บทเรียนจากความผิดพลาด : หน้า 96/128

พระราชากับปุโรหิต จึงเดินทางต่อไป แล้วพักอยู่ในบ้านแห่งหนึ่ง รุ่งขึ้นเวลาเช้าตรู่ แม่ โคนมโกงตัวหนึ่ง เอาเท้าดีดคนรีดนมโค ล้มไป พร้อมกับนมสด คนรีดนมโคจึงด่าว่า “ขอให้พระ เจ้าปัญจาลราชถูกฟันด้วยดาบในสงคราม เหมือน เราถูกแม่โคนมถีบจนนมของเราหกไปในวันนี้” ด้วยอานุภาพของตน ว่า “ขอให้พระเจ้าปัญจาลราช พร้อมด้วย พระราชโอรสจงถูกประหารในสนามรบ ให้ฝูงกา รุมจิกกินเหมือนเราผู้เกิดในป่า ถูกฝูงกาจิกกิน ในวันนี้” ราชปุโรหิตได้ยินจึงกล่าวกับพวกกบว่า “พระราชาทั้งหลายในมนุษยโลก จะทรงจัดการ รักษาสัตว์ทั่วไปไม่ได้ พระราชาไม่ใช่ผู้มีฤทธิ์ จะ ได้คอยระวังรักษาไม่ให้ฝูงกามากินเจ้า” พวกกบ ร้องตอบว่า “ทำไมท่านจึงยกย่องกษัตริย์อยู่ใต้ ในเมื่อประชากรเป็นจำนวนมากถูกปล้นอยู่ ท่าน ยังบูชาพระราชาได้อีกหรือ ถ้าแว่นแคว้นนี้มีพระ ราชาดี ก็จะมั่งคั่ง เบิกบานผ่องใส ฝูงกาก็จะได้ กินก้อนข้าวที่ดีๆ ไม่ต้องกินสัตว์เป็นๆ เช่นพวก เรา” พระราชาทรงดำริว่า “ชนทั้งปวงจนกระทั่ง กบ ซึ่งเป็นสัตว์เดียรัจฉานอยู่ในป่า พากันค่าเราผู้ เดียว เพราะความประมาทของเราโดยแท้ ต่อไปนี้ เราจะไม่ประมาทอีกแล้ว” แล้วจึงเสด็จเข้าสู่พระ นคร ปกครองแผ่นดินโดยธรรม ตั้งอยู่ในโอวาท ราชปุโรหิตได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า “การ ของพระโพธิสัตว์ด้วยการบำเพ็ญกุศล ยังผลให้ ที่แม่โคจีบเจ้าให้บาดเจ็บ น้ำนมหกไปนั้น เป็น ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขตั้งแต่นั้นเรื่อยมา ความผิดอะไรของพระเจ้าปัญจาลราช ป้าน้อยคิดว่า หลานๆ ที่น่ารักทุกคนคง “ดูก่อนท่าน พระเจ้าปัญจาละ ควรได้รับ ได้ข้อคิดและแนวทางที่ถูกต้องแล้วนะคะว่า การ คำด่าว่าเพราะพระองค์มิได้พิทักษ์รักษาราษฎร เป็นผู้ปกครองที่ดีควรทำเช่นไร เมื่อไหร่ที่หลานๆ แม่โคเปรียว ดุร้าย เมื่อก่อนพวกเรามิได้รีดนมมัน เราถูกพวกราชบุรุษผู้ต้องการน้ำนมรีดนา มาวันนี้ ทาเร้น จึงต้องรีดนมมันเดี๋ยวนี้ พระราชากับราชปุโรหิต จึงออกเดินทาง ต่อไป ในระหว่างทาง ฝูงกากำลังเอาจะงอยปาก จิกกินกบทั้งหลายอยู่ ณ สระน้ำแห้งแห่งหนึ่ง เมื่อพระราชาและราชปุโรหิตมาถึงที่นั้น พระโพธิ สัตว์จึงบันดาล ให้กับทั้งหลายแช่งด่าพระราชา กัลยาณมิตร ได้เป็นหัวหน้าใคร ๆ เขาก็จะได้ปฏิบัติตนได้ถูกต้อง และเหมาะสมด้วย แล้วอย่าลืมสวดมนต์นั่งสมาธิ ก่อนนอนทุกคืนนะคะ จะได้มีที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน พบกันฉบับหน้าค่ะ ๙๔ มีนาคม ๒๕๓๘