การปฏิบัติธรรมและการจัดการทุกข์ : หน้า 31/128

ฉบับที่ น๊อต, นุ่น ลูกรัก แม่ได้รับจดหมายตอบจากลูกแล้วจ้ะ ดีใจที่ลูกปฏิบัติธรรมด้วยความตั้งใจ ท่าให้ผลการปฏิบัติธรรมก้าวหน้าละเอียดดีขึ้น แล้วลูกก็จะได้พิสูจน์ด้วยตนเองว่า ไม่มีอะไรจะเป็นที่พึ่งที่ระลึกได้ดีเท่ากับพระธรรมกายภายใน เวลาเรามีความทุกข์ ไม่ว่าจะเป็นความทุกข์อะไรก็ตาม เช่น ท้อแท้ ผิดหวัง หมดกำลังใจ ฯลฯ ดู เหมือนเราจะเป็นทุกข์อยู่คนเดียว หรือเป็นพระเอกนางเอกอยู่คนเดียว ความจริง เปล่าหรอกจ้ะ พระเอกหรือนางเอกในโลกนี้มีหลายคน มีเวทีละครคือโลกของเรา นั่นแหละ ต่างกันที่วาระและสถานภาพของแต่ละคน คือจะเป็นเศรษฐีหรือยาจก ก็มีความทุกข์ แต่ทุกข์กันคนละอย่าง คนเป็นเศรษฐีก็อาจจะทุกข์เพราะต้องระวัง รักษาทรัพย์สมบัติของตนเองอาจจะทุกข์เพราะมีบุตรหรือบริวารที่ไม่ดี ไม่ซื่อสัตย์ ส่วนยาจกก็เป็นทุกข์เพราะไม่มีจะกินจะอยู่ ที่พูดถึงนี้หมายถึงคนในวัยทำงาน หรือวัยกลางคนนะจ๊ะ ส่วนวัยหนุ่มสาวก็ทุกข์เพราะเรื่องความรักละก็เป็นส่วนใหญ่ รักเป็นพิษ หรืออกหัก หรือความหึงหวง ส่วนวัยเด็กก็มีทุกข์เพราะเรื่องเรียนบ้าง เรื่องเล่น บ้าง โอ๊ย! สารพัดทุกข์ เห็นไหมจ๊ะว่ามีทุกวัยและทุกฐานะ เวลามีทุกข์แล้วก็ เที่ยววิ่งหาคนที่จะปรับทุกข์หรือระบายความทุกข์ โถ! คนที่วิ่งไปหาหรือก็มีทุกข์ เหมือนกัน ก็เลยกลายเป็นยิ่งทุกข์หนักเข้าไปอีก เราก็จำเป็นต้องมีเพื่อนที่ดีหรือ มีกัลยาณมิตรไว้คอยแนะนำสั่งสอน เพื่อที่เราจะได้ไม่ไปหาวิธีกำจัดทุกข์แบบผิดๆ เช่น บางคนเสียใจอกหัก ก็ใช้วิธีประชดตนเอง โดยการทำชั่วไปเลย เช่น กินยา ตายหรือดื่มเหล้าแก้กลุ้ม หรือบางคนทำงานมาตั้งนาน เจ้านายไม่เลื่อนขั้นเลื่อน เงินเดือนให้สักที ก็เสียใจลาออกซะเลย ไม่เอาละงานการไม่ทำแล้ว แม่ว่าล้วน แต่ใช้วิธีทำร้ายตนเองโดยไม่รู้ตัวซะเป็นส่วนใหญ่ เวลาเรามีความกลัดกลุ้มใจ ไม่สบายใจ เพราะอะไรก็แล้วแต่นะจ๊ะ ใน ขณะนั้นเรามักจะลืมเอาใจไว้ตรงศูนย์กลางกาย ใจเรามักจะโดนบีบคั้นให้ห่าง ศูนย์กลางกายตลอดเวลาอยู่แล้ว เพราะงานการทางโลกเอย การทำมาหากินเอย การเล่าเรียนศึกษาวิชาทางโลกเลย เขาทำให้เราต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ (ซึ่งมี จำกัดอยู่แล้ว) ไปกับสิ่งเหล่านี้จนหมดไปวันๆ พอจะมานั่งสมาธิเข้าจริงๆ อ้าว! หมดเวลาแล้ว แถมเหนื่อยจนอยากหลับ แต่ลูกต้องฝืนใจให้เวลากับตัวเราเองเพื่อ สิ่งที่จำเป็น สิ่งที่มีค่าที่สุด สำหรับใครหรือ? ก็สำหรับตัวเราเองไงล่ะลูก ทางสาย กลางที่เราเองมองข้ามไป เห็นว่าเป็นสิ่งที่เอาเวลาส่วนน้อยที่สุดหรือเอาเวลาที่ สายที่สุด เอาวัยที่แก่ที่สุดคือวัยชรา แล้วค่อยมาสนใจศึกษากันทีหลัง วัยที่ กระฉับกระเฉงคล่องตัวที่สุด กลับถูกใช้ไปสำหรับศึกษาวิชาการทางโลกและการ ทำมาหากิน เวลาที่เหลือก็ถูกกระเบียดกระเสียรให้ไปใช้เพลิดเพลินกับเกมต่างๆ เช่น วิดีโอเกมหรือรายการทีวีบ้าง รายการที่ต้องใช้เวลาเพลินนานๆ อายุมนุษย์ เราก็หดสั้นลงไป ถูกเบียดเบียนด้วยโรคร้ายต่างๆ ที่หาวิธีรักษายากหรือไม่มีทาง รักษาเลย เช่น โรคมะเร็ง โรคเอดส์ เป็นต้น เวลาสำหรับออกกำลังกายก็น้อยลง กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๗ ๒๕