การเผชิญกับความเสื่อม : หน้า 45/128

เวลาว่างไปทำอะไรเสียอีก ใจก็เลย หรือของตนเอง ประเภทนี้หากินจน เหงาหงอย ยิ่งหากบังเอิญไปพบผู้ที่ ตายหรือจนร่างกายทนไม่ไหว หมด เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาแสดงอาการเฉย สภาพไปเอง เป็นพวกหาได้เท่าไรไม่ เมย ไม่อ่อนน้อมเท่าที่เคยทำ ก็ยิ่งจะ รู้จักพอ เกิดฟรี ตายเอาอะไรไปไม่ได้ รู้สึกเจ็บปวดน้อยใจ ถ้าหากตนเองมี ชีวิตขาดทุน คุณธรรมน้อย คนที่เคยเคารพตนแค่ ส่วนพวกรู้จักพอ เพราะเก็บ ยศศักดิ์ที่เคยมี พอหมดลงเขาก็ย่อม ทรัพย์ไว้ได้มากแล้ว หรือมีรายได้ต่างๆ เลิกเคารพ เดินผ่านเขาก็แกล้งมองไม่ เลี้ยงชีวิตโดยไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำ เห็น ทำใจไม่ได้ ก็จะมีแต่น้อยใจ เสีย ใจ หมดความภาคภูมิใจที่ว่าตนเคย เหนือกว่าเขาลง การพบโลกธรรมฝ่ายเลว เสื่อม ลาภ เสื่อมยศ ถูกนินทา มีความทุกข์ เหล่านี้ ถ้าทำใจไม่ได้ ไม่เคยเตรียม ใจไว้ก่อน จิตใจจะยอมรับได้ยาก จะ เหี่ยวเฉา ไม่มีปีติหล่อเลี้ยง เหมือน ต้นไม้ขาดน้ำ มีแต่รอวันแห้งตาย จึง งานอีก แต่ยังลืมตายอยู่ พวกนี้จะไม่ ทำมาหากินต่อ ไม่รู้จะใช้เวลาว่างทำ 66 อะไรก็นัดพบปะกันในระหว่างเพื่อนฝูง หากตนเองมีคุณธรรมน้อย ประเภทเดียวกัน แล้วก็พากันเที่ยวไป คนที่เคยเคารพตน ตามที่ต่างๆ พากันเล่น เล่นทั้งกีฬา แค่ยศศักดิ์ที่เคยมี เล่นทั้งการพนัน คนแก่สายตาเสื่อม พอหมดลงเขาก็ย่อมเลิกเคารพ สติปัญญาความคิดอ่านต่าง ๆ ก็เสื่อม ...การพบโลกธรรมฝ่ายเลว ไม่มีเลยที่คนแก่คนไหนจะเล่นการพนัน เสื่อมลาภ เสื่อมยศ รวย เห็นมีแต่เล่นแล้วเสียกันหมดเนื้อ ไม่สงสัยเลยว่า ทำไมนายพลที่ข้าพเจ้า หมดตัว ทรัพย์ที่อุตส่าห์สะสมไว้ก็เอา เล่าถึง จึงตายภายในเวลาไม่ถึงปีหลัง มาผลาญเสียในตอนแก่นี่เอง ยิ่งถ้า เกษียณอายุ คงจะเฉาตาย ทำนองที่ว่า ทรัพย์พวกนั้นได้มาในทางไม่สุจริต ก็ ด้วยมีความยึดติดในยศที่ถูกสมมุติมาก ดูจะพินาศวอดวายเปลี่ยนจากสมบัติ ขนาดรั้วประตูบ้าน ยังต้องใช้เหล็กดัด เป็นวิบัติในเวลาอันรวดเร็ว เป็นรูปตราของสังกัดราชการอวดผู้อื่น ถ้าเพียงแต่ท่านคิดได้ว่า ดาวบนบ่ายิ่ง เมื่อครั้งข้าพเจ้าทำงานรับราช- การอยู่มีผู้บังคับบัญชาที่ข้าพเจ้าเคารพ มากเท่าใด ความรับผิดชอบในหน้าที่ รักท่านหนึ่ง ปลดเกษียณอายุ โดยที่ รงาน ก็เพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว พอ ปลดทิ้งไปได้จะทำให้เบากาย เบาใจ ปลดเกษียณ ก็มีเป็น ๒ แบบ ท่านเป็นคนมีจิตใจดีงาม มีคุณธรรม หลายอย่าง ข้าพเจ้าจึงมักไปเยี่ยมเยียน ชีวิตเป็นสุข ท่านคงไม่ตายเร็วขนาดนี้ ท่าน นำของกินของใช้ไปฝากตามฐานะ สำหรับท่านผู้สูงอายุที่เตรียมตัว ของตน เมื่อเวลาข้าพเจ้าร่วมสร้างวัด กับหมู่คณะ ข้าพเจ้าก็ไปเรียนเชิญ ท่าน ไม่สนใจอะไร ครั้งสุดท้ายข้าพเจ้าไป พบท่านกำลังตั้งวงไพ่เล่นกันอยู่ในบ้าน ใช้เวลาลืมตายไปเสียอย่างนั้น ข้าพเจ้า เลยสิ้นศรัทธา เลิกไปหาจนบัดนี้ แบบที่หนึ่ง ไม่ลืมแก่ก็จริง แต่ ลืมตาย พวกนี้จะเตรียมหางานทำมา หากินแบบอื่นๆ ทดแทน ทำงานตาม บริษัทห้างร้าน ทำงานเอกชนของผู้อื่น ถูกนินทา มีความทุกข์เหล่านี้ ถ้าทำใจไม่ได้ ไม่เคย เตรียมใจไว้ก่อน จิตใจจะยอมรับได้ยาก จะเหี่ยวเฉา ไม่มีปีติหล่อเลี้ยง เหมือนต้นไม้ขาดน่า มีแต่รอวันแห้งตาย 99 อีกแบบหนึ่ง เป็นประเภทไม่ ลืมแก่ ไม่ลืมตาย ประเภทนี้เตรียมตัว ตั้งแต่ยังทำงานอยู่ สั่งสมกุศลกรรม ต่างๆ ข้าพเจ้ารู้จักอยู่ท่านหนึ่ง เวลา นี้อายุ ๕๕ ปี ทำความดีต่างๆ มาตั้งแต่ พบและเป็นลูกศิษย์พระเดชพระคุณ เจ้าคุณหลวงพ่อของเรา เมื่อสิบปีเศษ มาแล้ว เวลาทำบุญกุศลใด ๆ ไม่ว่าให้ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๗ ๔๒