การทำบุญและการสร้างวัด : หน้า 86/128

เรื่องแรก เรื่องทาน เมื่อวันที่ ๙ กรกฎาคม ๒๕๓๙ ป้าเดิน ทางไปร่วมงานศพแม่ชีท่านหนึ่งอายุ ๙๒ ปี ที่จังหวัดสุรินทร์ ในอดีตเมื่อยี่สิบปีเศษมาแล้ว ก่อนการสร้างวัดพระธรรมกาย ลูกสาวคนโตของผู้ตายเป็นอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของป้า เมื่อป้า ร่วมลงมือช่วยกันสร้างวัด ป้าได้ชักชวนผู้ตายให้ร่วมบุญกับป้าด้วย ท่านก็เต็มใจ แต่ยังไม่ทุ่มเต็มที่ ทำบุญเหมือนเกรงใจป้า เพราะ ท่านชอบพูดเสมอว่า “ทำไมอาจารย์ถวิลไม่เกิดเป็นลูกชั้น ชั้น อยากมีลูกยังงี้ อยู่ในศีลในธรรมกตัญญูกะพ่อกะแม่ ชั้นอยากได้ ท่านเป็นลูกจริงๆ จริง...” คำพูดเหล่านี้ป้าไม่ได้ยินกับหูหรอกค่ะ ลูกสาวของผู้ตายเล่า ให้ป้าฟัง ป้าได้ยินแล้วก็ดีใจ ไม่ใช่ชื่นชอบคำชมเชย แต่ชอบให้ใคร ๆ รัก เพราะจะได้บอกบุญได้ง่ายเข้า เขาไม่ทำเพราะมีศรัทธาใน การสร้างวัด ก็อาจทำเพราะรักเรา ป้าคิดยังงี้นะคะ ทีนี้พอดีแม่ชีท่านนี้เกิดอุบัติเหตุ รถตู้ของท่านพลิกคว่ำตก ถนน กระดูกบริเวณสะโพกหัก ป่วยหนัก มองเห็นแต่ญาติที่ตาย แล้วมารอรับกันเป็นแถว บ้างก็เอารถมารับ บ้างก็เอาคานหามมา รับ บ้างก็ถือร่มมารับ ท่านก็ส่งเสียงเรียกให้ลูกสาวไปหุงหาข้าว ปลามาต้อนรับ ลูกสาวนึกว่าแม่เสียสติ เพ้อ... ขอร้องให้ป้าช่วย ป้าทราบว่านั่นไม่ใช่อาการของคนเสียสติแต่เป็นอาการของคนใกล้ตาย จึงบอกให้คนเจ็บพูดกับผู้ที่พากันมารับว่าจะอยู่ช่วยป้าสร้างวัดก่อน ๒ คนมารับก็บอกว่า จะให้เวลา ๒ ปี แล้วจะมารับใหม่ แล้วต่างพา กันกลับไป ต่อจากนั้นคนเจ็บก็หายวันหายคืน ป้าจึงให้ทำสังฆทานถวาย สิ่งของและเงินร่วมสร้างวัด โดยนิมนต์หลวงพ่อที่วัดเราทั้ง ๒ รูป ไปรับข้างเตียงนอนคนป่วยที่โรงพยาบาลศิริราชนั่นแหละ เวลานั้น เจ้าคุณหลวงพ่อทัตตชีโวเพิ่งบวชใหม่ๆ ครอบครัวนี้มีฐานะดีมาก เป็นตระกูลเจ้าเมืองเก่า มีที่ดินในตัวเมืองหลายแปลง เงินสดก็มี เป็นจำนวนล้าน (สมัยนั้นข้าวราดแกงจานละ ๕๐ สตางค์) ป้าคิดว่าเมื่อคนเจ็บหายดี ทั้งลูกทั้งแม่คงจะมีศรัทธาช่วยป้า สร้างวัดเต็มที่ขึ้น เพราะทางยมโลกก็กำหนดเวลาให้อยู่แล้วว่า อีก ๒ ปีจะมารับ แต่ป้าก็ไม่ได้ดังใจหวัง ทั้งแม่ทั้งลูกไม่ทุ่มเทจริงจัง แต่อย่างใด ทำเหมือนเกรงใจ ชอบทำหลายๆ แห่ง และชอบเรื่อง ทำแล้วมีหน้ามีตา เช่นมีขบวนแห่แหน (ช้าง) มีดนตรี การละเล่น การเลี้ยงดูเต็มที่เอิกเกริก อย่างที่คนส่วนใหญ่นิยมกัน ต่อมาอีก ๒ ปีก็เริ่มอักเสบที่แผลเดิม ป้าเห็นว่าครบเวลาที่ ขอผัดผ่อนทางยมโลกไว้ จึงแนะนำให้ไปปล่อยสัตว์ใหญ่จากโรง ๘๔ กันยายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร ๑ ตัว แต่ ฆ่าสัตว์ ตั้งใจไปปล่อยวัว เวลาซื้อวัวจูงออกมา ควายที่หลัก ประหารร้องไห้น้ำตาไหลพรากให้เห็น เดี๋ยวนั้น จึงซื้อมาปล่อยอีกตัวหนึ่ง รวมเป็น ๒ ตัว จากนั้นก็หายเจ็บไข้ แข็งแรง ต่ออายุจาก ๓๐ ปี อยู่มาถึง ๙๒ ปี ที่ป้ารู้สึกสลดใจเมื่อวันไปงานศพ ก็ตรงที่ลูกสาวของผู้ตายบอกป้าว่า “คุณแม่รักอาจารย์มาก บ่นคิด ถึงอยู่เรื่อย ทั้งที่รู้ว่าอาจารย์อยู่ที่ไหน ก็บอกว่าแม่ไม่กล้าไปหาเพราะถ้าไป หาแล้ว ท่านก็จะต้องทำบุญติดอยู่กับ อาจารย์ แต่ท่านมีนิสัยชอบทำบุญที่ โน่นมั่ง ที่นี่มั่ง ทั่วๆ ไป เลยไม่กล้าไป” ป้าจึงถามว่า "เมื่อใกล้ตายคุณแม่ นึกถึงบุญต่างๆ ที่ทำที่โน่นมั่ง ที่นี่มั่ง อย่าลืมนะคะ ให้ทาน รักษาศีล และภาวนา ต้อง ไม่ให้เวลาสูญไป เปล่าๆ เราต้อง เอาประโยชน์ใน ชีวิตให้ได้เต็มที่ ก่อนจากโลกนี้ไป