ในบุญที่มีผู้อุทิศให้ : หน้า 75/128

ในบุญที่มีผู้อุทิศให้ ก็ได้แค่บุญยิ่ง ซึ่งมีเงินเดือนหลายหมื่น มาทำงานส่วนตัวที่มีรายได้ยังไม่แน่นอน อาจเป็นเพียงสมบัติทิพย์เกิดขึ้นใน บอกกะป้าว่า ขณะนั้นครั้งเดียว แล้วก็แล้วกันไป “ก็หนูอยากบอกบุญให้ได้มากที่สุดนี่คะป้า เวลาเหลืออยู่จำกัด ไม่เกิดเป็นบารมีอะไรขึ้นมาสักอย่าง รอไม่ได้ ถ้าขึ้นยังทำงานอยู่อย่างเก่า ต้องรอเลิกงาน ๕ โมงเย็น บุญนั้นเมื่อใช้ไปเรื่อย ๆ ก็มีเวลาหมด ก่อน กว่าจะไปติดต่อชี้แจงบอกบุญใครเขา ก็หมดเวลาค่ำมืดไป ไม่เหมือนบารมีซึ่งเป็นสิ่งที่มีพลังสูงกว่า ซะก่อนแล้ว พูดกับเขาได้วันละรายเดียวก็แทบไม่ทัน ลาออก ติดตามเจ้าของข้ามชาติไปได้หลาย ๆ จากงานแล้วหนูวิ่งได้ทั้งวัน วันละตั้งหลายราย นี่เพียงไม่ถึง เดือนหนูได้เกินร้อยองค์แล้วค่ะป้า เรื่องงานทำมาหากินหนูไม่ห่วง ป้าคุยถึงเรื่องนี้ ก็เพียงเพื่อเตือน หรอกค่ะ สร้างพระเจดีย์เสร็จหนูหางานใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ เวลา ใจพวกเราที่คิดสร้างพระธรรมกายประ หากินไม่จำกัดเวลานะคะ” ชาติ จนกระทั่งถึงพระนิพพานก็มี ๑ จำตัว จะอุทิศให้ใครก็ตาม ก็ให้ระลึก อีกหลายรายเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยบ้าง ในวิทยาลัยบ้าง อยู่เสมอนะคะว่าเราเป็นคนได้ทั้งบุญ ลงทุนขออนุญาตทางบ้านและทางโรงเรียน ทางมหาวิทยาลัยพัก ทั้งบารมีเต็มที่ ยิ่งกว่าคนที่เราอุทิศให้ เรียน ๑ ปี บอกว่า “ก็ผมอยากเป็นเจ้าของพระธรรมกายประจำ โอกาสวิเศษยังงี้ ไม่รีบกอบโกยไว้ให้ ตัวด้วยน้ำพักน้ำแรงของผมเองนี่ครับ ผมขอดร็อปการเรียนไว้ได้ เต็มกำลังก็น่าเสียดายนัก ปีหน้ามาเรียนใหม่ โรงเรียนเขาอนุญาตครับ ปีนี้ผมไปสมัครงาน ป้ารู้สึกชื่นชมกับพวกเราหลาย เขารับแล้ว แม้จะรายได้ไม่สูงนัก เพราะยังเรียนไม่จบ แต่ผมคิด คนที่รู้คุณค่าในงานสร้างบารมีครั้งนี้ ว่าผมเหลือพอผ่อนส่งเดือนละ ๑ พันบาททันแน่นอนครับ” ฟังแล้ว บางรายถึงกับลาออกจากงานบริษัท ชื่นใจนะคะ กัลยาณมิตร ๗m มีนาคม ๒๕๓๘