การแผ่เมตตา : หน้า 34/128

เห็นไหมจ๊ะลูก การแผ่เมตตาจึง ทําให้เป็นที่รัก ของทั้งมนุษย์ และเทวดา เพราะเป็นการให้ความ ปรารถนาดี ให้ความ สุขแก่เขา เป็นสิ่งที่ ควรกระทำให้เป็นนิสัย นะจ๊ะ แม้ตัวเราเองก็ ย่อมได้รับความสุขใน การให้นั้นด้วย ๒๒ กันยายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร สุขแก่เขา เป็นสิ่งที่ควรกระทำให้เป็นนิสัยนะจ๊ะ แม้ตัวเราเองก็ย่อมได้รับความ สุขในการให้นั้นด้วย แม่จึงมีความสุขปีติใจที่นึกถึงการเห็นภาพในกลางครั้งนั้น มาจนกระทั่งทุกวันนี้ ลูกเข้าใจหรือยังจ๊ะว่า การเห็นภาพในกลาง และการเห็นด้วยตาของพระ ธรรมกายเป็นอย่างไร ลงมือปฏิบัติธรรมให้เห็นให้เข้าใจด้วยตนเองจะดีที่สุด อย่า ไป “รู้จำ” นะ ที่แม่เล่าให้ฟังก็เล่าจากประสบการณ์ภายในของแม่เอง ลูกอ่าน ไปแล้วอย่าไป “จำ” นะจ๊ะ อย่างเช่น เทพบุตรเทพธิดามีลักษณะหน้าตาอย่างไร ไว้ปฏิบัติธรรมได้แล้วไปดูด้วยตนเองจะมีความสุข ความภูมิใจด้วยตัวของลูกเอง แต่บางอย่างที่แม่สอนอย่างเช่น ให้ตั้งใจปฏิบัติธรรม ลูกต้อง “จำ” นะจ๊ะ อย่า ฟังหูไว้หู หรืออ่านอย่างผ่านๆ “จำ” ไว้ว่า “พระธรรมกายเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูง สุด” แม่อยากให้ “จำ” ก่อน แล้วถ้าลูกได้ปฏิบัติธรรมจน “รู้แจ้ง” แล้วละก็ ทีนี้ลูกจะเข้าใจอย่าง “แจ่มแจ้ง” อย่างเวลาแม่หงุดหงิดหรือเป็นทุกข์กังวลใจ แม่ ก็หลบใจไปไว้ในกลางของกลางพระธรรมกาย กลั่นใจตนเองไปตามลำดับ ความ สุขจากการเข้ากลางจะมากขึ้นๆ จนลืมความกังวลใจ ความจริงไม่ได้ลืมหรอก มัน “หาย” ไปเลย ยิ่งได้เข้าถึง “พระธรรมกาย” ณ จุดนั้น เราไม่มีกายของเรา แล้วละก็ มันไม่มีอารมณ์โกรธ เสียใจ น้อยใจ พยาบาทใคร ๆ เลย มีแต่ความ รู้สึกที่เป็นสุข อยากให้ทุกคนเป็นแบบนี้จังเลย มีแต่ความสุข ความปรารถนาดี