ความเหน็ดเหนื่อยของแม่และการดูแลลูก : หน้า 116/128

“ลูกแม่...” คราวนี้โถมเข้า กว่านี้แม่ก็ยินดีถ้าช่วยให้ลูกแข็งแรง กอดผมเอาไว้ทั้งตัว น้ำจากดวงตา เป็นปกติได้” ทั้งสองข้างตกต้องลงใบหน้าของ ผมหยดแล้วหยดเล่า “อะไรเป็นสาเหตุให้ผมต้อง นอนป่วยอยู่อย่างนี้ครับ" เวลาทำหน้าที่กัลยาณมิตร มีพอเสมอ ทุกส่วนสัมผัสย้ำชัดถึงมวล “อุบัติเหตุพ่อกับแม่ปลอดภัย พลังบริสุทธิ์ผุดออกมาไม่ขาดสาย มีลูกคนเดียวอาการหนักไม่ได้สติ ทำให้ความรู้สึกอย่างเดียวกันก่อ หลังจากรักษาบาดแผลหายแล้วลูก เกิดขึ้นมาในกลางใจของผมทันที ก็นอนเป็นเจ้าชายนิทรามาเรื่อย “นานแค่ไหนแล้วครับ” “เกือบปี แม่เหนื่อยกับลูก ทั้งในโรงพยาบาลและบ้านที่ คนเดียวมาตลอดจนพ่อทนไม่ได้” แม่พาเข้ามาอยู่คือสิ่งที่สร้างขึ้นด้วย “พ่อเสียชีวิตแล้วหรือครับ” วัสดุทึบแสง ต้องอาศัยพลังแสง “เปล่า เขาไปมีผู้หญิงคนใหม่ จากพระอาทิตย์หรือพลังงานไฟฟ้า ถ้าไม่ห่วงลูกตอนนั้นแม่คงจะบ้าไป จึงเกิดความสว่างขึ้นมา ถ้าตกอยู่ แล้ว” ในความมืดจะมองไม่เห็นสิ่งใดแม้ “แม่ทนเพื่อผมมาตลอดเลย แต่เวลารอทำหน้าที่กัลยาณมิตร กระทั่งร่างกายของตัวเอง เสื้อผ้าที่ หรือครับ” ต่างหากที่กำลังจะหมดไป สวมใส่ก็มีหลายชุดหลายแบบ เมื่อ “ใช่จ้ะ แม่สามารถทนเพื่อ ถอดชุดเก่าออกต้องอาบน้ำฟอกสบู่ ลูกได้ตลอดมาและจะตลอดไปตราบ เช็ดตัวให้แห้งก่อนสวมชุดใหม่ เสื้อ ใดที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ผ้าที่ใส่แล้วต้องซักให้สะอาดตาก ลมหายใจของมนุษย์ที่เป็นแม่ ให้แห้งรีดให้เรียบก่อนจึงนำกลับมา มีไว้เพื่อลูกมากกว่าเพื่อตนเอง ใส่ ข้าวปลาอาหารต้องหาหุง ปรุงให้เสร็จก่อนจึงกินได้ เมื่อกิน เข้าไปแล้วก็ต้องขับถ่ายออกมา ระยะนี้ผมสามารถเดินไป ความเป็นอยู่แบบมนุษย์ยุ่ง รอบๆ บ้านได้แล้ว กลางวันระหว่าง ยากและซับซ้อนกว่าเทวดามากมาย คนรับใช้ทํางานบ้าน ผมจะถือ “แม่เหนื่อยมากไหมครับ” หนังสือไปนอนอ่านที่เก้าอี้ผ้าใบใต้ ผมถามสตรีผู้มีดวงใจงดงาม ผู้ต้อง ซุ้มไม้ตรงมุมด้านหลังของบ้าน เหน็ดเหนื่อยกับการออกไปทำงาน ประเภทหนังสือที่ถูกเลือกมาอ่าน นอกบ้านเช้าจรดเย็นติด ๆ กัน เริ่มต้นด้วยหมวดความรู้ในเรื่อง หลายวัน เกี่ยวกับการประกอบอาชีพหารายได้ “เหนื่อยจะ จะเหนื่อยยิ่ง ต่อมาเป็นเรื่องศิลปวัฒนธรรม เรื่อย กัลยาณมิตร ๑๑๔) มีนาคม ๒๕๕๘