การฝึกนั่งสมาธิและการย้อนอดีต : หน้า 88/128

- ๑ ออกจากกายบิดาได้อย่างไร ย้อน เป็นจริง เรามีความจำ ความรู้สึกนึก ขึ้นไปถึงว่าก่อนมาเกิดมาจากไหน ทุก คิดได้ตลอด เมื่ออยู่ในท้องหรือใน ขั้นตอนล้วนแต่อาศัยการหยุดนิ่งไปสู่ ครรภ์แม่ มาลืมเมื่อตอนคลอดออกมา ภาพที่เกิดขึ้น เป็นการรู้แจ้ง ที่ไม่ใช่ใช้ นั่นแหละ ทำไมหรือ? อยากรู้ลูกต้อง ความทรงจำนะจ๊ะ ความทรงจำกับสิ่ง ฝึกนั่ง ฝึกหยุดนิ่งไปรู้เอาเองนะจ๊ะ ที่เห็นในกลางจะต่างกัน ความทรงจำ ก่อนจะไปดูไปรู้ไปเห็น หลวง มีการเดินฌานในองค์พระให้ละเอียด กลายเป็นสะสมความไม่สบายใจ แม่ ว่าเราจะรู้ตัวว่าเราลุ้น เมื่อเรายิ่งนั่งไป นานๆ ยิ่งไม่มีความสุข ควรหยุดนั่ง แบบนั้นแล้วเริ่มต้นใหม่ที่ความสบาย ๆ ปล่อยใจให้ว่าง ๆ สบาย ๆ โดยไม่คาด หวังอะไรทั้งนั้น อย่างน้อยที่สุดเราก็ ได้ความสุขสบายในการนั่ง ซึ่งอาจจะ ยังไม่เห็นอะไร แต่จะนำไปสู่ความสุข ที่ยิ่งๆ ขึ้นไป พร้อมกับการรู้เห็นใน ธรรมะที่ละเอียดอื่นๆ ควบคู่กันกับ การหยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง ที่ลึกลงไป กว่านั้น ไม่มีที่สิ้นสุด ใจเย็นๆ อย่าง เดียวนะจ๊ะ ๓๐ เมื่อเข้ากลางองค์พระไปที่ละ เอียดจนใจหยุดนิ่งละเอียดดีแล้วก็ด ไปที่อายุ ๓๐ เป็นภาพที่เกิดขึ้นในกลาง แม่จึงสวม เห็น จำ คิด รู้ ไปเป็นอัน หนึ่งอันเดียวกันกับกายเมื่ออายุ ไม่ง่ายนักหรอกลูก เพราะต้องไม่พ่วง ความคิด ความทรงจำลงไปด้วย ต้อง หยุดนิ่งจริงๆ ภาพที่เห็นจะค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้น เป็นเรื่องเป็นราวเป็น ฉากๆ แม่มีความรู้สึกนึกคิดเป็นส่วน หนึ่งในภาพคือ เป็นตัวเองในภาพที่ เกิดขึ้นด้วย เป็นความชัดเจนแจ่มแจ้ง ต้องใช้ความคิดย้อนกลับไป ต้องใช้ พ่อให้เข้ากลางองค์พระให้ละเอียดก่อน การทบทวนรำลึกถึงความหลัง ซึ่งเป็น สิ่งที่ลางเลือนไปตามอายุ เราใช้ความ ด้วย แม่จะไม่อธิบายในเรื่องนี้นะจ๊ะ คิดของเราในปัจจุบันย้อนคิดไปในอดีต เอาไว้หนูได้ธรรมะละเอียดแล้วคงได้ ถ้าเปรียบกับเมื่อใช้ความคิดความทรง เป็นการรำลึกถึงความหลังแต่การรู้แจ้ง ปฏิบัติทีหลัง แต่ทุกๆ ขั้นตอนไม่พ้นที่ ในอดีต เป็นการสวมความคิดหรือเห็น จะต้องหยุดนิ่งอย่างเดียว ที่เรียกว่า จำ คิด รู้ สวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับ “หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง” แม่ก็เพิ่งเข้าใจ กายในอดีต คือเราเข้าไปในกายนั้นเลย เป็นกายนั้นในอดีตเลย มีความรู้สึก นึกคิดเป็นตัวเราในอดีตนั้นเลย ถ้าให้ ลูกนึกถึงเมื่ออายุสัก ๒-๓ ขวบ ลูกก็ เมื่อปฏิบัติธรรมละเอียดขึ้น บางทีเรา ก็เผลอลุ้นละมุนละไม คือลุ้นแบบไม่รู้ ตัว ลุ้นจนเคยชิน ต้องหัดให้คุ้นเคยกับ การหยุดนิ่งโดยไม่ลุ้นหยุดนิ่งไปเรื่อย ๆ คงนึกไม่ออกว่าไปทำอะไรที่ไหนบ้าง สะสมหยุดสะสมนิ่ง ผลลัพท์ที่ได้ก็ ต้องใช้ความคิดทบทวนดู แม่ว่าคิดไม่ ออกอยู่ดี ยิ่งถ้าให้คิดถึงเมื่ออยู่ใน ครรภ์แม่ ยิ่งไม่รู้เรื่องเลย ทั้งๆ ที่ความ เท่ากับสะสมความสุขที่เกิดขึ้นไปเรื่อย ๆ เพราะถ้าเราลุ้น เราจะรู้ตัว เพราะเรา จะไม่มีความสุข มีแต่ทุกข์ อึดอัด กัลยาณมิตร ๘๖ มีนาคม ๒๕๓๘ จำทบทวน ภาพที่อยู่ในความทรงจำ จะรางเลือนไม่ค่อยชัดเจน และต้อง ค่อยๆ นึกคิดจึงเกิดภาพตามมาทีหลัง แต่การเห็นในกลางขณะนี้แจ่มแจ้ง เหมือนตัวเองอยู่ในเหตุการณ์ แม่เห็น ตั้งแต่ตัวเองที่มีครรภ์ที่ ๒ (น้องนุ่นอยู่ ในท้องแม่) เป็นระยะ 6 เดือน ความ อุ้ยอ้ายอึดอัดของตนเอง เมื่อแบกน้ำ หนักท้อง ซึ่งค่อนข้างใหญ่ แม้จะเพียง แค่ 5 เดือนก็รู้สึกเหมือน ๘-๙ เดือน เห็นน้อตเมื่ออายุ 6 ขวบกว่า กำลัง