กุศลกรรมบถ ๑๐ : หน้า 42/128

๑๐ หลักการที่กล่าวมาข้างต้นรวมได้ ประการนี้ ที่แท้ก็คือหมวดธรรมที่ ชื่อว่า “กุศลกรรมบถ ๑๐” นั่นเอง การ อบรมทางกาย วาจา ใจ เพื่อให้มี กายกรรม วจีกรรม มโนกรรมที่ถูกต้อง งดงามก็คือการอบรมเพื่อให้เกิดความ ในทางวาจาหรือวจีกรรมจะต้อง มีการอบรมให้ -ละการพูดเท็จ ไม่กล่าวคำเท็จ หรือกล่าวเท็จทั้งเพื่อตนเอง ผู้อื่น หรือ เพื่อผลประโยชน์ใดๆ มีจิตใจที ส่วนในทางจิตใจ หรือมโนกรรม ดีงาม เพื่อให้เกิดความเจริญก้าวหน้า จะต้องมีการอบรมให้ ในตัวมนุษย์ทุกคน แม้ในอนาคตหลัก ตใจที่ไม่เพ่งเล็งอยากได้ของ ธรรมนี้ก็ยังคงทำให้เกิดความเจริญก้าว หน้าในตัวบุคคลได้ เป็นสิ่งไม่ล้าสมัย กับใคร คิดปรารถนาแต่ว่าอยากจะให้ ของผู้อื่น -ไม่มีจิตคิดร้ายจองเวรจองกรรม แต่กลับเป็นสิ่งที่ทันสมัยและล้ำสมัยอีก -ละการพูดคำส่อเสียด ไม่กล่าว คำที่จะทำให้เกิดความร้าวฉาน แต่ สรรพสัตว์ทั้งหลายอย่าได้มีเวรมีกรรม กลับช่วยสมานสิ่งที่แตกร้าวกันให้กลับ อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกัน ขอให้ มาสมานสามัคคีกัน กล่าวแต่คำที่ เขาทั้งหลายพ้นทุกข์ มีความสุขยิ่งๆ สร้างสรรค์ให้เกิดความสามัคคีกัน ขึ้นไป -ละการพูดคำหยาบ ให้พูดแต่ คำสุภาพอ่อนหวาน -มีความเห็นชอบ คือรู้ว่าอะไร คือสิ่งที่ถูกต้อง อะไรไม่ถูกต้อง เช่น -ละการพูดเพ้อเจ้อพูดแต่คำจริง ต้องเชื่อว่าการทำทานมีผล การบูชา ย่อมมีผล ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นต้น ดังนั้น บุคคลแม้จะมีรอยยิ้มที่ สวยงาม มีแววตาที่ดึงดูดใจ แต่ถ้า หากมโนกรรมบกพร่องใน ๓ ประการ ดังกล่าวแล้ว ก็เป็นเพียงผู้มีความสวย ฉาบอยู่เพียงภายนอกเท่านั้น มีเหตุผล มีประโยชน์และถูกกาลเทศะ บุคคลใด แม้จะมีเสียงไพเราะ มีวิธีการพูดที่เร้าให้เกิดความสนใจ แต่ ถ้าหากบกพร่องในวจีกรรมทั้ง ๔ ประ การดังกล่าวแล้ว ก็จะเป็นบุคคลที่ไม่ ควรเชื่อถือแน่นอน กัลยาณมิตร ๔๐ มีนาคม ๒๕๓๘ ด้วย ดังนั้นบุคคลทั้งหลายที่ปรารถนา ความเจริญก้าวหน้า จะต้องเป็นผู้ใฝ่ ในการอบรมพัฒนาตนเองไม่ว่าจะเป็น ทางโลกหรือทางธรรม ความรู้ความ ชำนาญหรือประสบการณ์ที่ดีก็คือ ขุม ทรัพย์อันมีค่ามหาศาลนั่นเอง ดังที่ บัณฑิตท่านหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า “คนโง่เขลาจะแสวงหาทรัพย์ จากภายนอก คนฉลาดจะเห็นว่าทรัพย์ มีอยู่ภายในตนนั่นเอง"