นิพพานและอาลัย : หน้า 20/128

นิพพาน ก็เป็นข้อสำคัญอยู่ ไม่ใช่ พอดีพอร้าย ถ้าทำถูกส่วนเข้า เป็น อย่างไร ทำถูกส่วนเข้าก็ซีกขาว ฝ่ายเดียว ขาวจนใส ขาวจนเกินขาว ขาวจนเกินส่วน ขาวจนได้ส่วนได้ที่ ทีเดียว ใสหนักเข้าๆๆ ใสจนไม่ใส ต่อไป ใสเต็มส่วนขนาดนั้น เมื่อใส พานมีอยู่ ไม่ใช่อายตนะคือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไม่ใช่อายตนะ ภายนอกภายใน เป็นอายตนะสำ หรับดึงดูด ดึงดูดเหมือนอายตนะของ โลกเหมือนกัน ไม่ใช่ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ อายตนะเครื่องดึงดูดดัง กล่าวแล้ว เมื่อรู้จักอายตนะเหล่านี้ เต็มส่วนขนาดนั้นก็ไม่มีดำเข้าไปเจือ ละก็ จะฟังเรื่องนิพพานนี้ออกได้ ปนเท่าปลายผมปลายขนเลย วัด เส้นผ่าศูนย์กลาง ๒๐ วา กลมรอบ ต่อไป ต่อนี้ก็จะแสดงเรื่องนิพพาน ท่านถึงได้วางตำรับตำราเอาไว้ว่า อาลัยสมุคุฆาโต ให้ถอนอาลัยออก เสีย ถ้าถอนอาลัยไม่ได้ ก็ไปนิพพาน ไม่ได้ ก็เป็นวภูฏขานุ เป็นหลักตอ อยู่ในโลกเท่านั้นไม่ไปไหน ติดอยู่ ในโลกนี้ ไปไม่ได้ เพราะติดอาลัย อาลัยนั้นแหละมันทำให้ติด เพราะ รู้ตัวของตัวอยู่ทุกคน นี่ติดอยู่ด้วย อะไร อาลัยนี่เอง ทำอย่างไรเราจะถอนอาลัย อันนี้ได้ละ อาลัยเป็นอย่างไร นก กะเรียนว่ายน้ำในเปือกตม มันนิยม นักในเชือกตมนั่นนะ นกกะเรียน มันไม่ขึ้นมาจากเชือกตมนะ มัน เพลิดเพลินของมันทีเดียว กว่ามัน หมู่สัตว์เนิ่นช้าอยู่ด้วยปัญจธรรมทั้งห้า คือรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ตัว ดวงนั้นใสอย่างนั้น ขาวอย่าง ว่า บัณฑิตละธรรมดำเสีย แล้วยัง นั้น อยู่ในกลางกายของธรรมกาย ธรรมขาวให้เจริญขึ้น เมื่อธรรมขาว พอแตกกายทำลายขันธ์จากมนุษย์ เจริญขึ้นแล้ว อาศัยนิพพาน ไม่มี โลก โน่น อายตนนิพพานดึงดูด อายตนนิพพานดึงดูดทีเดียว อื่นดึง ดูดไม่ได้ กำลังไม่พอ อายตนนิพ อาลัย จากอาลัย หรือจากอาลัย อาศัยนิพพาน อาลัยน่ะคือเป็น อย่างไรละ จากอาลัยนะ อาลัยนะซิ พานดึงดูดพอ เพราะถูกส่วนของ มันให้ตั้งบ้านทั้งเรือนเป็นกลุ่มเป็น ถอนมันไม่ นิพพานเข้าแล้ว อายตนนิพพานก็ ดึงดูดเข้าไปสู่นิพพาน นี่รู้จักหลักอันนี้ละก็ นี่ท่าน วางไว้ว่า อตฺถิ ภิกฺขเว ตทายตน์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย อายตนะคือนิพ- ก้อนอยู่นี่ อาลัยนะ ออกหนา อาลัยรูป อาลัยเสียง อาลัยกลิ่น อาลัยรส อาลัยสัมผัส อาลัยพร้อมไปหมดทีเดียว อาลัย ถอนไม่ออก อาลัยนั้นถอนไม่ออก จะขึ้น มันล่องลอยไปทางซ้ายทาง ขวา ทางหน้าทางหลัง วกไปวกมาๆ เพลินอยู่ในเปือกตมนั้น ชุ่มชื่นของ มัน ชุ่มชื่นสบายอกสบายใจของมัน รื่นเริงบันเทิงใจของมัน มันไม่อยาก จะขึ้นเลยทีเดียว มันเร้าพรึงอยู่ กับเชือกตมของมันนั่นแหละนี้แหละ ฉันใด สัตวโลกที่ติดอาลัย ก็เหมือน อย่างกับนกกะเรียนติดเปือกตม อย่างนี้แหละ ถอนไม่ได้ ถอนก็ติด โน่นติดนี่ ติดทางนั้นติดทางนี้ ก่อน เราเกิดเขาก็ติดกันอยู่อย่างนี้แหละ เมื่อเราเกิดมาก็ติดอยู่อย่างนี้แหละ ติดอยู่เหมือนกันทั้งนั้น ก็เมื่อนี้เป็น ของเราเมื่อไรเล่า ตัวก็ไม่ใช่ของเรา อ้ายลูกก็ไม่ใช่ของเรา อ้ายตัวก็ไม่ ใช่ของเรา ไม่ใช่ทั้งนั้น เขาสำหรับ ภพสามของเขา เราก็มาในภพสาม กัลยาณมิตร ๑๘ มีนาคม ๒๕๓๘