การปล่อยอาลัยเพื่อไปนิพพาน : หน้า 21/128

ก็ใช้ของภพสามไป ร่างกายมนุษย์ ก็ใช้ของภพสามเขา ไปเกิดในภพ ทิพย์ก็ใช้ในภพทิพย์เขาเกิดในจาตุ มหาราช ดาวดึงสา ยามา ดุสิตา นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตี ดี วิเศษขึ้นไปกว่านี้อีก ก็ถึงกระนั้นก็ ติดอยู่ไม่ได้ เมื่อรู้จักความจริงเช่นนี้ อย่า ได้กริ่งใจอะไร อย่าได้สงสัยอะไร ถ้า รู้จักชัดเสียเช่นนี้ แล้วก็มีธรรมกาย แล้วจะได้เห็นปรากฏหมดทุกสิ่งทุก ประการ เห็นแล้วและได้รู้แล้ว ก็ จะติดทำไมเล่า เมื่อติดอาลัยหรือ ก็ปล่อยอาลัยเสีย ฉะนั้นท่านจึงได้ วางตำรับตำราไว้ว่า อาศัยนิพพาน ไม่มีอาลัย จากอาลัย อาลัยอันนั้น ไม่เกี่ยวกับนิพพาน ต้องหลุดจาก อาลัยอันนั้น จึงจะไปนิพพานได้ บอกชัดอย่างนี้นะ วิเวเก ยตฺถ ทูรม ข้อที่สอง วิเวเก ยตฺถ ทูรม์ ยินดีได้ด้วยยาก ในพระนิพพานอันสงัดใด เออ! เป็น ยตนโลกเขาก็ดึงดูดเอามา มันก็ไป ของไม่ใช่พอดีพอร้าย หรือจะยินดี นิพพานไม่ได้ นิพพาน ปล่อยอาลัยนั้นไม่ใช่ง่ายๆ ตตราภิรติมิจฺเฉยฺย หิตวา นะ ยินดีได้ด้วยยากในนิพพานอัน กาเม อกิญจโน คือละกามทั้งหลาย สงัดใด นิพพานอันสงัดยินดีได้ยาก เสีย พึงละกามทั้งหลายเสีย ไม่มี นัก เพราะมันติดอาลัยมันจึงยินดี กังวลอะไร พึงละกามทั้งหลายเสีย ได้ยากนัก ปล่อยอาลัยเสียแล้ว มัน ก็ไม่ยาก ให้ปล่อยอาลัยเสีย จึง ยินดีพระนิพพาน ไปพระนิพพานได้ อายตนนิพพานดึงดูดทีเดียว ถ้ายัง ต้องละกิเลสกาม พัสดุกาม ไม่มี กังวลอะไรเสียแล้ว เมื่อละกิเลส กิเลสกาม พัสดุกาม ไม่มีกังวลละก็ ปรารถนาความยินดีจำเพาะในพระ ติดอาลัย พระนิพพานดึงไม่ออก นิพพาน เหมือนกัน ดูดไม่ไปเหมือนกัน อา กิเลสกาม พัสดุกามนั่นนะอะไร เราก็ยังไม่รู้จักมันเสียอีกนั่นแหละ รู้จักง่าย รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ที่ชอบใจ รูปที่ชอบใจ เสียงที่ชอบใจ กลิ่นที่ชอบใจ รสที่ชอบใจ สัมผัสที่ ชอบใจ ที่ชอบใจนั่นแหละ นั่นแหละ ตัวพัสดุกามแท้ๆ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ห้าอย่างนี้นี่แหละเป็น ตัวพัสดุกาม ท่านจึงได้วางตำรับ ตำราไว้ว่า ปัญจาภิรตา ปญฺจา หมู่ สัตว์เนิ่นช้าอยู่ด้วยปัญจธรรมทั้งห้า ละกามนั่นนะ ละได้ง่ายหรือ คือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส กัลยาณมิตร ๑๙ มีนาคม ๒๕๓๘