การทำบุญและการสร้างพระธรรมกาย : หน้า 76/128

มีเด็กเล็ก ๆ บางคนอายุแค่ ๙ ขวบเท่านั้น บอกกะป้าว่า แต่งงาน มีรายได้ดีทุกคน ลูกสาว “คุณยายครับ ผมอยู่ชั้น ป.๔ แค่นั้น ผมกับเพื่อนอยากทำบุญมั่ง ของป้าไปชวนสร้างพระธรรมกายให้พ่อ จะทำยังไงดีล่ะครับ” ป้าก็ตอบว่า “ลูกก็ร่วมใจกับเพื่อน ๆ เก็บเงินใส่กะปุกไว้ซีลูก ทุกคนอ้างโน่นอ้างนี่ ยังไม่ยอมทำ ผลที่สุดพ่อตายเมื่อเดือนมกราคมนี่เอง ได้อาทิตย์ละเท่าไหร่ก็ทำบัญชีรวมกันไว้ เดือนหนึ่งก็ส่งไปทำบุญ ตายแล้วลูกๆ เอาเงินหลายหมื่นไป สร้างธรรมกายเจดีย์ทั้งองค์เลย ก็ได้บุญมากมาย เพราะพระ ธรรมกายประจำตัวก็ต้องมีฐานที่ตั้งรองรับคือองค์พระเจดีย์นั่นเอง บูชาไว้หน้ารูปถ่าย ผลที่สุดคนรับใช้ ขโมยไปหมด ไม่ต้องได้บุญกัน กลับ เป็นบาปไปด้วยซ้ำ เพราะโกรธคน ขโมยกันใหญ่ เล่ามาให้คุณฟังเป็นกำลังใจ เรา สำหรับส่วนของพวกหนูแต่ละคน เห็นจะต้องเรี่ยไรจากคุณพ่อ คุณแม่และพวกญาติๆ แล้ว หลายๆ คนเข้าอาจจะได้ถึงหมื่นนะ เราบอกเขาว่า เราขออนุญาตทำบุญในชื่อของเรา เขารักเราเขา ก็อนุญาตอยู่แล้ว เราก็เอามาสร้างพระธรรมกายประจำตัวเราได้ จะไม่ประมาทอย่างนี้นะคะ วันนี้ป้า ถ้าเห็นว่าพวกญาติๆ เหล่านั้นมีฐานะไม่รวยนักเราขอเขาเป็นราย ขอคุยแค่นี้ก่อน เพราะได้เวลาต้อง เดือนก็ได้นี่ ซัก ๑๐ คน คนละร้อย ก็ได้เดือนละ ๑ พัน สิบเดือน เดินทางไปบรรยายธรรมเสียแล้วค่ะ ก็ได้หมื่นแล้วจ้ะ” เด็กดีใจยิ้มแป้นไปทีเดียว รับคำว่าจะไปทำ ตามนั้น คนมีบุญเป็นอย่างนี้เอง รู้ค่าของบุญตั้งแต่อายุแค่นั้น คนไม่มีบุญตายเปล่าไปซะเยอะแยะ ไม่ได้อะไรติดตัวไปเลย มัว แต่อ้างนั่นอ้างนี่ เลื่อนเวลาไปเมื่อนั่นเถอะเมื่อนี้เถอะค่อยทำ ใน ที่สุดตายก่อน มีอยู่รายหนึ่งอายุ ๙๕ ปี มีลูกสาว ๔ คน ล้วนแต่ยังไม่ได้ สะ-หวัด-ดี ads Toys กัลยาณมิตร ๗๔ มีนาคม ๒๕๓๘