การเรียนรู้จากประสบการณ์ในวัยเด็ก : หน้า 92/128

หัวหน้าชั้นมีงานที่คุณครูใช้ตั้งเป็นกองๆ กัน แม่ใช้การหยุดนิ่งดูเฉยๆ เหมือน สมุดของเพื่อนๆ ที่คุณครูให้แม่ช่วย ดูภาพยนตร์ในจอทีวี ต่างกันแต่ว่านี้ ตรวจงานโดยเอาแบบที่คุณครูตรวจแล้ว เป็นจอภาพในกลางที่แจ่มชัด มีอารมณ์ มาวางไว้ตรงหน้า แล้วแม่ก็ตรวจดูให้ ความรู้สึกนึกคิดเป็นตัวเองในขณะนั้น ตรงกัน เห็นเมื่อแม่สอบได้ที่ ๑ ด้วยนะ ด้วย และไม่ใช่จอภาพที่เล็ก ๆ แบบจอทีวี ปีนั้นแม่ได้รางวัลเป็นเหรียญติดที่เสื้อ แต่เป็นภาพที่เต็มเหมือนอยู่ในความเป็น นักเรียน และได้สมุดภาพการ์ตูนเป็น จริงในขณะนั้น คือเป็นตัวแม่ในความ เป็นสิ่งที่แม่ภูมิใจ เป็นจริงในวัยนั้น และเป็นภาพธรรม ในวัยนั้นมาก และพลอยทำให้ทั้งคุณตา ชาติที่ไม่ได้ย่อส่วนมาเป็นภาพเล็กๆใน และคุณยายภูมิใจในตัวแม่ด้วย ลูกก็ กลางท้อง เหมือนที่เขาย่อส่วนภาพ รางวัลเช่นเดียวกัน เช่นเดียวกัน ควรขยันและเอาใจใส่การ ยนตร์มาฉายในจอทีวีให้เราดูนะจ๊ะ ผลการเรียนจะได้ดีขึ้น เรียนให้มาก ๆ ต่อไปแม่จึงย้อนมาดูที่วัย 4 ขวบ และเป็นสิ่งที่วัดนิสัยของตัวเราเองใน ยังเห็นตัวเองอยู่ที่บ้านเดิมที่สาธร เช่น ด้านอื่น มิใช่ด้านการเรียนอย่างเดียว คนเราจะดี ต้องดีต้องเก่ง ทั้งด้านการ เรียนทางโลกและทางธรรมด้วยนะจ๊ะ เมื่อลูกโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ก็จะเป็นคนที่ รับผิดชอบต่อการงาน เป็นคนขยันขัน แข็ง หนักก็เอาเบาก็สู้ จะเป็นคนที่ หนักแน่น ไม่โลเลหลักลอยเหมือนไม้ หลักปักเลน มีแต่จะล้มอย่างเดียว เรา ต้องยืนอยู่อย่างหนักแน่นนะจ๊ะ พอแม่หยุดในหยุดเข้าไปอีก จึง เดิม เพียงแต่เห็นมีแม่บ้านวัยกลาง คนเพิ่มมาอีก ๑ คน ทำหน้าที่เป็นพี่ เลี้ยงให้พวกเราพี่น้อง ๓ คน เนื่องจาก คุณยายต้องไปโรงพยาบาลเพื่อคลอด น้องสาวคนเล็กสุดท้องของแม่คือน้าปุ๋ย ของลูกไงจ๊ะ เห็นเป็นภาพเขากำลังทำ อาหารให้พวกเราเด็กๆ ทาน ซึ่งเราก็ ทานกันอย่างเอร็ดอร่อยในรสฝีมืออา ลูกคงสงสัยนะจ๊ะว่า วัย 4 ขวบ และวัย 9 ขวบ ซึ่งเป็นวัยที่เราจำไม่ได้ โดยเฉพาะในวัย 9 ขวบสุดท้ายที่แม่ ย้อนไปดูในกลาง แม่จึงเห็นเป็นเรื่อง ราว เป็นภาพที่เห็นแล้วเข้าใจในเรื่อง ว่ามีใครบ้าง มีเหตุการณ์เป็นอย่างไร บ้างในขณะนั้น โดยไม่ต้องใช้ความคิด (ถึงนึกคิดย้อนไปก็คงนึกไม่ออกอยู่ดี) หรือจะไปถามญาติผู้ใหญ่ ท่านเหล่า นั้นก็มีอายุเลยอาวุโสไปมากแล้ว และ แม่ก็ไม่ได้รบกวนไปถามท่าน ถึงถาม ท่านๆ ก็คงจำไม่ได้เช่นเดียวกัน เห็น แม่ตอนนี้ในวัยนี้ บางครั้งท่านยังจำ แม่ไม่ค่อยได้เลย และต่อไปยิ่งถ้าดูย้อน ลงไปอีกจาก ๑ ขวบ ไปอยู่ในครรภ์ มารดา ตั้งแต่อายุ 6 เดือนไปจนถึง เดือน ยิ่งไม่มีความจำหรือความรู้สึก นึกคิดที่จะทบทวนไปถึงระยะนั้นได้ นอกเสียจากการย้อนไปดูโดยอาศัยการ หยุดนิ่งอย่างเดียว ไปรู้เห็น สวมเข้า ไปในอดีตเป็นตัวเราในอดีตนั้น จึงจะ หารที่แปลกผิดไปจากเดิมที่เราเคยทาน รู้เห็นจำได้ ระลึกได้ถึงความเป็นอยู่ เห็นว่าบ้านที่อยู่ข่วงนั้นอยู่ที่บางรักสาธร กำลังวิ่งเล่นอยู่ดีๆ กับพี่ๆ เกิดสะดุด ใกล้โรงเรียน เห็นภาพคุณยายเดินพา แม่ไปส่งที่โรงเรียน และในตอนเย็น คุณตาจะไปรับแม่กลับมาที่บ้าน เห็น เป็นเรื่องราวที่มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึก สวมเข้าไปในวัยนั้น (๑๐ ขวบ) เป็นวัย ที่สดชื่น สนุกสนาน อบอุ่นแบบเด็กๆ ภาพเป็นฉากๆ ขึ้นมาเองในกลางโดย ไม่ต้องใช้เวลาในการฝึกคิดเหมือนเมื่อ แม่พยายามนึกกลับไปคิดถึงในวัยเด็ก มากๆ ถ้าจำไม่ได้ แม่ต้องมาถามคุณ ความรู้สึกนึกคิดของตัวเราในขณะนั้น สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่น่าศึกษา กัน นอกจากนี้แม่ยังเห็นภาพตัวเองซึ่ง น่าเรียนรู้อย่างยิ่ง ด้วยตัวของเราเอง พิสูจน์ความรู้ความเห็นนั้นด้วยตนเอง แล้วลูกจะรักวิชชาทางธรรมที่นำไปสู่ หกล้มลงไป แถมหน้าผากแม่ยังกระทบ กับพื้นค่อนข้างแรง ทำให้เป็นรอยแผล แตกมีเลือดออกเล็กน้อย 0 ต่อไปจึงย้อนมาดูที่วัย ๑ ขวบ ความรู้แจ้งเห็นจริง ไปสู่เส้นทางที่จะ ก็เห็นเป็นภาพคุณน้าอุ้มแม่พาไปเดินเล่น นำเราไปสู่จุดหมายปลายทางที่เป็น วัยนี้แม่มีรูปร่างอ้วนท้วน ตัวกลมปุ๊กลุก เป้าหมายชีวิตของการเกิดเป็นมนุษย์ จึงเป็นที่ชอบใจของคุณน้าคุณป้าของแม่ นะจ๊ะ รักและคิดถึงลูกเสมอ มาก โดยเฉพาะคุณน้าใหญ่กับคุณน้า เรวดี (ซึ่งเป็นน้าสะใภ้ของแม่) จะรัก แม่เป็นพิเศษ คุณน้าทั้งสองท่านเมื่อ ยาย คุณป้าหรือคุณน้าซึ่งท่านก็จะเล่า มาเยี่ยมคุณยายที่บ้าน ก็จะมาอุ้มพา ให้ฟังบางตอนที่จำได้ ถ้าจำไม่ได้ก็ แม่ไปเดินเล่น บางครั้งก็พาไปเที่ยว ต้องใช้ความนึกคิดย้อนกลับไปเช่นเดียว ข้างนอกเลยนะจ๊ะ กัลยาณมิตร 00 มินาคม ๒๕๐๘ คุณแม่