การฝึกปฏิบัติธรรมและการสร้างบารมี : หน้า 34/128

เวลาเหมือนพี่เณรตอนฝึกครั้งแรก จะมั่นคงตลอดไป พี่เณรจึงอยากให้น้องเณรรักการ ปฏิบัติธรรมให้มาก ๆ แล้วเราจะรู้คุณ ค่าของตัวเอง แม้เราจะเหนื่อยล้าจาก กิจกรรมของหมู่คณะ แต่นั่นก็เป็นสิ่ง ที่ทำให้ตัวเราฝึกตัวได้ดี จะทำให้เรา เหมือนขนมหวานที่น่าขบเคี้ยวอย่าง เอร็ดอร่อย ให้สั่งสมความรู้สึกอย่างนี้ บ่อยๆ แล้วเราจะเป็นผู้ที่มีกำลังใจ เข้มแข็ง ไม่ย่อท้อหรือหวั่นไหวต่อ มีกำลังใจที่มุ่งมั่น ฝึกตัวต่อไปเถอะ ความดีทุกอย่าง บุญทุกอย่างที่เกิดขึ้น เราคนแรกที่เป็นผู้ได้รับ ดังนั้นขอให้ น้องเณรอดทนสู้ต่อไป และตั้งใจนั่ง ธรรมะให้มากๆ เพื่อจะได้ก้าวไปทำ หน้าที่ของนักสร้างบารมีที่สมบูรณ์แบบ ที่สุด จักมุ่งเร่งรัดหัดตน พอรับบุญตอนเย็นเสร็จก็สรงน้ำ จักทูนเทิดธรรม าฝ่า จักหมั่นดำริปณิธาน์ นั่งสมาธิถึงเพลแล้วก็ฉัน เสร็จ ก็ไปเปลี่ยนอิริยาบถ แล้วก็สรงน้ำ ล้าง หน้า แปรงฟัน ตอนสรงน้ำเราใช้ขันตัก น้ำจากโอ่ง ก็ไม่ให้ยืนตรง ต้องนั่งคุก เข้าสรงน้ำอย่างเรียบร้อย และสรงน้ำ อย่างประหยัด เวลาตากผ้า ต้องตาก ให้สวย ดึงผ้าให้ตึง ให้ชายทั้งสอง เสมอกันหรือเหลื่อมกันซักหนึ่งฝ่ามือ พอถึงเวลาบ่ายโมงตรง ก็ต้องไปนั่ง สมาธิถึง ๔ โมงครึ่ง แล้วก็ลงรับบุญ เป็นการบริหารขันธ์ เช่น ขุดดิน ตัด หญ้า รดน้ำต้นไม้ รดน้ำผัก ฯลฯ กิจกรรมที่พี่เณรประทับใจอีก อุปสรรคใด ๆ อย่างหนึ่งก็คือ การตักปุ๋ยมนุษย์ไปรด แปลงผัก วันหนึ่งหลวงพี่ท่านก็บอกว่า เตรียมตัวเตรียมใจปฏิบัติธรรมภาคค่ำ “มา....ตามหลังหลวงพี่มา วันนี้ต้อนรับ ตั้งแต่ ๑ ทุ่มตรงถึง ๒ ทุ่มครึ่ง หลัง น้องใหม่ซักหน่อย” ว่าแล้วท่านก็เดิน จากนั้นก็อ่านหนังสือถึง ๔ ทุ่มแล้ว ก็ นำไป “เดี๋ยวหลวงพี่จะให้รดน้ำผัก” เข้ากลดจำวัด กิจกรรมคร่าวๆ ที่พี่ ท่านพูดยิ้มๆ เพื่อนคนหนึ่งกระซิบพี่ เณรว่า “ค่อยยังชั่ว แค่รดน้ำผักสบาย กว่าไปขุดดินอีก” หลวงพี่ท่านก็บอกให้ ไปเอาอุปกรณ์ มีบัวรดน้ำ ถังใบเล็กๆ แล้วก็พากันเดินเข้าห้องน้ำ ท่านให้ เณรเขียนมานี้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของ ชีวิตเท่านั้นเอง ยังมีสิ่งที่พี่เณรได้ฝึก อีกมากมาย เช่น สร้างกุฏิ ฝึกระเบียบ แถว การจัดสวน ปลูกหญ้า ปลูกต้นไม้ ปลูกผัก และอีกหลายๆ เรื่อง เอาไว้ เปิดฝาหลังส้วม พอเปิดเสร็จก็บอกว่า พี่เณรจะค่อยๆ ทยอยเขียนเล่าให้น้อง “เราจะช่วยกันตักปุ๋ยมนุษย์ไปรดน้ำผัก เณรฟัง ลงมือตักได้” ปรากฏว่าน้องใหม่ทั้ง พี่เณรเคยถามตนเองว่า “อะไร หลายหน้าเบ้ไปตามๆ กัน ตอนแรกๆ ทำให้เราอยู่ถึงทุกวันนี้?” ก็พบว่า “การ เราก็รังเกียจ พอตกบ่อยๆ เข้า ก็พอ ปฏิบัติธรรม...ทำให้เรามีกำลังใจที่เข้ม ทนได้ ต่อมาพอชำนาญกัน เราก็ช่วย แข็งและอดทนมาได้ถึงทุกวันนี้ น้อง กันตักปุ๋ยมนุษย์กันอย่างสนุกสนาน เณรรู้ไหมกว่าที่พี่เณรจะมาถึงจุดนี้ได้ น้องเณรคงไม่ได้เจอสภาพแบบ ใช่ว่าจิตใจของพี่เณรจะมั่นคงดังภูเขา นี้อีกแล้ว แต่อย่าน้อยใจที่เราไม่ได้ฝึก หินแท่งทึบ ที่ไม่หวั่นไหวด้วยแรงลมที่ อบรมมาอย่างนี้ ดังนั้นอุปสรรคใดๆ ที่ จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าไม่ว่าจะหนัก หนาสาหัสเพียงไหน เหนื่อยเพียงไร พัดมาจากทิศทั้งสี่ ใจมีขึ้นมีลงเหมือน คลื่นในทะเล แต่พอนั่งสมาธิบ่อยเข้า เริ่มมีประสบการณ์ภายในจิตใจก็เข้ม- เราจะเผชิญกับมัน ให้เปรียบอุปสรรค แข็ง เป้าหมายชีวิตก็มั่นคงมากขึ้นและ กัลยาณมิตร ๓๒ มีนาคม ๒๕๓๘ จักกล้าอาจหาญชิงชัย จักสู้อดทนมิท้อ จักก่อความฝันยิ่งใหญ่ จักสร้างบารมีด้วยใจ จักใฝ่นิพพานนิรันดร์.... ท้ายที่สุดนี้ ขออานุภาพแห่ง พระรัตนตรัย จงดลบันดาลให้น้องเณร สอบกันได้ทุก ๆ รูป ให้เป็นผู้มีสุขภาพ ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง จิตใจเข้มแข็ง กล้าแกร่งในการสร้างบารมี ไม่ย่อท้อ ต่ออุปสรรคทั้งหลายทั้งมวล ให้ชีวิต ของการประพฤติพรหมจรรย์เป็นไปได้ โดยตลอดรอดฝั่ง ขอให้เข้าถึงพระ ธรรมกายโดยเร็วพลัน เทอญ...