การตัดสินใจและการสร้างบารมี : หน้า 30/128

ตัวเขาเองคิดผิด ที่ด่วนตัดสินใจเร็ว เกินไป ชีวิตต้องไปตกอยู่ท่ามกลาง ความยากลำบาก ต้องแก่งแย่งชิงดีใน การทำมาหาเลี้ยงชีพ และต้องทนอะไร อีกหลายๆ อย่าง ทำให้จิตใจตกต่ำลง ไปเรื่อยๆ ไม่เหมือนตอนเป็นสามเณร อยู่ที่วัดสะดวกสบายทุกอย่าง ได้ทำ ความดีเต็มที่ และยังมีพระพี่เลี้ยงคอย แนะนำสั่งสอนให้ทำแต่สิ่งที่ดี ชีวิต ของเขาน่าสงสารเหมือนกัน พี่เณรทำ ได้เพียงแค่เขียนจดหมายตอบไป ให้ กำลังใจให้เขามาวัดบ่อยๆ จะได้มีบุญ เยอะ ๆ เอาไว้ต่อสู้กับอุปสรรค ถ้าเรา มีบุญมาก ทำอะไรก็จะสำเร็จได้ง่าย พี่เณรไม่อยากเห็นน้องเณรเป็นอย่าง นั้นเลยจริงๆ เห็นน้องเณรเป็นอย่าง ผู้ ตอนนี้น้องเณรทุกรูปดำเนิน ชีวิตถูกต้องแล้ว จงดีใจเถอะว่าเราคิด ถูกแล้วที่มาบวช เราต้องแยกให้ออก ว่าสิ่งไหนคือเรื่องหลัก สิ่งไหนคือเรื่อง รอง เรื่องหลักของเราคือ เราเกิดมา สร้างบารมี และตั้งใจฝึกฝนตัวเองให้ ด้วยจิตใจที่เบิกบาน ไม่หวั่นไหวต่อ อุปสรรคที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า ตัวพี่เณรเอง ตอนเข้ามารับ การอบรมใหม่ ๆ ก็อาศัย “ความอดทน และกำลังใจ” นี่แหละ จึงประคับประ คองตนเองมาได้จนถึงปัจจุบันนี้ เรา ต้องให้กำลังใจตัวเองว่าเราต้องเข้มแข็ง ตลอดเวลา เพราะเมื่อก่อนการอบรม เข้าถึงพระธรรมกายให้ได้ ส่วนการ ต้องฝึกหนักทั้งกิจวัตรและกิจกรรม บท เรียนเป็นเรื่องรองลงมา คิดอย่างนี้ ฝึกของพระอาจารย์ค่อนข้างหนักมากๆ น้องเณรจะได้ไม่ไขว้เขวจากเป้าหมาย ท่านก็ปรารถนาจะให้เราเป็นสามเณรที่ ที่แท้จริงของเรา และขอให้รักษาเป้า สมบูรณ์ เป็นสามเณรที่โลกต้องการ หมายให้มั่นคงอยู่ในใจตลอดเวลา จะ ดังนั้นเราจึงฝึกตัวกันมาก ทำให้เราก้าวไปบนเส้นทางบุญสายนี้ ก่อนที่พี่เณรจะเดินทางมาวัด อารมณ์สบาย ทำแบบสบาย ๆ จะได้เห็นอย่าง ง่าย ๆ และพระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านจะบอก ลูก ๆ เสมอ ๆ ว่า ‘อารมณ์ดีอารมณ์เดียว อารมณ์ สบาย จึงจะเข้าถึงพระธรรมกายได้อย่างง่าย ๆ พระธรรมกาย ได้วาดภาพเอาไว้อย่าง สวยหรูว่า วัดพระธรรมกายทุกอย่าง คงจะสะดวกสบาย เพราะเห็นในภาพ โปสเตอร์มีโบสถ์สง่างาม มีน้ำตก มี ต้นไม้เขียวขจี แต่พอได้เข้าอบรมจริงๆ ก็ได้รับบทฝึกตนเองที่เคร่งครัด สมถะ สันโดษ เนื่องจากสถานที่ที่ใช้ในการ อบรมอยู่กลางทุ่งโล่ง ซึ่งปลูกต้นกัลป พฤกษ์เต็มไปหมด สูงเพียงเอว ทันทีที่ ก้าวเท้าลงจากรถ มองไปทางไหนก็มี แต่ทุ่งนาฟ้าโล่ง กับลานกัลปพฤกษ์ (ปัจจุบันเป็นอาศรมอุบาสิกา) ซึ่งใช้เป็น สถานที่ปักกลดของสามเณร พอมาถึงแผนกสามเณร (ตอน นั้นอยู่ใกล้กับสถานพยาบาล) หลวงพี่ ชิน (พระมหาสุรพล ชินกิโล) ซึ่งเป็น พระอาจารย์หัวหน้าแผนกสามเณร น้อง เณรอาจจะไม่รู้จัก เพราะเดี๋ยวนี้ท่าน มาช่วยงานพิเศษของหลวงพ่อ หลวง พี่ชินมีรูปร่างสูงใหญ่ ดูแล้วน่าเกรง ขาม ท่านเรียกพวกเราเข้ามาในกุฏิ ตอนนั้นมากันหลายรูป แล้วท่านก็บอก ให้วางกระเป๋าที่ใส่สัมภาระลง แล้วให้ กัลยาณมิตร ๒๘ มีนาคม ๒๕๓๘