อายตนะและการดึงดูด : หน้า 16/128

อย่างนี้ก็อยู่หมัด ไปไหนไม่ไหวละ กว่าจะได้ออก อจินเตยโย ไม่ควร อยู่หมัดทีเดียว อายตนะของโลก มันดึงดูดอย่างนี้ ไม่ใช่ดึงดูดพอดี พอร้าย อายตนะดึงดูดเหล่านี้ผิว เผินนะ ดึงดูดลงไปกว่านี้อีก อาย ตนะของโลก ถ้าว่าสัตว์ในโลก มีธรรมดำ ล้วน ไม่ได้มีธรรมขาวเข้าไปเจือปน เลย เท่าปลายผม ปลายขน ดำล้วน คิด ไม่มีกำหนดกัน นั่นแน่นดึงดูด ติดขนาดนั้น นั่นอายตนโลกันต์หนา อายตนอเวจี ถ้าจะไปตกนรก อเวจี ก็ฆ่าพระพุทธเจ้าหรือฆ่าพระ อรหันต์ ทำโลหิตพระพุทธเจ้าให้ห้อ ขึ้น ยุยงให้สงฆ์แตกจากกัน ปิตุ ฆาตมาตุฆาต ฆ่าบิดา ฆ่ามารดา เหล่านี้เมื่อแตกกายทำลายขันธ์ต้อง ทีเดียว แตกกายทำลายขันธ์ โน่น ตกอเวจี อ้ายนี้อยู่ในภพ ขอบภพ มีธรรมกายแล้วจะได้เห็นปรากฏหมด ทุกสิ่งทุกประการ เห็นแล้วและได้รู้แล้ว ก็จะติดทำไมเล่า เมื่อติดอาลัยหรือก็ปล่อยอาลัยเสีย หย่อนขึ้นมากว่านั้น ไม่ถึงกับ ฆ่ามารดาบิดา ทำโลหิตพระพุทธเจ้า ไม่ถึงยุยงพระสงฆ์ ทำลายพระสงฆ์ ยุยงให้สงฆ์แตกจากกัน ปิตุฆาต มาตุฆาต อรหันตฆาต ฆ่าพระอร หันต์ ยังสงฆ์ให้แตกจากกันเหล่านี้ ไม่ถึงขนาดนั้น หย่อนกว่านั้นลงมา เพียงแต่ว่าเกือบๆ จะฆ่ากันแหละ แต่ว่าไม่ถึงกับฆ่า ไม่ถึงตาย เมื่อ แตกกายทำลายขันธ์จากมนุษยโลก ไปอยู่มหาตาปนรกโน่น มหาตาปนะ ร้อนเหลือร้อน แต่ว่าหย่อนกว่าอเวจี หน่อยขึ้นมา ถ้าว่าไม่ถึงขนาดนั้น ทำชั่วไม่ถึงขนาดนั้น หย่อนกว่ามหาตาปนรก ก็ไป อยู่ตาปนรก นั่นก็ร้อนพอร้อน แต่ ว่าร้อนหย่อนกว่านั้นขึ้นมาหน่อย หย่อนกว่านั้นขึ้นมายิ่งกว่าเรื่อยขึ้นไป ถ้าว่าทำหย่อนขึ้นไปกว่านั้น ความ ชั่วหย่อนขึ้นมาหน่อย หย่อนกว่า อายตนโลกันต์ดึงดูดต่ำกว่าภพสาม ข้างล่างพอดี อเวจีมีเหล็กรอบตัวสี่ ลงไปนี้เท่าภพสาม ส่วนโลกันต์ ด้าน สี่เหลี่ยมทีเดียว ไปอยู่ในห้อง เท่ากับภพสามนี้ แต่ต่ำกว่าภพสาม ลงไปอีก ๓ เท่าภพสามนี้ นั่นมัน อายตนโลกันต์ดึงดูด ดึงดูดโน่นไป อื่นไม่ได้ อายตนโลกันต์มีกำลังกว่า พอถูกกระแสถูกสายเข้าแล้วจะเยื้อง ดังนั้น ในห้องขังอเวจีนั้น แดงก่ำ เหมือนกับเหล็กแดงทั้งวันทั้งคืนอะไร ไม่ต่างกันละ ตัวเทวทัตแดงเป็น เหล็กแดงทีเดียว ไหม้เป็นเหล็ก แดงทีเดียว แต่ไม่ตาย กรรมบังคับ ยักไปทางอื่นไม่ได้ อายตนะของ ให้ทนอยู่ได้ นั่นไปตกอเวจีละ ทำ โลกันต์ก็ดึงดูดทีเดียว ไปติดอยู่ใน ถึงขนาดนั้นอนันตริยกรรมเข้า พอ แตกกายทำลายขันธ์ กุศลอื่นไม่มี กำลัง อเวจีไม่ได้ อเวจีดึงดูดวูบ ต้องนับเวลากันละเข้าถึงโลกันต์แล้ว ทีเดียว ไปเกิดในอเวจีโน่น โลกันต์โน่น กว่าจะครบกำหนดออก น่ะมันไม่มีเวลา เวลาน่ะนานนัก ไม่ นั้นขึ้นมายิ่งกว่าเรื่อยขึ้นไป ถ้าว่า ทำหย่อนขึ้นไปกว่านั้น ความชั่ว หย่อนขึ้นไปกว่านั้น เข้าไปอยู่ใน มหาโรรุวนรก ร้องไห้ร้องครางกัน เถอะ ไม่มีเวลาหยุดกันละ มหา ร้องไห้ทีเดียว ถ้าหย่อนกว่านั้นขึ้นมา อยู่ ในโรรุวนรก ก็ร้องไห้ไปเถอะ ไม่มี หยุดเหมือนกัน แต่ว่าถ้าหย่อนกว่า ถ้าไม่ถึงขนาดโรรุวนรก หย่อนกว่า นั้นขึ้นมา ก็ไปอยู่สังฆาฏนรก ถ้า หย่อนกว่านั้นขึ้นมาอีก ก็ไปกาฬ สุตตนรก หย่อนกว่านั้นขึ้นมากอีก กัลยาณมิตร ๑๔ มีนาคม ๒๕๓๘