ความสำคัญของศีลในพระพุทธศาสนา : หน้า 72/128

ศีล “แต่เดิมนั้นใจของทุกคนประภัสสรคือ ใส สะอาด บริสุทธิ์สว่าง แต่ใจต้อง หมองลงไปก็เพราะว่ามีสิ่งที่ไม่ดีมา ครอบงำ” เป็นธรรมชาติของใจที่จะ นึกคิดได้ครั้งละเรื่องคือ เมื่อคิดเรื่อง ของดีจาก ws: la sign โดย แก้วปริยัติ ไม่เกิดขึ้น ที่เป็นบุญเรื่องที่เป็นบาปก็เกิดขึ้นไม่ได้ เมื่อคิดเรื่องที่เป็นบาปเรื่องที่เป็นบุญก็ ลมีรูปวิเคราะห์ในภาษาบาลีว่า เลยติ กายวอีกมุมาน สมมา ทนตีติ สีล แปลว่า ธรรมชาติ ใดย่อมทำให้กายกรรม และ วจีกรรมตั้งไว้ด้วยดี ธรรมชาติ เมื่อเรามีธรรมชาติของความ นั้นชื่อว่าศีล ศีล เป็นเครื่องชำระกาย วาจา เป็นคนปกติอยู่แล้ว เรื่องที่เป็นบุญ เป็นกุศลก็จะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และศีลที่รักษาดีแล้ว จะเป็นเครื่อง สนับสนุนในการทำภาวนาให้เห็นผลได้ เร็วขึ้น ธรรมชาติของมนุษย์ ๕ อย่างนี้ ใจ ของเราให้สะอาดบริสุทธิ์ได้ตลอด เกิดขึ้นก่อนพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิด เวลา เพราะศีล แปลว่า ปกติ หรือ ขึ้นเสียอีก แต่ไม่มีใครนำมาถ่ายทอด โดยความหมายทางพระพุทธศาสนาคือ ให้รู้กัน เมื่อพระพุทธองค์บังเกิดขึ้นก็ ความปกติของมนุษย์นั่นเอง แต่ก็ยังมี อยู่มากที่เข้าใจว่าศีลคือข้อบังคับ ข้อ ห้าม แท้จริงแล้วศีลคือ ความเป็น ปกติ ความเป็นธรรมชาติ ความเป็น ปกติที่เราต้องรักษาไว้จนเป็นธรรมชาติ คือ ไม่ฆ่า ไม่ลักทรัพย์ ไม่ประพฤติ ผิดในเรื่องของกาม ไม่พูดปด ไม่พูด ส่อเสียด ไม่พูดคำหยาบ ไม่พูดคำ เพ้อเจ้อ และไม่เสพสุราของมึนเมาทั้ง หลาย อันจะเป็นเหตุให้ตนเองประมาท เมื่อธรรมชาติของคนมีปกติอย่างนี้ก็ จะทำให้กาย วาจา ใจ สะอาดบริสุทธิ์ ทรงมองเห็นความสำคัญ จึงได้ยกขึ้น มาแสดงให้ทราบว่าเป็นสิ่งที่ดีที่ควร ทำเป็นปกติ เพราะจะทำให้เกิดความ สงบสุขในการอยู่ร่วมกัน และพระพุทธ องค์ยังได้ตรัสต่อไปอีกว่า ผู้ใดก็ตาม เมื่อรักษาศีลอย่างสม่ำเสมอแล้วจะได้ รับอานิสงส์ที่ตามมาคือ จะเป็นผู้บังเกิด ในสุคติภูมิ เป็นผู้ที่มีสมบัติมาก สมบัติ เกิดขึ้นได้ง่าย และสูงสุดจะได้บรรลุ พระนิพพาน ตัวอย่างการรักษาศีลนั้นมีมาก เช่น ที่มีปรากฏในปรมัตถทีปนีอรรถ กถาขุททกนิกายวิมานวัตถุ เรื่อง วิลา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า ลักข์วิมานว่าด้วยการให้ทานและรักษา ตลอดเวลา ๗๐ กันยายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร