสองวันกระผม จะมาใหม่” น้าชายกราบเรียน หลวงลุง บกพร่อง หรือมีปัญหาใดๆ เกิดขึ้น ตามแบบที่เห็นหลวงลุงท่านสอนขาว เพราะไม่อย่างนั้นอาจจะร้ายแรงถึง ในวันนั้น ขาวนึกรู้ขึ้นมาทันทีว่า ขั้นต้องสละสิทธิ์ไปเลยก็ได้” หลวง ลุงแนะนำกำชับกำชาขั้นตอนการ ขาวและน้าไปพร้อมกัน ท่านช่าง ฉลาดล้ำลึกจริงๆ ขาวคิดในใจ เตรียมตัวต่อไป หลวงลุงท่านคงมีเจตนาจะสอนทั้ง “อ้าว....มาพอดีทิดมาก..จะ “มีข่าวไม่ค่อยดี... พี่สาวตก มาฟังข่าวดีของหลานชายใช่ไหม” กะไดมาหลายวันแล้ว... จนป่านนี้ก็ หลวงลุงหันไปทักทายน้าชายของขาว ยังนอนนิ่งๆ ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้...” ซึ่งกำลังเดินเข้ามาที่ประตู “แม่ของผมใช่ไหม...” ขาว “สอบเข้าได้หรือขาว” น้าชาย ตกใจ รีบถามแทรกขึ้นทันทีด้วย พูดแค่นั้นแล้วคลานเข้าไปกราบ ความลืมตัว หลวงลุงใกล้ๆ คราวนี้น้าชายกราบ น้าชายกลับไปแล้ว หลวงลุง จึงเรียกขาวให้มานั่งใกล้ๆ ท่านเล่า เรื่องแม่ของขาวให้ขาวฟังอีกครั้งหนึ่ง “...ตอนนี้พ่อของเธอต้อง คอยเฝ้าดูแลอาการแม่ของเธอตลอด เวลา งานการก็ไปทำไม่ได้ ไหนจะ ต้องดูแลคนป่วย ไหนจะต้องดูแล หุงหาอาหารให้น้องเล็ก ๆ ของเธอกิน กัน ตัวเธอจะคิดอ่านประการใดล่ะ ขาว....” หลวงลุงไม่ได้คาดคั้นเอา คำตอบจากขาวในทันที “ไปคิดดู ให้ดีๆ นะขาว หากเธออยากเรียน หลวงลุงก็พอมีเงินจะส่งเสียให้เธอ ร่ำเรียนอย่างประหยัดได้ ส่วนเรื่อง คนป่วยจะหายหรือยังไงนั้น.... สุด วิสัยจะคิดเอาเองได้” คืนนั้นทั้งคืน ขาวนอนไม่ “ใช่” ตอบขาวแล้วน้าชาย หลับ... ถ้ากลับบ้าน ความใฝ่ฝันที่ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๗ ๑๑๓