น้ำตาและรอยยิ้ม : หน้า 45/128

โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) แม่ขา...น้ำตา มนุษย์มีสิทธิ์ในชีวิตของตน ทุกสิ่งที่ และ แม่ได้มานั้น ได้มาเพื่อเสียไป ได้พบ เพื่อจากกัน ไม่มีใครอาจครอบครอง ใครได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของใจ รอยยิ้ม มาจากไหน? เหมือนจะเป็นความสงสัยที่ไม่น่าเกิดขึ้น แต่ก็ได้เกิด ขณะนั้นต้องนิ่งอึ้งเพราะตอบไม่ได้ ตอบไม่ได้เพราะไม่ทราบ ขึ้นแล้วในใจของผู้เขียนเอง และเป็นคำถามที่ถามแม่ จะอธิบายให้แม่เข้าใจได้อย่างไรว่า น้ำตาที่หมายถึงนั้น ไม่ บ่อยที่สุด เพราะจะเห็นน้ำตากับรอยยิ้มมาสลับกัน เหมือนน้ำตาของเราผู้เป็นลูก เปื้อนดวงหน้า หรือแต่งสีสันให้นัยน์ตาของแม่อยู่เสมอ ทำ ต่อเมื่อโตแล้วนั่นแหละ ถึงเริ่มเรียนรู้ว่า น้ำตาคือ ให้อยากรู้จริงๆ ว่ามาจากไหน ทำไมน้ำตาไม่รู้จักเหือดหาย สัญลักษณ์ของความทุกข์ ที่เวียนเข้ามาเกาะกินใจ หน่วง ไปเสียที แล้วทำไมรอยยิ้มของแม่ถึงไม่อยู่กับที่บนใบหน้า หนักอารมณ์และความรู้สึกให้อัดอั้นร้าวราน กลายเป็นความ และนัยน์ตาของแม่เล่า แม่มักย้อนถามกลับมาว่า “เวลาลูกร้องไห้ น้ำตาของ ลูกมาจากไหนเล่าคะ” ทำให้ผู้เขียนคือลูกเล็ก ๆ ของแม่ใน มีนาคม ๒๕๓๘ ๔๓ รู้สึกดื้อ ๆ ตื้นตัน จนต้องระบายความทุกข์ให้ไหลอกมา จากใจเป็นน้ำตา ดีกว่ากักเอาไว้ให้ใจต้องรับบทหนัก จน อาจสำลักความทุกข์ถึงกับแตกสลายได้ กัลยาณมิตร