การฝึกอบรมและความอดทน : หน้า 31/128

พระพี่เลี้ยงตรวจดูย่ามว่ามีของต้องห้าม มาด้วย ต่อไปนี้เรามาฝึกตัวเป็นคนดี เช่น ของมีคม บุหรี่ ยาเสพติด ฯลฯ มาด้วยไหม โชคดีที่พี่เณรไม่มีของที่ ผิดกฎระเบียบ แต่วันนั้นหลวงพี่ท่าน ได้ตรวจเจอของหลายอย่าง เช่น บุหรี่ มาม่า มีด ฯลฯ ท่านก็เก็บเอาไว้แล้วก็ ไม่มีพิษสง ขอให้พร้อมที่จะฝึกตัวกัน อย่างเต็มที่” จากนั้น ท่านก็ให้เอาอุปกรณ์ สำหรับปักกลดอยู่ธุดงค์ลงไปที่ลาน กัลปพฤกษ์ เราก็กางกลดกันโดยนอน บนพื้นดินที่ปูด้วยผ้าพลาสติก พี่เณร พูดปฐมนิเทศสั้นๆ กับพวกเรา ซึ่งพี่ เณรยังจำได้ตลอดว่า “ใครมีเขี้ยวเล็บ ชอบใจป้ายอันหนึ่งที่ปักอยู่ด้านหน้าบน สิ่งไม่ดีต่าง ๆ ที่ติดตัวมาจากบ้าน ให้ แผ่นไม้แกะสลักคำขวัญประจำแผนก สามเณรว่า “ความลำบากสร้างคน ความ กองไว้ที่ประตูหน้าวัด ไม่ต้องเอาเข้า สบายฆ่าคน” หลวงพี่ท่านจึงให้บทฝึก อันดับแรกคือการอยู่กลด ในช่วงนี้เอง ทำให้พี่เณรได้ข้อคิดว่า ความลำบาก ทำให้ชีวิตเราได้ฝึกความทรหดอดทน เพราะช่วงนั้นเป็นฤดูฝน แต่คืนแรก ของการปักกลด เหมือนเทวดาทดลอง กำลังใจของเหล่าสามเณรที่เข้ามารับ การอบรม คืนนั้นฝนตกหนัก ฟ้าร้อง ลั่น คำรามอย่างน่ากลัว ลมพายุพัด อย่างแรง ไฟฟ้าดับหมด ฝนตกหนัก ลูกเห็บก็ตก แค่ออกนอกกลด ก็โดน ลูกเห็บเจ็บแสบไปทั้งตัว พี่เณรเองไม่ ยอมออกนอกกลด บอกกับตัวเองอยู่ ในใจว่า “เราต้องอดทนอยู่ในกลดให้ ได้ๆ คืนนั้นทั้งคืนพี่เณรต้องนั่งยองๆ พิงเสากลดนั่งหลับด้วยความอ่อนเพลีย หารู้ไม่ว่าข้างๆ มีงูและตะขาบอยู่เป็น เพื่อน มันคงหนาว จึงขอเข้ามานอน ด้วย พี่เณรคิดว่าตัวเราคงแย่ที่สุด พอ รุ่งขึ้นเห็นเพื่อนบางรูปเจอมรสุมหนัก กว่าพี่เณรอีก เพราะน้ำท่วมตัวต้องนอน แช่น้ำ พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก็นั่งสั่น เป็นลูกนกตกน้ำไปเลย บางรูปถูก ตะขาบที่หนีน้ำมาอาศัยอยู่ด้วยกัดเจ็บ ปวดมากแทบไข้ขึ้น เราเจอเหตุการณ์ อย่างนี้บ่อยๆ ตลอดการอบรมร่วม ๑ เดือน จะว่าสนุกก็สนุก จะว่าทุกข์หรือ ก็ไม่ถึงกับทุกข์ คือลำบากกายแต่รู้สึก เป็นสุขใจ เพราะการอยู่กลดเหมือน กับเราได้อยู่ในโลกส่วนตัว แต่ถ้าวัน ไหนฝนตกก็แย่หน่อย หลวงพี่ท่าน ต้องการทดสอบกำลังใจเรา จึงไม่ยอม ให้เข้ากุฏิ เพราะนี่เป็นการฝึกด่านแรก คือ อาศัยธรรมชาติเป็นบทฝึกความ อดทน คืนหนึ่ง ท่ามกลางความหนาว กัลยาณมิตร ๒๙ มีนาคม ๒๕๓๘