การฟื้นคืนสติและความรักของแม่ : หน้า 115/128

เรื่อง เรื่อง : พ.พ. ภาพ : สือพงศ์ ลีลพนัง มานหลังใหญ่สว่างไสวและ หอมกรุ่นซึ่งผมอยู่มานาน แสนนาน จู่ๆ ก็มืดมัวหด เล็กลงๆ ขณะเดียวกันกายที่เคย โปร่งแสงและมีกลิ่นหอมของผม ก็ เกิดมีอาการหนาหนัก ทั้งกลิ่นก็เริ่ม อับๆ และชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคล “เกิดอาเพทใดขึ้น ถ้าใกล้ เวลาเราต้องไปเกิดใหม่” ความคิด ประการหลังก่อให้เกิดความหวั่น หวาดจนวิมานสะเทือนไหว เสี้ยว เวลาจากนั้นต่อมาวิมานทั้งหลังก็ เริ่มหมุนเร็วและเร็วขึ้นๆ “วาระสุดท้ายมาถึงแล้ว จริงๆ” คิดได้พร้อมกับรวมใจมั่น เลิกพะวงถึงสิ่งใดทั้งมวลในทันที แล้ว O O O “ฟื้นแล้ว..ลูกของแม่ฟื้น ผมพยายามกระพริบตา งวย - งงกับแสงสว่างจากหลอดแก้วบน เพดาน และเสียงพูดจาของบุคคล ที่ไม่เคยรู้จักมักคุ้นมาก่อน “จำแม่ได้ไหมลูก...ได้ยินแม่ พูดหรือเปล่า” ว่าแล้วก็โน้มตัวลง มาใกล้แถมเอาจมูกมาชนกับแก้ม ของผมอีกหลายครั้ง รอยสัมผัสบอกให้รู้ถึงกระ แสความห่วงใยเต็มเปี่ยม เรียกขานและจดจำค่าที่มีคุณค่านี้ “แม่...” ผมเปล่งวาจาหัด เอาไว้ กัลยาณมิตร ๑๑๓ ........... มีนาคม ๒๕๓๘