การใช้ชีวิตหลังเกษียณ : หน้า 47/128

ชาวบ้านทั่วไป โอกาสชักชวนผู้คนไม่มี เหลือ หมดอำนาจ หมดยศถาบรรดา ศักดิ์ ผู้คนก็หมดความเกรงใจ เราก็ ต้องทำบุญเฉพาะตนเองและครอบครัว ได้บุญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปตามลำพัง ชวน ใครเขาก็แสดงท่าเบื่อหน่ายรังเกียจ หรือ แทนเป็นบางโอกาส เมื่อลูกจ้างรายนี้ การมาหลายปีแล้ว เพื่อนร่วมงานต่าง ได้ฟังคำสอนว่า ชีวิตคนเราเกิดมาเพื่อ ไม่ทอดทิ้ง ยังให้ความรักใคร่นับถือ สร้างกุศล สะสมบารมีเป็นเสบียงเดิน ทางไปพระนิพพานเท่านั้น เมื่อเข้าใจ แจ่มแจ้งลงมือกระทำทันที ตั้งแต่อายุ สามสิบกว่าปี ไม่ก็ทำอย่างเสียไม่ได้ ไม่ขวนขวาย ทั้งที่เป็นลูกน้องข้าราชการทั้ง ช่วยเราเหมือนเวลาเรากำลังมีอำนาจ แผนก พูดง่ายๆ คือมีตำแหน่งเล็กที่สุด เพราะงั้นเวลานี้ น้ำขึ้นเราต้องรีบตัก เวลามีการทำทานเรื่องใดๆ ไม่เคย นะครับ” แบบนี้อีกสักกี่คนที่ทราบว่า บุญเป็นสิ่ง จำเป็นที่สุดของชีวิต เห็นแต่ยิ่งใกล้ออก ยิ่งกอบโกย เอาทางสุจริตไม่ได้ก็ทุจริต เกรงใจคนที่ตำแหน่งสูงกว่าเลย ชวน บ้านเมืองของเราจะมีข้าราชการ บริจาคหมดทุกคน ใครให้ก็อนุโมทนา ใครไม่มีศรัทธาทำ ก็ไม่ว่าอะไร ไม่พูด ตำหนิทั้งต่อหน้าลับหลัง มีหนังสือ ธรรมะดีๆ ก็นำมาแจกให้อ่านทั่วถึงไป และยังเหลือไปแจกแผนกอื่น ๆ ด้วย ตนเองถือศีลห้าเป็นประจำ พอเข้า พรรษาถือศีลแปด ใครถามก็บอก แถม ยังชักชวนให้ถือด้วยกัน ไปเรียนวิธี ภาวนามาก็นำมาพูดบอกผู้ร่วมงาน คอร์รัปชั่นทุกรูปแบบ รายที่เล่าให้ฟังนี้เป็นข้าราชการ ชั้นผู้ใหญ่ ยังมีอีกรายหนึ่ง เป็นชั้นผู้ น้อย น้อยจริงๆ คือเป็นแค่ลูกจ้างประ จำด้วยซ้ำ ไม่ใช่ข้าราชการจริง ข้าพเจ้า ประทับใจมาก เขาพบท่านเจ้าคุณ ท้ายที่สุดทำเรื่องขอใช้ห้องประ- หลวงพ่อตั้งแต่ยังไม่บวช ยังเป็นนิสิต ชุมใหญ่ ขออนุญาตให้ผู้บังคับบัญชา ปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จัดให้มีการอบรมธรรมะขึ้น สัปดาห์ แต่คุณยายอาจารย์ให้ช่วยอบรมสั่งสอน ละหนึ่งวัน ซึ่งทำได้สำเร็จ ธรรมะ ให้แก่สาธุชนที่ไปพบคุณยายฯ ปัจจุบันนี้ แม้จะหมดอายุราช 66 แม้จะหมดอายุราชการมาหลายปีแล้ว เพื่อนร่วมงานต่างไม่ทอดทิ้ง ยังให้ความรักใคร่นับถือเหมือนเดิม ร่วมทำบุญด้วยทุกครั้งที่ไปบอก มีทุกข์ยากสิ่งใด ก็มีคนรีบช่วยกันอนุเคราะห์ ทุกคนระลึกถึงบุญคุณที่ ทำให้พวกเขามีโอกาสสร้างบุญกุศล เหมือนเดิม ร่วมทำบุญด้วยทุกครั้งที่ ไปบอก มีทุกข์ยากสิ่งใด ก็มีคนรีบ ช่วยกันอนุเคราะห์ ทุกคนระลึกถึงบุญ คุณที่ทำให้พวกเขามีโอกาสสร้างบุญกุศล มิฉะนั้นแล้วต่างคนต่างก็คงจะนอนหลับ อยู่ในความประมาทตลอดไป รายนี้ ไม่ลืมแก่ ไม่ลืมตายจริงๆ ชีวิตหลัง เกษียณ มีแต่เรื่องทำกุศล เตรียม เสบียงเดินทางเต็มที่ ที่เล่ามาข้างต้นทั้งหมด ข้าพเจ้า ตั้งใจคุยให้เพื่อนร่วมโลกที่กำลังทำงาน ชนิดมีกำหนดเวลาถูกให้ออกฟัง เพื่อ เตรียมตัวไว้ว่า ควรปฏิบัติตัวอย่างตัว อย่างใดที่เล่ามา สำหรับคนที่มีอาชีพทั่ว ๆ ไป ไม่ เกี่ยวกับการแบ่งขั้นตามตำแหน่ง ตาม ยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่มีการลาออก ให้ ออก การพ้นสภาพ มักไม่มีความกัง วลใจในเรื่องเหล่านี้ เคยทำอยู่อย่างไร เช่นเป็นชาวไร่ ชาวนา พ่อค้า แม่ค้า ก็ทำกันไปตามปกติ จนกว่าจะทำไม่ ไหวจึงเลิกทำ เป็นการขอเลิกเอง ไม่ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๙ ๔๕