จดหมายจากแม่ถึงลูก : หน้า 29/128

จดหมาย จากแม่ กิจลูก โดย : เพียงนิล ศิริเกษม คำนำ จากผู้เขียนถึงผู้อ่าน อยากเห็นในสิ่งที่ใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา แต่ก็เป็นวัยที่มีอินทรีย์ ยังอ่อนอยู่ เป็นวัยที่เรียนรู้ได้ไวจริง แต่ก็ลืมได้ไวเช่นกัน ต้องเคี่ยวเข็ญและพูดซ้ำ ๆ ซาก ๆ เพื่อจะให้ได้เข้าใจอย่าง ต่อเนื่อง ไปจนถึงวัยที่เขาจะกล้าแข็งยืนหยัดด้วยตัวเองได้ ปัจจุบันมีสิ่งที่เหนี่ยวรั้งจิตใจให้ไปติดในทางโลกมาก ข้าพเจ้า จึงต้องพยายามอบรมลูกให้มี “ความรู้ภายใน” ติดตัวไป เพื่อจะได้ดำเนินชีวิตไปสู่ “เป้าหมายที่ถูกต้อง” อย่างแท้จริง แม้แต่ตัวข้าพเจ้าเองก็ต้องหมั่นฝึกฝนอบรมตนเองเช่นเดียวกัน เพื่อที่จะได้เป็น “แม่ของลูก” ได้อย่างแข็งแรง มั่นคง ทั้ง กำลังกายและกำลังใจ เพื่อจะ “พยุงลูก” ให้ไปสู่เส้นทางที่ ถูกต้อง มีธรรมะภายใน สามารถรักษาจิตใจให้มั่นคง ก้าวหน้าไปสู่เส้นทางอย่างตรงเป้าหมายอันสูงส่งของการ จดหมายจากแม่ถึงลูกฉบับที่ ๒ นี้ เป็นฉบับที่เขียน ต่อเนื่องจากฉบับแรก เพื่อตอบข้อสงสัยของลูกที่ถามข้าพเจ้า เกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมของข้าพเจ้า ที่ได้เขียนเล่าให้ลูกได้ อ่าน และข้าพเจ้าได้เขียนตอบข้อสงสัยของลูก เพื่อให้เข้าใจ ด้วยภาษาที่แม่ได้เขียนให้ลูกอ่าน จึงมีถ้อยคำเป็นภาษาพูด ง่าย ๆ มิใช่เป็นภาษาเขียนแบบนักประพันธ์ ข้าพเจ้าปรารถนา ให้ลูกตระหนักถึงการปฏิบัติธรรม ซึ่งนำไปสู่ความรู้แจ้งด้วย ปัญญา ด้วยความสามารถของตัวเราเอง เขาจะได้เข้าถึง ธรรม ได้พิสูจน์ด้วยตนเองว่า ภายในกายของเรามีรัตนะอัน ล้ำค่า ซึ่งนำทางไปสู่ชีวิตที่ประเสริฐที่ถูกต้องที่สุด ได้เน้น ให้เห็นความสำคัญของการศึกษาชีวิตภายใน ซึ่งนำไปสู่ความ หลุดพ้นในภายภาคหน้า นอกเหนือจากการศึกษาวิชาการ เกิดเป็นมนุษย์ ทั้งนี้ด้วยความเมตตาของพระเดชพระคุณ ซึ่งใช้เพื่อประกอบอาชีพเลี้ยงตนเอง พระสุธรรมยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) ผู้ประสิทธิ์ประสาท เลี้ยงกายภายนอกของเรา เพียงเพื่อหล่อเลี้ยงสังขารของเรา “วิชชาธรรมกาย” ให้พวกเราได้มีความรู้ที่สูงส่ง ความรู้ที่ ให้เจริญเติบโต การที่ลูกจะได้เข้าใจถึงการศึกษาวิชชาภายใน สะอาดหมดจด ซึ่งสามารถรู้แจ้งและเห็นจริงด้วยตัวของเรา เพื่อหล่อเลี้ยง “จิตใจ” ให้เจริญเติบโตเช่นเดียวกัน แต่เป็น เอง โดยใช้หลักง่าย ๆ สั้น ๆ ที่ว่า “หยุด, นิ่ง, เฉย” เป็นบันได การเจริญเติบโตด้วย “ปัญญา” ที่จะขัดเกลา “ใจ” ให้สะอาด ไปสู่ความสำเร็จในการปฏิบัติธรรม ใสสว่าง เพื่อเป็นทางนำไปสู่ความ “หลุดพ้น” จากเครื่อง พันธนาการอันร้อยรัดใจให้จมอยู่ในความทุกข์ตลอดเวลา ประสบการณ์ในการปฏิบัติธรรมของข้าพเจ้า ซึ่งได้ นำมาเขียนให้ลูกอ่าน เพียงเพื่อให้ลูกของข้าพเจ้าได้มีกำลัง ถึงธรรมได้โดยง่าย ทุกภพทุกชาติ ตราบเท่าเข้าสู่นิพพาน ใจในการปฏิบัติธรรม ซึ่งต้องใช้เวลา ใช้ความอดทนและ ความเข้าใจที่ถูกต้องมาใช้ในการปฏิบัติธรรม เพราะในวัย ทางโลกภายนอก ใน เด็กของเขา ถึงแม้จะเป็นวัยที่มีความกระตือรือร้นอยากรู้ อ านาจบุญบารมีใดที่พึงบังเกิดขึ้นจากการเขียน “จดหมายแม่ถึงลูก” ที่จะมีประโยชน์ต่อผู้อ่าน จงดลบันดาล ให้ผู้อ่านและกัลยาณมิตรทุกท่านได้มีดวงตาเห็นธรรม เข้า เทอญ ขอกราบอนุโมทนาบุญด้วยค่ะ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๗ ๒๗