การเลือกเส้นทางชีวิต : หน้า 116/128

จะได้เข้าเรียนในสถาบันการศึกษา ที่เก่าแก่และทรงเกียรติก็จะพลัน เมื่อขาวก้มกราบลาหลวงลุง กลับไปกับน้าชายนั้น ท่านได้วาง มลายไปทันที... ถ้าไม่กลับ ขาวจะ มือลงบนหัวของขาวลูบลงไปเบาๆ เรียนได้อย่างไรในเมื่อใจนั้นเป็นห่วง แล้วพูดว่า “ทางโลกนั้นต้องร่ำเรียน แม่และพ่อยิ่งนัก จบปริญญาก่อนจึงจะได้เป็นบัณฑิต ทางโลกนั้นต้องร่าเรียน จบปริญญาก่อนจึงจะได้เป็น บัณฑิต บัณฑิตชนิดนี้ปิดนรก เปิดสวรรค์ ให้ตัวเองยังไม่ได้.... ส่วนบัณฑิตใน ทางธรรมนั้น ผู้ใดคิดดี พูดดี ทำดีผู้นั้น ได้ชื่อว่าเป็นบัณฑิต เป็นผู้ที่ ปีดนรกและเปิดสวรรค์ ให้ตัวเองได้... กลับ..ไม่กลับ..คำตอบสอง คำความหมายตรงกันข้ามดังสะท้อน อยู่ในหู ในหัวใจก็พลอยปวดร้าว จนร่างกายร้อนผ่าวราวกับคนจับไข้ ลำคอแห้งผากไปหมด ชาวลุกขึ้นไปดื่มนํ้า ดื่มรวด เดียวสองแก้วใหญ่ๆ ติดๆ กัน พัก เดียวเท่านั้นก็ต้องเดินเข้าเดินออก ห้องเพื่อปัสสาวะ “เรามีมือมีเท้ามีกำลังยังเดิน บัณฑิตชนิดนี้ปิดนรกเปิดสวรรค์ ให้ตัวเองยังไม่ได้.... ส่วนบัณฑิตใน ทางธรรมนั้น ผู้ใดคิดดี พูดดี ทำดี ผู้นั้นได้ชื่อว่าเป็นบัณฑิต เป็นผู้ที่ ปิดนรกและเปิดสวรรค์ให้ตัวเองได้ ... ขอให้เจริญๆ เถิดที่รู้คุณพ่อแม่ และรู้ที่จะตอบแทนพระคุณท่านแม้ วัยเพียงแค่นี้...” ขาวละโอกาสการเข้าเป็น นักเรียนในสถาบันที่มีชื่อเสียง เขา เพราะการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ ตาม เห็นได้คล่องแคล่ว..... แค่ต้องเลือก มุ่งกลับบ้านด้วยดวงใจที่สว่างไสว ตัดสินใจนิดเดียวยังเดือดร้อนถึง ยงนี้... แต่แม่ล่ะ.. แม่ซึ่งปกติเป็น แบบฉบับของบัณฑิตในทางธรรม คนขยันขันแข็งต้องมานอนป่วยช่วย โดยแท้ ตัวเองไม่ได้ จะรู้สึกทุกข์ทรมาน ใจมากขนาดไหน... ยังมีพ่ออีกคน..... พ่อซึ่งเป็นที่พึ่งของคนทั้งบ้านจะต้อง คอยดูแลแม่...ต้องหุงหาอาหารเลี้ยง น้องโดยไม่มีเวลาออกไปทำมาหากิน วันหนึ่งเงินที่พ่อสะสมไว้ก็คงหมด ...ในไม่ช้าทุกคนก็ต้องอดตาย... ถ้าพ่อ.. แม่.. น้องๆ ตายกัน หมดก็จะเหลือแต่เราคนเดียวลำ พัง...” คิดมาถึงตรงนี้ก็เลยตัดสินใจ ได้เด็ดขาดว่า “กลับบ้านไปช่วยพ่อ ดูแลรักษาแม่และเลี้ยงน้องดีกว่า” ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือนำส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการวารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้ ๑๑๔ กันยายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร