การย้อนกลับไปในวัยเด็ก : หน้า 90/128

แล้วก็เอาเข็มเย็บๆ ตรงใต้คางแม่เหมือน มีอายุสั้นเลย เห็นว่าเธอกินยานอน เย็บผ้า เสียงเย็บดึงเข็มขึ้นลงพื้ดๆ หลับเกินขนาดไปหน่อย เลยนอนหลับ แม่ไม่รู้สึกเจ็บ เพราะแผลยังชาอยู่แต่ ไม่ตื่นด้วยสาเหตุที่คิดมาก เนื่องจาก ก็อดร้องด้วยความเสียวไส้ไม่ได้ สอบไล่ตกไม่ผ่านมัธยมปลาย ทำให้ ขณะที่มองเห็นภาพนั้น แม่มี เธอเสียใจและอับอายมาก ความรู้สึกเป็นตัวเองในขณะนั้นด้วย เขียนมาถึงตอนนี้ แม่นึกถึง เหมือนอยู่ในเหตุการณ์เดี๋ยวนั้นเลย เรื่องนี้ได้ ซึ่งไม่เกี่ยวกับการย้อนไปดู ความรู้สึกต่างๆแจ่มชัดมองเห็นเพื่อนๆ ภาพอดีตในปัจจุบันนะจ๊ะ แม่นึกเสีย มาเยี่ยมแม่ที่ห้องพยาบาลในขณะพักอยู่ ดายชีวิตเพื่อนคนนี้มาก ถ้าเธอไม่ด่วน รอยแผลเป็นยังปรากฏให้เห็นบ้างจน ตัดสินใจปลิดชีวิตตนเองในวัยเพียง๑๕- ทุกวันนี้ ๑๖ ปีเสียก่อน เธอจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ต่อไปแม่ก็ดูย้อนไปที่อายุ ๑๕ ปี ที่มีอนาคตดี เพราะเป็นคนรูปร่าง ก็เห็นเป็นภาพครอบครัวของแม่ย้าย หน้าตาสะสวย บุคลิกดี เป็นคนฉลาด บ้านมาอยู่ที่ทุ่งมหาเมฆ ย้ายจากบ้าน และกล้าหาญ พูดจาคารมคมคายและ เดิมที่บางรัก-สาธรมาที่ซอยเย็นอากาศ เกิดในตระกูลเศรษฐีมีชื่อเสียง อีกทั้ง ทุ่งมหาเมฆ ที่แม่เคยเล่าให้ลูกฟังใน เธอก็เป็นคนดีมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือ จดหมายฉบับก่อนที่ว่าเรามาอยู่รวม เพื่อนทั้งด้วยคำพูดและการกระทำ ไม่ มนุษย์แล้ว ก็ควรจะรักษากาย วาจา ใจ ไว้สร้างสมคุณงามความดี หรือบุญ กุศลติดตัวให้เป็นบารมีที่ยิ่งๆ ขึ้นไปจน กว่าชีวิตจะหาไม่ ไม่ด่วนทำลายชีวิต ตนเองไปอย่างน่าเสียดายเช่นนี้ ทิ้งไว้ กันพี่ๆ น้องๆ (ญาติทางฝ่ายคุณแม่) รู้กรรมอะไรมาบีบคั้นให้เธอทำผิดคิด แต่ความเศร้าหมองให้กับพ่อแม่พี่น้อง หลายครอบครัว อยู่ในบริเวณเดียวกัน ทำลายตัวเอง กว่าจะเกิดเป็นมนุษย์ ที่เห็นในกลางเป็นบ้านของเราที่เพิ่ง ได้ในแต่ละชาติแสนจะยากเย็น พระ ท้องแม่ที่เป็นคนว่า ที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนตนเองก็ต้องไปรับ ความทุกข์ทรมานในภพใหม่ต่อไปด้วย สร้างเสร็จ เป็นบ้านไม้เล็กๆ น่ารักดี สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงอุปมาความยาก จิตที่เศร้าหมอง อยู่ท่ามกลางสวนมะพร้าวมะม่วง มี ของโอกาสที่คนใดคนหนึ่งจะได้เกิดใน น้ำเป็นคลองเล็ก ๆ รอบ ๆ บ้าน อากาศดีมาก เอ๊ะ แม่เล่าเกินไปเดี๋ยว “ในมหาสมุทรที่เวิ้งว้างสุดจะ ลูกจะว่าเป็นความคิดความทรงจำ ประมาณ มีเต่าตาบอด ๒ ข้างอยู่ตัว แทรกเข้ามา เอาเป็นว่า แม่เห็นจริงๆ หนึ่ง กบดานอยู่ในมหาสมุทรนั้นเป็น ในกลาง เป็นบ้านที่ว่านั่นแหละ เห็น เวลา ๑๐๐ ปี จึงจะโผล่ขึ้นมาหายใจ เป็นภาพพี่น้องเดินไปขึ้นรถเมล์ไปโรง เชือกหนึ่ง แล้วก็ดำลงไปกบดานตาม เรียน ป้ามุ่ยอยู่ในชุดนักเรียนเตรียม เดิม พอครบ ๑๐๐ ปี จึงจะโผล่ขึ้นมา อุดม คุณแม่อยู่ในชุดมัธยมปลายและ ใหม่ ในมหาสมุทรนั้นมีห่วงกลม ๆ ตา น้าปุ๋ยอยู่ในชุดมัธยมต้น เดียวลอยอยู่วงหนึ่ง ทรงกล่าวว่าโอกาส มีเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นเมื่อ ที่เต่าตัวนี้จะโผล่ขึ้นมาได้จังหวะที่หัวเต่า เราย้ายมาอยู่ใหม่ๆ แม่เห็นเพื่อนคุณ จะสอดเข้าไปในห่วงตาเดียวได้พอดีนั้น แม่เดินด้วยสีหน้าไม่สบายใจเข้ามาเยี่ยม ยากแสนยากอย่างไร การที่ชีวิตใดชีวิต แม่ที่บ้าน พร้อมกับข่าวการเสียชีวิต ของเพื่อนของเราคนหนึ่ง เธอเป็นเด็ก สาวหน้าตาสดสวย ร่าเริง ไม่น่าที่จะ หนึ่งจะได้เกิดมาเป็นคนเป็นสิ่งที่ยาก กว่านั้นอีก” ดังเช่นเพื่อนคุณแม่คนนี้ หลัง จากตายไปไม่กี่วัน แม่ก็ฝันเห็นเขามา หาแม่ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ไม่มี เค้าของความสวยสดใสเหมือนเมื่อมี ชีวิตอยู่ เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ก็ดูดำ ๆ ขมุก ขมัว เขาปรากฏขึ้นมาในความฝัน พร้อมกับรำพันว่า “หิวจังเลย ขอข้าว กินบ้างสิ” ท่าทางหิวโหยจริงๆ เพราะ ดูเธอร่วงโรยไปมาก เสื้อผ้าที่สวมใส่ อยู่ก็ดูเหมือนไม่ใช่เสื้อผ้า เป็นเพียง ผืนผ้าห่อกายไว้ลวกๆ เท่านั้นไม่เหมือน เมื่อครั้งที่เธอมีชีวิตอยู่ ชอบใส่เสื้อผ้า ทันสมัยงดงามตามแฟชั่น เมื่อแม่ตื่น ขึ้นมาจากความฝันนั้น แม่นึกสงสาร เวทนาเขามาก คิดว่าสิ่งที่เขาต้องการ เพราะฉะนั้น เมื่อได้เกิดเป็น คือ “บุญ” ที่จะอุทิศให้เขาได้รับเท่านั้น กัลยาณมิตร ๘๘ มีนาคม ๒๕๓๘