การทำบุญและการใช้ชีวิต : หน้า 48/128

ใช่ออกตามวาระ สุขภาพจิตของคน เหล่านี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หรือถ้า เปลี่ยนก็มีบ้างเล็กน้อย ที่สำคัญคือต้องเตรียมไว้สำหรับ เวลาทํามาหากินไม่ไหว เพราะอาชีพ ทั่วไปเหล่านี้ บางครั้งไม่ทำกิน ก็ไม่มี มาหากินตามที่ทำไหว ฝ่ายสามีรับ จ้างซ่อมรถจักรยานบ้าง สานตะกร้า เส้นพลาสติกบ้าง ภรรยารับปักเสื้อ นักเรียน และถักเสื้อลูกไม้ เมื่อทราบข่าวการท่าบุญใหญ่ที่ คนรีบพูดว่า วัด มักซักถามข้าพเจ้า แล้วรวบรวม “ฉันสองคนจะสร้างคนละองค์ ให้เวลาตั้งปีกว่าถึงสิ้นปี ๒๕๓๘ ยังงี้ คงรวบรวมทันแน่ เกิดมาชาตินี้ยังไม่ เคยทำบุญครั้งเดียวถึงหมื่นเลย เพียง แค่คิดว่าจะทำ มันก็รู้สึกชุ่มชื่นใจ กิน ไม่เหมือนอย่างอาชีพรับราชการ เงินค่าแรงเหล่านั้นมาร่วมทำบุญด้วย จริง ๆ” เกษียณอายุออกมายังมีเงินบำเหน็จ อยู่เป็นประจำ เมื่อครั้งหล่อรูปหลวงพ่อ บำนาญเลี้ยงชีวิต มีสวัสดิการให้การ วัดปากน้ำด้วยทองคำ ได้ขอทำบุญ รักษาพยาบาล ประมาท กับข้าพเจ้าถึงหนึ่งพันบาท พูดว่า ดังนั้นผู้มีอาชีพทั่วไปจึงไม่ควร “เงินนี้เป็นเงินน้ำพักน้ำแรงจริงๆ ฉัน ต้องเก็บส่วนหนึ่งไว้เลี้ยง สองคนผัวเมียเก็บมาหลายเดือน ขอ ชีวิตยามแก่ชรา สมัยนี้การหวังพึ่งพา ทำบุญเททองด้วยจ้ะ” อาศัยลูกหลาน มักพบแต่ความผิดหวัง น้ำตาข้าพเจ้าซึมด้วยความตื้น ลูกบางรายนอกจากไม่ยอมเลี้ยงดูพ่อ ตันซาบซึ้ง เพราะเห็นตายายทั้งสอง แม่แล้ว ยังซ้ำเติมความทุกข์ยากให้ นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งทั้งวันกว่าจะ ท่านอีก ด้วยการเอาลูกของตนไปให้ ได้เงิน ๑๐ บาท ๒๐ บาท เงินหนึ่งพัน พ่อแม่เลี้ยง โดยไม่ส่งเสียค่าเลี้ยงดูแต่ ต้องรวบรวมอยู่หลายเดือน ยังดีที่ไม่ อย่างใด ต้องชักเอาไปซื้ออาหาร เพราะมีเงิน ดอกเบี้ยใช้ประจำเดือนอยู่ ข้าพเจ้าเองเสียอีกไม่มีเงินน้ำพัก น้ำแรงทำบุญอย่างนั้น ใช้เงินบำนาญ บ้าง เงินที่ลูกๆ ให้บ้าง แม้จะทำเป็น ข้าพเจ้ารู้จักอยู่รายหนึ่ง อายุ หกสิบเศษ ขายยาสมุนไพร มีรายได้ พอเลี้ยงชีวิต สามารถไปทำบุญ ฟัง ธรรม ถือศีล ภาวนาที่วัดได้ทุกอาทิตย์ แต่พอลูกสาวสองคนเอาลูกมาให้เลี้ยงถึง แสนเป็นหมื่น ก็ดูไม่ชื่นใจเหมือนเงิน ๓ คน โดยส่งค่าเลี้ยงดูบ้างไม่ส่งบ้าง ของสองตายายนั่น ชีวิตก็ขาดแคลนขัดสน ไปวัดไม่ได้ทุก ว่าแล้วทั้งสองคนก็ตั้งหน้าหา งานทั้งกลางวันกลางคืนกระทั่งทุกวันนี้ ข้าพเจ้าอยากจะพูดว่า ในชีวิตตลอด ๖๐-๗๐ ปีของตายาย เวลาปี ๒๕๓๗- ๒๕๓๘ นี่แหละมีค่าที่สุด ทำมาหาบุญ จริงๆ ไม่ใช่ทำมาหากิน คิดดูเถิดตายายสองคนนี้ ไม่ใช่ คนร่ำรวยอะไรมาก มีความรู้แค่อ่าน ออกเขียนได้ พอเห็นว่าจะสร้างเป็น พระพุทธรูปซึ่งตนเองเป็นเจ้าของเท่านั้น ก็มีศรัทธาเกิดขึ้นทันที ไม่ยากเย็นอะไร เลย เต็มใจทำงานอยู่ลึก ๆ ทุกคืน จะ เก็บเงินทําบุญ แต่บางรายที่ข้าพเจ้าพบ เรียน จบปริญญาทั้งในประเทศต่างประเทศมี เงินเป็นหลายสิบล้าน สร้างพระธรรม กายองค์ละหมื่นบาท รักข้าพเจ้าเสีย มากมาย ต้องอธิบายกันหลายสิบนาที ขณะนี้ข้าพเจ้ากำลังประกาศ อธิบายแล้วก็ยังไม่รู้เลยว่า เขาจะจอง อาทิตย์ ลูกประเภทนี้มีมากในยุคปัจ บอกผู้รู้จักคุ้นเคยทั้งหลายให้มาร่วมกัน สร้างหรือเปล่า? จุบัน สร้างพระธรรมกายประจำตัวที่ธรรม “ทำไมจะต้องสร้างพระพุทธรูป ส่วนอีกตัวอย่างหนึ่งที่เตรียม กายเจดีย์ของวัดเราอยู่ ข้าพเจ้าก็บอก ไว้เคารพบูชา? พร้อม รายนี้อยู่หน้าบ้านลูกชายของ ข้าพเจ้า สามีอายุ ๗๐ ภรรยาอ่อนวัย กว่านิดหน่อย เคยมีอาชีพล่องเรือค้า ขาย เก็บเงินไว้กินในยามชราก้อนหนึ่ง ไม่เดือดร้อน แต่ไม่ยอมอยู่ว่าง คงทำ ๔๖ กันยายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร สองตายายรายนี้ด้วย ไม่น่าเชื่อเลย เพียงเห็นภาพใน ใบสั่งจอง และข้าพเจ้าอธิบายว่า พระ ธรรมกายประจำตัวของแต่ละคนจะ ประดิษฐานอยู่ที่ไหนเท่านั้น ทั้งสอง โต ทำไม ทำไม ทําไม? ฯลฯ” ข้าพเจ้าตอบคำถามเหล่านี้ยึด พระพุทธเจ้าทรงสั่งไว้ให้สร้าง เหรอ? ทำไมจะต้องสร้างเจดีย์ให้ใหญ่