เรื่องราวของโจรและพระโพธิสัตว์ : หน้า 113/128

ถั่วงาหามีไม่ ข้าเจ้าให้แต่กินหญ้า ทุบถองบ้างตีรัน ทำโทษนั้นเป็นมากมี พระโพธิสัตว์เจ้า เชื่อถือเอาโดยถวิล โจรนั้นร้องวุ่นวาย ได้ความอายแสนทวี บอกว่าให้หญ้ากิน คิดถวิลในวิญญา น้อยน้อยกลุ้มรุมตี หน่อชินสีห์ห้ามทันใด กูนี้มโหสถ ให้ปรากฏในโลกา สั่งสอนแก่โจรา แต่นี้มาอย่าทำไป ว่าพลันมิทันช้า ให้ไปหาใบประยงค์ ฉกลักเขานี้ไซร้ ครั้นตายไปได้ทุกขา ทารกบริวาร วิ่งลนลานดังใจจง ฝ่ายว่าโจรนั้นไซร้ ตั้งอยู่ในโอวาทา ไปเอาใบประยงค์ ดั่งจำนงมาทันใจ รักษาซึ่งศีลห้า แล้วมิช้าลงไปพลัน แล้วจึงให้ขยำ บิดเอาน้ำมาเร็วไว อำมาตย์ได้ทราบเหตุ เห็นวิเศษทุกสิ่งอัน กรอกวัวตัวนั้นไซร้ บัดเดี๋ยวใจรากออกมา กำหนดซึ่งคืนวัน จดหมายพลันเป็นเรื่องราว เมื่อนั้นเจ้าบัณฑิต เจ้าจึงพิจารณา ไม่เห็นเป็นถั่วงา เห็นแต่หญ้าเป็นมากมี กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ จึงถามไปโดยพลัน แก่โจรนั้นไปทันที ดูราคนบัดสี ตัวเอง โจรฤานา เมื่อนั้นยังมี โจรนั้นรับทันใจ ข้านี้ไซร้เป็นโจรา เอกานารี ยากจนเหลือหลาย เอ็นดูจงกรุณา ขอโทษาอย่าตีรัน ทำเครื่องประดับ สำหรับใส่กาย บริวารอยู่ถ้วนหน้า ครั้นรู้ว่าเป็นโจรพลัน ทำแล้วด้วยด้าย สวมคอด้วยดี กัลยาณมิตร ๑๑๑ มีนาคม ๒๕๓๘