ธรรมรัตนะในเรือนกาย : หน้า 52/128

ธรรมรัตนะในเรือนกาย จะเล่าสู่กันฟังในวันนี้ อาจจะดู - ไม่ชัดแจ้งว่าเกี่ยวพันกันอย่างไร ระหว่างความรู้สึกนุ่มลึกภายใน กับรูปทรง และความสำคัญในหน้าที่ ประการหนึ่งของธรรมกายเจดีย์ เพียง แต่เป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นในใจ ขณะเปิด คอมพิวเตอร์แบบพกพาขึ้นเพื่อจะพิมพ์ บทความเรื่องธรรมกายเจดีย์ ส่งให้ กองบรรณาธิการ และการปรากฏขึ้น เ ล่ า เ รื่ อ ง เ จ ดี ย์ โ ด ย เ ก ษ ม สุ ข ภ ม ร ส ติ ต ย์ (ใส) ของเรื่องราวใดๆ ในใจ จะต้องเป็นสิ่ง ที่ต้องเขียนลงไปในบทความนั้น นี่คือ ข้อตกลงใจในการเขียน หนังสือของผู้เขียน เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง ของการเขียนบทความเพราะวันๆ หนึ่ง ต้องทำงานหลายอย่าง เขียนหนังสือ หลายประเภท หลายชิ้น หลายเรื่อง ทำให้ไม่มีโอกาสคิดตระเตรียมไว้ก่อน ว่าจะเขียนอย่างไร อะไรในแต่ละครั้ง จึงจําต้องมีกฎเกณฑ์สําหรับตัวเอง คือ....ทุกครั้งก่อนจะลงมือเขียน หนังสือ จะต้องทำใจให้นิ่งๆ ว่างๆ ปล่อยใจให้ไหลลงไปอยู่ในระหว่าง กลางและกึ่งกลางที่สุดของความสว่าง ในตัว ปล่อยสบายๆ ให้ใจแช่อยู่ตรง นั้นจนนุ่มนวล แล้วอะไรที่ปรากฏขึ้นมา หรือนึกขึ้นได้ในขณะนั้น นั่นแหละคือ สิ่งที่สมควรนำเสนอ สำหรับเดือนนี้ ครั้งนี้ จึงเป็นเรื่องนี้ เรื่องของจิตไร้สำนึก ซึ่งน่าจะตรง กับภาคภาษาอังกฤษว่า Deutilization ที่นักจิตวิทยาผู้สนใจเรื่องราวของการทำ สมาธิให้คำจำกัดความไว้ว่า “เป็นสัญชาตญาณอัตโนมัติ ที่อยู่ลึกกว่าจิตใต้สำนึกของมนุษย์ สามารถ ทำให้เด่นชัดขึ้นมาได้ หรือสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพฉับพลันทันที โดยไม่ต้องมีการสั่งงานผ่านขั้นตอนของสมอง ด้วยการทำสมาธิ” นักจิตวิทยาไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าจิตไร้สำนึกนี้มาจากไหน เพราะ กัลยาณมิตร ๕๐ มีนาคม ๒๕๓๘